Glass

Είμαι διάφανος, διαυγής, γυάλινος.

Μέσα μου απεικονίζονται σκέψεις και λέξεις, αναμνήσεις και γεγονότα, μα και μέλλοντα σαν κοντές προφητείες,  χωρίς ανάγκη για επαλήθευση.

Η αγάπη διαπερνά το είναι μου. Η δίψα για την ζωή που έρχεται κάνει τους κρυστάλλους μου λίγο πιο αστραφτερους. Ο αμέθυστος στο κέντρο μου καθορίζει τις ποιότητες μου. Μια ματιά αρκεί για να μαγευτεις.

Είμαι ευαίσθητος, απαλός, εύθραυστος.

Τα χρόνια και ο καιρός, η κάψα και η υγρασία, τα απρόσεκτα χέρια, άφησαν πάνω μου σημάδια, που μόλις τώρα αρχίζουν να φαίνονται. Ραγισματα της αλήθειας, μιας κακοποιητικης πραγματικότητας. Της ζωής που παίρνει, μα και δίνει. Και της μοίρας που ζητά χωρίς να απολογείται, καθώς μας σπρώχνει στα πιο απίθανα μονοπάτια για να χαράξουμε δρόμους με αυτούς, τους ίδιους, αδύναμους κρυστάλλους μας. Σημάδια σε πορείες που σβήνουν εύκολα, γρήγορα και δίχως ίχνη.

Είμαι ανθρώπινος, αν κι όχι εξολοκλήρου.

Στο μυαλό μου τα επίγεια, στην καρδιά μου τα πνευματικά, χωρίς ξεχωρισμο, σαν να μου αρέσει η ηρεμία του απείρου. 

Πόσο σκληρό μπορεί να είναι το γυαλί;

The stubborn rock

Αυτή η πέτρα ράγισε!

Αυτή η πέτρα ράγισε!

Φωνές ακούγονται από μακριά, με μια ταραχή που δεν κρύβεται.

Αυτή η πέτρα ράγισε...

Ξανακουγονται φωνές, όλο και πιο θλιμμένες. Κλαίνε. Δε γνωρίζουν με τι έχουν να κάνουν.

Η πέτρα ράγισε, λέει τέλος ένα μικρό κορίτσι. Θα 'ναι 7 χρόνων. Έχει τον ήλιο στο πρόσωπο της και θάλασσες στα μάτια της.

Η πέτρα. Αυτή η πέτρα που έστεκε στην κορυφή του βουνού, αγέρωχη, περήφανη, σκληρή.

Μπορείς να την ζωγραφίσεις αν θες, μα μια δυνατή βροχή τα σβήνει όλα. Και μένει μόνο η πέτρα, εκεί,  δυνατή, ισχυρή.

Και να που όλα τα στοιχειά της όρμησαν ένα βράδυ για να την καταστρέψουν. Με σφυριά και καλεμια. Χωρίς αγάπη. Με πόνο και δειλία. Με απανθρωπιά. Και να που την ράγισαν. Γέλασαν χαιρεκακα καθώς την άφησαν χαραγμένη, σπασμένη. Ραγισμένη.

Μα ποιος περισσότερο ράγισε ;

Την άλλη μέρα την άνοιξαν να δουν αν κάτι σώζεται. 

Δεν το περίμεναν αυτό που είδαν.

Η πέτρα ήταν βράχος.

Ο βράχος μετεωρίτης .

Το μέταλλο ήταν έξω από αυτή τη γη. Τρόμαξαν οι άνθρωποι, τρόμαξαν και τα στοιχειά.

Κάποιος τη γυαλισε, την έτριψε και την καθάρισε.

Η πέτρα πια έλαμπε βράδυ - πρωί.

Η πέτρα που κι αν ράγισε, έπαψε να 'ναι απλή πέτρα.

Απο το μέταλλο της έφτιαξαν κάτι θαυμαστό. Μα είναι νωρίς ακόμη...

Και η πέτρα εκεί. Βράχος και θεμέλιο.

Γέφυρα για τον ουρανό.

Εκεί από όπου ήρθε.

Μακρύς δρόμος

Ξανά σε αυτό το λεωφορείο! Ξανά στο ΚΤΕΛ που είναι παρελθόν, παρόν και ίσως μέλλον.

