Falling into infinity

Η κόρη μου έρχεται στην αγκαλιά μου και ο κόσμος γίνεται ομορφότερος. Ανοίγει τα χέρια της και με φωνάζει "μπαμπά!"

 

Άκουγα αυτό το άλμπουμ μια φορά που πήγα στην Αθήνα. Επρόκειτο να παίξω για υποτροφία από το ίδρυμα Ωνάση. Θυμάμαι να φτάνω με αεροπλάνο. Δε ξέρω πως πήγα μέχρι εκεί, αλλά θυμάμαι να είμαι κλεισμένος στο ξενοδοχείο. Να αγχώνομαι, να περιμένω, να μην μπορώ να ακουμπήσω πιάνο. Μεγάλο λάθος. Πέρασα μια μέρα έτσι. Πόσο λάθος...

Την άλλη μέρα βγήκα να περπατήσω για το μέρος που γίνονταν οι ακροάσεις. Είχα κλείσει ξενοδοχείο πολύ κοντά στο σημείο και το περπάτησα με τα πόδια. Είχε πολλή ζέστη. Άλλο λάθος...

Όταν πήγα με περίμενε η υπεύθυνη. Θυμάμαι ακόμη το όνομα της. Στέλλα Τ. Είχαμε επικοινωνήσει μέσω μέηλ και με πήγε η ίδια στην αίθουσα. Στον διάδρομο είδα έναν άλλο, νεαρότερο πιανίστα, που μετά έγινε Μέγας και τρανός. Τώρα είναι καθηγητής στη Κέρκυρα. Κι αυτός αγχωμενος. Αυτός πήρε υποτροφία.

Έφτασα στην αίθουσα. Πίσω από βαριές κουρτίνες ήταν η κριτική επιτροπή. Δεν μου μίλησε κανένας. Δεν είδα κανέναν. Μόνο η υπεύθυνη μου είπε να αρχίσω να παίζω. Ήταν πολύ αμήχανο. Πολύ περίεργο. Πολύ άσκοπο.

Έπαιξα πολύ χάλια. Τα έκανα μαντάρα, είναι η αλήθεια. Έβαλαν την κοπέλα να μου πει να σταματήσω. Με ευχαριστούν, είπε. Εγώ καθόλου.

Τόση προετοιμασία για μήνες, να παρακαλαω σε διάφορα ωδεία να με αφήσουν να μελετήσω και τα Σαββατοκύριακα που δεν μπορούσαν να με εξυπηρετήσουν, να πηγαίνω σαν κλέφτης στο ΠαΜακ και να τρυπώνω  στις αίθουσες με τα πιάνα της σχολής. Μέχρι και τις καθαρίστριες έβαλα να μου ανοίξουν τις κλειδωμένες αίθουσες.

Τόση προσπάθεια, καθώς κάθε μέρα γυρνούσα από την Αλεξανδρια με ΚΤΕΛ, 4:30 το απόγευμα και μετά μελέτη. Τζάμπα ζόρι, τζάμπα κόπος. Μαζί στραφι και τα γράμματα από τα πανεπιστήμια στην Αγγλία που με δέχθηκαν για σπουδές. Royal Welsh College of Music and Drama. Βαρύ χαρτί, όχι αστεία.

Τόσο άγχος για το πώς θα πάει...

Και απογοήτευση στο τέλος, κυρίως γιατί δεν ήξερα αν το άξιζα κι όλας.

Φυσικά, επειδή αν πιστεύεις στα θαύματα, αυτά σου συμβαίνουν, μετά πήρα ανέλπιστα και την τελευταία στιγμή υποτροφία από την Μητρόπολη Δράμας και έφυγα. Πες μου, αλήθεια, το πιστεύεις;

Τίποτα δεν πάει χαμένο. 

Εκεί, έπεσα για λίγο στο άπειρο της μουσικής, αυτό για το οποίο κάνει λόγο ο τίτλος του άλμπουμ. Και βγήκα ένας άλλος άνθρωπος.

