Stardust

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα από το θόρυβο που έκαναν τα όνειρα μου. 

Τα όνειρα μου έχουν μουσική, όμως η μουσική είναι τα όνειρα μου.

Μαγευομαι από αυτήν την αστεροσκονη που φτιάχνω ο ίδιος τα βράδια μέσα στο μυαλό μου.

Με οδηγεί εκεί που δεν μπορεί κανένας άλλος να ακολουθήσει.

Προχωράω μέσα σε έκσταση σε παραμύθι που πλάθω κατά περίσταση, μα με συνέπεια.

Τα βήματα μου χάνονται μέσα στα σύννεφα όπου βρίσκεται η πορεία μου.

Έχω προορισμό, για αυτό δεν σταματάω· και είναι αυτά τα βήματα, τα ελαφριά.

Κοιτάζω γύρω μου τα αστέρια. Και σήμερα τα νιώθω λίγο πιο κοντά.

Πια, απλώνω τα χέρια μου και τα χαϊδεύω, σαν να γνωριζόμαστε από παλιά.

Μου χαμογελούν μέσα από τη σκόνη τους που με φωτίζει εξίσου.

Χαμογελώ κι εγώ και αρχίζω να πατάω στον αιθέρα που φύσηξε κάποιος γύρω τους.

Τώρα, είμαστε ένα.

Σαπόρο

Μέσα στο μακρινό, απλωμένο γκρίζο φως
και στο τρέμουλο του εμπορικού τρένου,
τη θλίψη που ανέβλυζε μέσα μου
την έκανα κομμάτια ενός γαλάζιου μύθου
και στην πλατεία με τις φτελιές
του Μνημείου των Πρωτοπόρων,
τη σκόρπισα με όλη μου τη δύναμη·
μα τα μικρά πουλιά δεν τη ράμφισαν.

Κι όλα αυτά, επειδή ροχαλίζω το βράδυ.

World party

Βλέπω ξανά μια εκπομπή που τα δύο τότε καμάρια μας πήγαν στην Ιαπωνία.

Σκέφτομαι πόσο πρωτοποριακό ήταν τότε για όλους μας να βλέπουμε μια τέτοια εκπομπή.

Πόσο πολύ θαυμάζαμε αυτούς τους τύπους και τους ζηλευαμε για την τύχη τους να κάνουν όλα αυτά τα ταξίδια. Τώρα ο καθένας είναι influencer και δημιουργεί τη δική του εκπομπή στο tiktok.

Στο τραγούδι τίτλων το τραγούδι Y.O.L.O. από τους Onirama. 

Τα χρόνια πέρασαν και το σύνθημα αποδείχτηκε κακέκτυπο της πραγματικότητας μας. Μια ζωή την έχουμε... Ναι, πράγματι, μα που να ξέραμε...

Στο μεταξύ, οι Onirama διαλύθηκαν και ο τραγουδιστής τους εξευτελίστηκε.

Οι δύο κολλητοί αποδείχτηκε ότι δεν ήταν και τόσο φίλοι τελικά και τα αστεία τους, όσο και η νοοτροπία με την οποία αντιμετωπιζαν τα πράγματα μοιάζουν από ελαφρώς γελοία ως  χυδαία. 

Η αισθητική δεν ήταν κατ' ανάγκη άσχημη. Ο κόσμος ολόκληρος μιλάει από μόνος του μέσα στις εκπομπές.

Όμως αυτό που εκφραζανε και αυτό που εννοούσαν δεν ταυτίζονταν. Άλλη μια περίπτωση που η αφέλεια μου με άφησε να ταυτιστώ με λάθος άτομα. Πόσο αφελής ήμουν!

Κάποια μου είχε πει ότι είναι υποκριτική η συμπεριφορά τους και αυτοί καγκουρες και γλοιωδεις. Δεν συμφωνούσα, δεν ήθελα να δω την αλήθεια. Συγγνώμη.

Τι μένει μετά από τόσα χρόνια; Η αντίληψη που είχα ότι θα γυμναστώ και θα φτάσω σε peak φυσική κατάσταση για να μπορώ να ανταπεξέλθω στις δυσκολίες ανάλογων ταξιδιών που ήθελα να κάνω, χωρίς βέβαια να ξέρω από πού θα έβρισκα τα λεφτά. 

Και δεν τα βρήκα. Αλλά έκανα ταξίδια, κάποια αρκετά μεγάλα. Ελπίζω πως θα κάνω και μεγαλύτερα.

Ούτε έφτασα ποτέ σε καλή φυσική κατάσταση.

Προσπάθησα, όμως η ζωή δεν σου επιτρέπει να πάς όπου θες, σε πάει αυτή όπου θέλει.