Ξανά επιστροφή στις αναμνήσεις μια μακρινής εποχής. Όταν ο δρόμος δεν τελείωνε. Όταν ο δρόμος με οδηγούσε χωρίς να τον περπατώ.

Μια εποχή γλυκόπικρη, με τα πάνω και τα κάτω της. Έτσι το ήθελε ο Θεός.

Όμως κοιτάζω τον Σάββα τότε και τον κοιτάζω και τώρα. 

Δεν είναι ο ίδιος ίσκιος, ας μην γελιομαστε.

Τότε όλα έμοιαζαν εφικτά. Τώρα τα εφικτά είναι πλέον ορατά με γυμνούς οφθαλμούς.

Κατά κάποιο τρόπο ευχαριστώ την ζωή που τα έφερε έτσι. Ο δρόμος μπορεί να είχε αγκάθια, πέτρες και χώματα ή φωτιές. Σε όλα τα επίπεδα, έπρεπε να στρώσω τον δρόμο από την αρχή. Και ο δρόμος που περπατιεται, μένει πάντα ανοιχτός. 

"Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις αν δεν τους κουβαλεις μες στην ψυχή σου. Αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος."

Find your way

Θυμάμαι σαν τώρα να πρώτοακούω αυτό το κομμάτι ανάμεσα σε άλλα στο YouTube μετά από ώρες αναζητήσεων για νέα, ενδιαφέρουσα μουσική που να μιλά στην ψυχή.

Θα ήταν 2015. Ή μήπως 2016; Αν το καλοσκεφτείς πέρασε πολύς καιρός.

Final Fantasy, Nobuo Uematsu. Κρυστάλλινες μελωδίες που ηχουν σε μέρη μακρινά.

Βγαίνοντας από μια σχέση που δυστυχώς δεν κράτησε, με μια καρδιά γεμάτη πόνο, πίκρα, και λαχτάρα, γιατί δεν ήμουν έτοιμος να προχωρήσω στην ζωή μου. Να βρω τον δρόμο μου.

Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω για κάτι καλό όλα τα συναισθήματα που είχα μέσα μου και με έκαιγαν. Η αγάπη, ο έρωτας, η μαγεία και ο ανοιχτός, γαλάζιος ουρανός που υποσχόταν καλύτερες μέρες.

Θα έβαζα όλα μου τα βιώματα σε μια παράσταση με μουσική από τους αγαπημένους μου συνθέτες. Θα έλεγα την ιστορία μου όπως ήθελα εγώ. 

Όχι αντικειμενικά, σίγουρα μαγικά, ίσως ωραιοποιημένα. Μα όπου υπάρχει αληθινή αγάπη, μπορεί να χωρέσει και αυτή η ωραιοποίηση. Κι αυτό γιατί ένα παραμύθι δεν μπορεί να τελειώνει με άσχημο τέλος. Κάποιος καλός άνεμος θα το αλλάξει σε κάτι πιο ποιητικό, κάτι πιο ανεκτό από την ψυχοσύνθεση μας. Κάτι πιο ανθρώπινο.

Και αν εκείνη η παράσταση επισκιάστηκε από τις τραγωδίες της ζωής, τον παππού και το αναπηρικό καροτσάκι του που εφεγγε σαν νεκροκεφαλή στο μισοσκόταδο με το σπίτι άδειο,  η πίστη στο ότι μπορώ να φτιάξω κάτι νέο, όμορφο καλλιτεχνικά, ήταν εκεί, παρούσα.

Μετά ήρθε η αγάπη. Κι όλα τα άλλα μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Και πέρασε καιρός, χωρίς εξωτερίκευση και αυτοεκφραση. Κυρίως γιατί η ζωή έχει πρακτικές ανάγκες στις οποίες υπακούμε δίχως επιλογή. Πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά;

Κάνοντας την αυτοκριτική μου, δεν μπορώ να με κατηγορήσω για λάθη. Έκανα το καλύτερο που μπορούσα. Κι αυτό είναι αρκετό. Δεν πούλησα τον εαυτό μου ή το όνειρο μου. Έκανα το ανθρωπίνως δυνατόν. Καμιά φορά και πιο πέρα. Κυρίως πιο πέρα, ως προς τον εαυτό μου τουλάχιστον.