Καμία στιγμή δεν πάει χαμένη, όσο κι αν φαίνεται διαφορετικά κάποιες φορές.

Ανοίγω την αγκαλιά μου και μπαίνεις μέσα φως μου!!! 

17 λεπτά

Κοιτάζω το ρολόι του κινητού μου. Πρέπει να βάλω ξυπνητήρι. 

17 λεπτά.

Σε 17 λεπτά πρέπει να είναι έτοιμος να κάνω το επόμενο μάθημα. Να είμαι συγκεντρωμένος. Να νοιαστω. Να βοηθήσω το παιδί που θα έχω δίπλα μου να μάθει μουσική. Να παίξουμε πιάνο 

Σε 16 λεπτά θα πρέπει να αλλάξω ρούχα, να φορέσω το αφελές χαμόγελο ενός αφελούς ονειροπόλου και να πάω να ανοίξω την πόρτα για να υποδεχτώ τα παιδιά.

Σε 14 λεπτά πρέπει να έχω τιθασεύσει τα συναισθήματα μου και να δείχνω συμπαθής και συγκροτημένος για μια ώρα. Παίρνει λίγο παραπάνω αυτό ε;

Σε 10 λεπτά πρέπει να προλάβω να ταξιδέψω το νου μου αλλού και να ζήσω μέσα στο φως που θέλω.

Σε 8 λεπτά πρέπει να συνηθίσω να ανέχομαι τον εαυτό μου που με κατηγορεί για πράγματα που φταίω και που δεν φταίω.

Σε 6 λεπτα πρέπει να αντέξω το βάρος όλου του κόσμου πάνω μου για πάντα.

Σε 4 λεπτά πρέπει να μάθω να είμαι ατάραχος σε αυτά που συμβαίνουν και με ενοχλούν η με πειράζουν.

Σε 2 λεπτά πρέπει να συνηθίσω και την κοροϊδία και την κατηγορία οτι είμαι υποκριτης- πνευματώδης.

Σε 1 λεπτό ξεκινάω.

Τέλος χρόνου!

Δεν πρόλαβα να ουρλιάξω.

Βγαλ'το από μέσα σου

Μαλακα, πόσο άχρηστη και μη πρακτική συμβουλή!

Ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, δε γίνεται να το βγάλεις από μέσα σου. Γιατί πάντα υπάρχουν  εμπόδια ανάμεσα στον πομπό και τον δέκτη.

Δεν μπορείς να τα πεις όλα γιατί πρώτα από όλα θέλεις, πολύ κι όλας να τα πεις, αλλά ταυτόχρονα σκέφτεσαι τις επιπτώσεις στον άλλο και σε εσένα. Ο άλλος δεν είναι υποχρεωμένος να κουβαλήσει τη δική σου μαυρίλα, έστω κι αν κάπου στο βάθος σου υπάρχει φως. Πώς θα τον επιβαρύνεις; Πώς θα του τα πεις; Υπάρχει έτσι κι αλλιώς χρόνος;

Τι να πω; Πότε; 

Να πω ότι αγωνιώ για την υγεία μου; Αυτοί που ξέρουν συμπάσχουν ήδη. Όμως η καθημερινή ζωή είναι δύσκολη. Μπορεί να έχουν κι αυτοί προβλήματα υγείας. Μπορεί να μην τα συζητάνε για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Τις προάλλες η Θεοδότη, που προσωπικά την θεωρώ υποψήφια για Αγία, μόνο το φωτοστέφανο της λείπει, μας είπε ότι το παιδί της άρχισε συνεχείς και ασταμάτητους σπασμούς και επιληπτικες κρίσεις. Μας ζήτησε να προσευχηθούμε για το παιδάκι της. Μακάρι Θεέ μου και να ζήσει το παιδάκι.

Οπότε, μιλάς ή σου μιλάνε. Λίγοι ακούνε. Ειλικρινά. Κι εγώ μαζι.