Άλλαξαν πολλά και βλέπω τώρα πόσο μάταια ήταν κάποια πράγματα.

Όμως, να είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν θέλει να μείνει πράγματι έφηβος για πάντα.

Απλά καμιά φορά με πιάνει νοσταλγία.

Yolo.

Μέσα από τον καθρέφτη

Άνοιξα την μεγάλη αίθουσα με το παλιό, σκουριασμένο κλειδί. Στην αρχή το κλειδί δεν γυρνούσε. Μα το σκοτάδι γύρω ήταν επιτακτικό και αμείλικτο. Ή ανοίγεις ή σε καταπίνει...

Πάτησα μέσα στην αίθουσα. Κατέβηκα ενα-ενα τα σκαλοπάτια και καθώς περπατούσα, έκλεισα τα μάτια και θυμήθηκα. Κι ήταν σαν να έζησα ξανά το αγωνιώδες πριν, μα σίγουρα δεν είχα ζήσει το τώρα του τότε.

Μικρές καμπανούλες και μια ορχήστρα εγχόρδων να παίζει δραματικά, λες και διψούσε για το δάκρυ μου. Μα πόσο μακριά βρίσκεται η σκηνή;

Κι είναι σαν χίλιες ανάσες κάποτε να πάγωσαν εδώ μέσα. Η αίθουσα είναι άδεια. Το σκοτάδι ξαναγυρνά και μου χτυπά την πλάτη. Προχωρώ ξανά.

Μια γλυκιά φωνή ακούγεται και φέρνει την ανατολή σε αυτήν την παγωμένη αίθουσα. Και για λίγο φωτίζει. Το τραγούδι της ζωντανεύει τις στιγμές, σαν το τώρα να πλησιάζει ανύποπτο τον καταρράκτη των συναισθημάτων και των εύθραυστων παθών όταν ανοίγουν προβολείς πάνω σε σκιές που δεν φοβούνται μήτε φως, μήτε σκοτάδι. Για μια από αυτές τις στιγμές κοντοστέκομαι, αφουγκραζομαι, σαστιζω. Ναι, την γνωρίζω αυτήν την φωνή. Κάποτε της δίδαξα φως. Κι αυτή το πήρε και το έπλασε στα δύο της χέρια και με έλουσε με αυτό.

Ξανά πέφτει βαθύ σκοτάδι, μα δεν φοβάμαι, έχω φακό που δε σβήνει. Συνεχίζω να κατεβαίνω, μέχρι που βρίσκομαι μπροστά στη σκηνή. Ανεβαίνω τα ξύλινα σκαλοπάτια που κάνουν περισσότερο θόρυβο το βράδυ και περπατώ στην άδεια σκηνή. Δεν υπάρχει κανείς να χειροκροτήσει. Η αίθουσα είναι άδεια.

Τραβάω την κουρτίνα να κλείσει. Τώρα δεν με βλέπει κανείς, δεν βλέπω κανέναν. Πίσω από τις κουρτίνες είναι άλλες κουρτίνες και πίσω από αυτές βρίσκω επιτέλους ένα όμορφο πιάνο, μόνο που πρέπει να το σπρώξω μόνος μου στη σκηνή, διαφορετικά δεν μπορώ να το ανοίξω. Κι αφού το φέρνω στο κέντρο της, μπορώ να παίξω οποία μελωδία θέλω 

Ω! Τι πάθος!

Ω! Τι πένθος!

Οι νότες ξεπηδούν μόνες τους, λες και τα δάχτυλα ήρθαν για να μαγέψουν αυτό το Τώρα. Λες και οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν τα χρώματα στον αέρα. Λες και οι νότες πετούν γύρω σε όλες τις αποχρώσεις, σαν ευαίσθητα λουλούδια που διαλύονται στον άνεμο. Ναι, αυτό το Τώρα δεν χαρίζεται, ούτε γεννιέται. Αυτό το Τώρα δεν μπορεί να πεθάνει. Απλά υπάρχει για να δίνει χαρα στο Πάντα.

Κι έτσι, εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο σειρές βαριές κουρτίνες, καταδικασμένος να μην ανοίξω την αυλαία, εκεί, ανάμεσα στο Πίσω από τον καθρέφτη, είμαι ζωντανός μαζί με την μουσική μου και θα συνεχίσω να παίζω, ώσπου να σημάνει κάποιο αόρατο ρολόι, ευλογία ή κατάρα για  τον χαμένο χρόνο.

Ναι, αυτό το Τώρα μου ανήκει για Πάντα. Θα είμαι εκεί.

Ως τα μεσάνυχτα. 

Εσύ κοιτά να μην ξυπνήσεις. Θα σου πω ένα νανούρισμα.