Έτσι, όταν επέστρεφα κουρασμένος από τα μαθήματα, τα ιδιαίτερα, τα ωδεία, ήξερα ότι ανταλλάσσω την ελευθερία μου με ένα πενιχρό χρηματικό  αντίτιμο για να επιβιώσω. 

Χρόνια προσπάθειας που ουσιαστικά δεν με προχώρησαν σαν καλλιτέχνη. Ευτυχώς, με προχώρησαν σαν δάσκαλο και κυρίως σαν άνθρωπο.

Υπήρχε μια μακρινη εποχή που δεν θυμόμουν τα ονόματα των μαθητών μου. Τώρα γνωρίζω και τα ονόματα των γονιών τους.

Αυτό εγώ το ονομάζω εξέλιξη και πρόοδο. Και τελικά, σημασία δεν έχει τι λες εσύ για τον εαυτό σου, αλλά τι λένε οι άλλοι για εσένα.

Και τώρα, που η αληθινή ευτυχία ήρθε για πάντα, έφτασε η ώρα να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου. 

A Journey to Japan: Romantic Memories  II

Καλά τα λέμε μαέστρο;

 Κάθομαι στο λεωφορείο και τραγουδάω με ένα μάτσο συνταξιουχους. Ένα μπουζούκι, μια κιθάρα και πολλές φωνές που θέλουν να τραγουδούν 

 Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή, ε;

Δίπλα μου ένας κύριος κάνει δεύτερες με ανέλπιστη επιτυχία και ικανότητα. Μπροστά μου ο μπουζουξής, δίπλα του κι απέναντι ο κιθαρίστας.

Τραγουδησαμε το Φερτε μια κούπα με κρασί, τον πράσινο τον μύλο και το Έχω έναν καφενέ. Κι άλλα πολλά.

Τελικά οι άνθρωποι δεν διαφέρουμε.

Έχουμε σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις εποχές τις ίδιες ανάγκες, τους ίδιους καημούς. Τα ίδια  πάθη.

Δε πειράζει. 

Στο τέλος τέλος, όλοι αγάπη ψάχνουμε σε τούτη τη ζωή.

Τη μεγαλύτερη αγάπη από όλες.

Ευλογημένο να είναι.

Πόσο ακόμα;

 Η τύχη είναι τυφλή.

Η ατυχία όχι.

Σκέφτομαι καθισμένος μπροστά σε ένα πιάνο πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα. Πολύ.

Δεν μπορώ να ξεφύγω όμως από τις επίμονες σκέψεις.

Γιατί εγώ; Γιατί πάντα σε εμένα; Υπάρχει κάποιος διδακτισμος στην κακοτυχία;

Μήπως αγνοω κάτι;

Τι μου ξεφεύγει;

Αν περπατάς ίσια, το τελευταίο που περιμένεις είναι να σκοντάφτεις συνεχώς.

Κι όμως...

Γιατί τόση επιμονή, τόση προτίμηση οι λακούβες σε εμένα;

Δεν αντιλαμβάνομαι τι και πώς. Και κουράστηκα να δικαιολογώ τους άλλους και την θεά Τύχη.

Ίσως πρέπει να αλλάξω στάση.

Βρέχει

Έξω βρέχει. Και καθώς οι σταγόνες ακουμπούν κοφτά την οροφή του αυτοκινήτου, σκέφτομαι, μια στιγμή όπως αυτή, πόσες φορές θα την αναπολησω στο μέλλον; Πόσες φορές θα ευχηθώ να ήμουν σε αυτήν την θέση, σε αυτήν την στιγμή και να κοιτάζω τη βροχή;

Φτιάχνω μια χρόνοκάψουλα για να επιστρέψω εδώ από το μέλλον. Όταν όλες οι προοπτικές ήταν ακόμη ανοιχτές. Ποιος ξέρει ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Μα δεν χάνω το κουράγιο μου.

Να το θυμάσαι εαυτε μου.

Αυτές οι σταγόνες είναι τα δάκρυα του Θεού.

Κι ας μας βρέξουν.