Από την άλλη, πες ότι πας να μιλήσεις σε κάποιον. Παλιά είχα πάει σε παπά, θα πάνε 12 χρόνια. Ο πάτερ είχε άλλες δουλειές και κοιτούσε να με ξεπεταξει. Νευρίαζε και λίγο, αλλά όσο μπορούσε με τρόπο. Και σε έναν άλλο που βγήκα χειρότερα από ότι μπήκα, γιατί ήταν επικριτικός, επειδή εμείς οι καλλιτέχνες είμαστε πολύ άστατοι και ερωτιαρηδες. Μπράβο πάτερ, το πέτυχες διάνα. Εγώ και ο Σπαλιαρας.

Τις προάλλες πήγα στον ψυχολόγο που πήγαινα για να διαχειριστώ τα θέματα μου παλιότερα. Διέκοψε 7 φορές τη συνεδρία, γιατί ήρθε ο ηλεκτρολόγος , ο επόμενος, η δική μας συνέδρια είχε αργήσει να αρχίσει, ενώ αυτός απτόητος ατμιζε και έγραφε και στο κινητό ή τον υπολογιστή. Γίνεται δουλειά έτσι; 60 ευρώ. Και φυσικά μου είπε να κανονίσω μια σειρά επισκέψεων για να διαχειριστούμε το τραύμα. Ευχαριστώ πολύ, δεν θα πάρω, φοβάμαι μην μου δημιουργηθεί καινούριο.

Βγαλ'το από μέσα σου. Να αρχίσω να μιλάω στο chatgpt όπως κι οι υπόλοιποι; Να μου πει τι ρε μαλακα; Ότι όλα λύνονται με διαχείριση, μιας που κάποια προβλήματα, όπως  τα αυτοανοσα  λύνονται πάντα με θετική σκέψη και σχεδιασμό; Ε, ναι, όλοι το ξέρουν αυτό. Ωωωω, ναι, ναι! Πώς δεν το είχα σκεφτεί! Το τραύμα μου γιατρεύτηκε. Θαύμα, θαύμα!

Τι έγιναν εκείνα τα βράδια με φίλους ή με την καλή μου, μου που μιλούσαμε με ρυθμο, χωρίς ρυθμό, με ανάσες, ξεπνοα, κοιτώντας τα αστέρια, πάνω στα κάστρα, με τον δροσερό ή κρύο αέρα να μας χαϊδεύει; Όλα μαζί, σοβαρά, αστεία, όμορφα, τραυματικά. Δεν ξεχωρίζαμε. Με μια μπύρα ή ένα χυμό στο χέρι, σε ένα παγκάκι ή καθιστοί πάνω στις πέτρες του κάστρου και τα πόδια να κρέμονται στο κενό. Νιώθω ακόμη ότι τα κουνάω πέρα δώθε.

Μεγαλώσαμε και σταματήσαμε να μιλάμε. Και δεν μας κατηγορώ καθόλου. 

Όταν τα αστέρια πέφτουν

Χθες έφυγε από τη ζωή ένας πολύ σημαντικός μουσικός, πολύ σημαντικός άνθρωπος. Ένας διανοούμενος, πανέξυπνος, δημιουργικός άνθρωπος που όλοι τον αγάπησαν για αυτό που ήταν.

Όλοι γράφουν στον τοίχο τους στο Facebook για αυτόν και θα γίνει μέχρι και εκπομπή-αφιερωμα προς τιμήν του.

Μια φορά μιλήσαμε και αυτή μέσω messenger.

Πανέξυπνος και διαυγής. Τόσο ευγενικός.

Κι αναρωτιέμαι, ρε πουστη μου γιατί είναι τόσο άδικη αυτή η ζωή;

Είχε οικογένεια.

Γιατί; Ήταν 49 χρόνων.

Έχεις δει ποτέ από μακριά έναν άνθρωπο και να σε εμπνέει; Και σημειωτέον, δεν ενθουσιάζομαι πια εύκολα, ούτε ειδωλοποιω και δεν είμαι θαυμαστής κανενός.

Όμως, έστω κι από απόσταση, δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις τέτοιους ανθρώπους.

Και λες, αθέλητα κι όλας, εγώ αν φύγω αύριο, τι αφήνω;

Ξέρω ότι κάνω προβολές. Όμως για να λέμε και την αλήθεια, εγώ δεν θα έχω ούτε το 1/100 από το αποτύπωμα του.

Ταλαιπωρήθηκε γράφουν από θέμα υγείας τον τελευταίο 1,5 χρόνο. Κι αναρωτιομουν γιατί δεν έγραφε πια τόσο συχνά.

Όταν σου λένε όμως άδραξε τη μέρα δεν ακούς φίλε Σάββα. Προσπαθώ να κάνω κι εγώ πέντε πράγματα. Μέχρι εκει που φτάνουν τα χέρια μου για να παραφράσω τη γνωστή φράση.

Αυτό είναι. Προσπαθείς αδιάκοπα, μοχθείς, θες να κάνεις με ανιδιοτέλεια καλές πράξεις και να αφήσεις πίσω σου έναν καλύτερο κόσμο και να ωφελήσεις την κοινωνία γύρω σου.

Και σε μια στιγμή, είσαι σκόνη.

Εγκατέλειψα την φιλοσοφία που λάτρευα παλιότερα γιατί έμπλεκε το κουβάρι με τις ερωτήσεις παραπάνω από ότι έπρεπε και παραπάνω από ότι μπορεί να αντέξει ο μέσος άνθρωπος.

Γιατί να υπάρχει ζωή, γιατί να υπάρχει θάνατος;

Που αποσκοπεί όλο αυτό;

Που μας οδηγεί;

Τόσες σκέψεις, τόσες νότες, τόση αγάπη, όλα να σκορπίζονται μονομιάς;

Και ποιος να τα μαζέψει;

Υ.Γ. Εγώ δεν είμαι ποιητής που λέει και το τραγούδι.

Μια ισπανική κιθάρα

Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι, με τα παράθυρα ανοιχτά και να φυσά δροσερό αέερακι πάνω μου, ακούω μια ισπανική μελωδία. Η κιθάρα μοιράζει γλυκά της μελωδίες της στα αυτιά μου!

Τι όμορφη που είναι! 

Καθώς ξαπλώνω, με αγγίζει ελαφρά ο ύπνος. Είμαι σε ένα σχολείο και βγαίνω στην αυλή για διάλειμμα. Τρέχω χαρούμενος γύρω-γύρω. Μετά λίγο σκοτεινιάζει απότομα ο ουρανός κι όμως, δεν νιώθω στάλα βροχής στα χέρια μου.

Ανοίγω τα μάτια μου. Η κιθάρα συνεχίζει να ακούγεται σε ένα χορευτικό φλαμένκο τώρα.  Όλε!

Τι κρίμα που δεν μπορώ να χορέψω. Τι κρίμα. Τι κρι...

Βυθίζομαι ξανά στον ύπνο. Είμαι πάνω σε μια σκηνή και τραγουδάω ο ίδιος μου σε κάποιο από αυτά τα ισπανικά τραγούδια κι ας μην μιλάω τη γλώσσα. Χτυπάω τα πόδια μου σε ένα ξύλινο πάτωμα και τα παπούτσια μου κάνουν θόρυβο. Χτυπάω ρυθμικά παλαμάκια. Μπροστά, ένας κιθαρίστας παίζει με αξιοζήλευτη δεξιοτεχνία. Ακόμη πιο μπροστά είναι μια πανέμορφη χορεύτρια με κόκκινο φόρεμα. Μοιάζει διαφορετική. Μοιάζει από άλλη φυλή. 

Μα αλήθεια, ποιος είμαι;

Ένα σκοτεινό πλήθος χειροκροτά από κάτω. Δεν βλέπω ούτε ένα πρόσωπο.

Ανοίγω τα μάτια ξανά. Το κρεβάτι είναι ακόμη εδώ. Η κιθάρα συνεχίζει να ακούγεται και το αεράκι μόλις έγινε λίγο δροσεροτερο. Ποιος τολμάει να σταματήσει κάτι από όλα αυτά;

Με παίρνει πάλι ο ύπνος, για τα καλά αυτήν την φορά. Είναι μέσα σε ένα σπίτι με τα παντζούρια ανοιχτά και πολύ φως να μπαίνει από παντού. 

Ακούω την μουσική, όμως δεν μπορώ να ξυπνήσω από το όνειρο. Το ξέρω ότι κοιμάμαι, όμως βλέπω μπροστά μου τόσα ωραία πράγματα. Το σαλόνι έχει κι ένα πιάνο, αλλά είναι κλειστό. Σκέφτομαι να το ανοίξω και να παίξω, όμως τα δάχτυλα μου, μου αρνούνται. Κοιτάζω από την άλλη και βλέπω κάποιον να στέκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη, μα δεν μπορώ να διακρίνω ποιος. Τον πλησιάζω και φοβάμαι. Τρέμω από το τι θα αντικρίσω. Όμως προχωράω.

Γυρίζει να με κοιτάξει. Εγώ είμαι.

Αλήθεια, πως με έχασα έτσι;

Κλαίω για αυτό.

Μα το σημαντικότερο, θα κοιτάξω επιτέλους στον καθρέφτη;

Χαϊδεύοντας το τραύμα

Ε όχι, δε γίνεται όλα να ξαναγυρίζουν εκεί. Κι όμως γυρίζουν, όπως η γη.

Κάθομαι και σκέφτομαι πόσα τραγούδια, πόσα ποιήματα, πόσα έργα, καλλιτεχνικά και τεχνικά έχουν δημιουργηθεί με αυτήν την αφετηρία.

Ρωτάς καμιά φορά τον εαυτό σου πως να προχωρήσεις στη ζωή, όμως η πορεία σου είναι προδιαγεγραμμένη ακριβώς για αυτόν το λόγο.

Φωνάζει ο Chester Bennigton, ο Serj Tankian κι άλλοι πολλοί.

Ο Serj λέει το αμίμητο "Banana banana banana terracotta pie".

Τι άλλο να κάνει για να μην προκαλέσει, να μην προσβάλλει, να μην ενοχλήσει κανέναν; Το επόμενο βήμα θα ήταν απλά να ουρλιάζει χωρίς λόγια, να βγάζει άναρθρες κραυγές.

Somewhere I belong, From the inside, Numb, In the end... πόσα τραγούδια να γραφτούν για το τραύμα;

Πόσες φορές να τα ουρλιάξεις σε ένα αμάξι μόνος σου; Γιατί νομίζεις ότι είσαι ο μόνος που το κάνει;

Γιατί νομίζεις ότι δεν βγάζει πουθενά αυτή η κουβέντα; Γιατί νομίζεις ότι γράφω έτσι;

Θα σου πω μια ιστορία. Κάποτε ήταν ένα μικρό αγοράκι. Του είχαν αγοράσει ένα ημερολόγιο και το παρότρυναν να γράφει σε αυτό. Το αγοράκι έγραφε με την αφέλεια που διέπει ένα αγοράκι χ χρονών.

Μια μέρα όμως έγραψε κάτι που δεν άρεσε σε αυτούς που του έδωσαν το ημερολόγιο.

Κι έτσι το μάλωσαν πολύ για την άποψη του, αυτήν που έγραψε στο ημερολόγιο, που ήταν υποτίθεται ο δικός του, προσωπικός, ιδιωτικός χώρος. Που δεν θα τον παραβίαζε κανείς. Παπάρια.

Του είπαν να το σβήσει. Μετά του είπαν να σκίσει εντελώς τη σελίδα. Και την έσκισε.

Έτσι το αγόρι πήρε ένα μάθημα. Να μην επιτρέπει στον εαυτό του όχι μόνο να λέει την άποψη του, αλλά και να μην την γράφει. Αλλά αυτά που γράφει, είναι αυτά που σκέφτεται κι αυτά που σκέφτεται δεν έπρεπε να γίνονται γνωστά, γιατί το ημερολόγιο ήταν προσβάσιμο σε όλους, ακριβώς όπως αυτό το blog.

Οπότε αναγκάστηκε να μιλά διφορούμενα, να μιλά με γρίφους. Να μην λέει ακριβώς αυτό που σκέφτεται, να το στολίζει με μεταφορές και αλληγορίες, άλλοτε επιτυχημένες, άλλοτε όχι. Το μήνυμα ήταν απλό. Κανείς δεν έπρεπε να καταλαβαίνει το μήνυμα. Όχι τελείως τουλάχιστον. Γιατί καραδοκούσε η λογοκρισία των άλλων.

Τραύμα μεταμφιεσμένο; Όχι πια. Είναι πλέον ξεκάθαρο τι συμβαίνει. Δεν έχει σημασία αν θα μπορέσω να το λύσω. Έχει σημασία ότι όπως πάντα, δεν το βάζω ποτέ κάτω.

Αυτοάνοσο, πόνος, χάπια, στεναχώρια, κράμπες, εξετάσεις, συλλογή ούρων, νοσοκομεία, γιατροί, οικονομική ένδεια, φόβος για το μέλλον. Ορίστε, έγραψα τα βασικά για να μην με φοβίζουν.

Θα πεθάνω σε 10 χρόνια; σε 20; θα ζήσω ως τα βαθιά γεράματα; θα είμαι με την οικογένεια ή μόνος μου;

Πάρε άλλη μια δόση φόβου. Τα έβγαλα από μέσα μου για να καθαρίσω για λίγο.

Μετά από αυτά, το μόνο που μένει είναι να ζήσω.

Οπότε μην χαϊδεύεις το τραύμα. Επούλωσε το.

από το μηδέν στο Είμαι

Είναι τόσο απλό.

Να μ'αγαπάς.

Να μ'αγαπάς.

Να μ'αγαπάς!!!

Δεν χρειάζεται να λέμε πολλά καμιά φορά.

Ακούω Razastarr, Μακρύς Δρόμος. Δύσκολες μέρες, δύσκολες νύχτες. Κάπου πρέπει να ξεσπάσω.

Όμως δόξα τω Θεώ, υπάρχει η μουσική. Η ραπ μουσική είναι το καταφύγιο μου.

"Στους μπερδεμένους δρόμους του κόσμου μοιράσου,
στήσε αυτί, ατόφιος μείνε κι αφουγκράσου.

Άνθρωποι σχεδόν τρελοί μιλούν στον τοίχο,
ενώ ποστάρεις και γουστάρεις
και τα πίνεις στην υγειά σου.

Στα χιονισμένα βουνά μπρος στάσου,
να δεις την ασημαντότητά σου,
να βρεις τη ματαιοδοξία σου
συθέμελα κι ολότελα
να γίνεται κομμάτια μπροστά σου.

Αγάπα, όσο έχεις χρόνο, βιάσου,
και κράτα τις λάμψεις
σαν να 'τανε της μοίρας μας υπενθυμίσεις κοντά σου.

Ξέρω, έχεις δικά σου,
μα έχεις τις πιο απίθανες κατευθύνσεις μπροστά σου..."

Άκου για λίγο το ρεφραίν, η κοπέλα έχει την πιο γλυκιά φωνή.

Βάλε το χέρι σου
στην καρδιά μου πάνω και άκου.

Βάλε το χέρι σου
στην καρδιά μου πάνω και άκου.

Πόσο σε αγαπώ,
μόνο να 'ξερες.

Να 'ξερες,
πόσο.

Βάλε το χέρι σου
στην καρδιά μου πάνω και άκου.