Πόνεσες όταν έπεσες στη γη;

Ακούω Fragments του Ραχμάνινοφ. Συγκινητικό και απλό. Μελωδικό και όμορφο. Σπουδαίο.

Μόλις γύρισα από το μπάσκετ. Έχω να γυμναστώ κανονικά σχεδόν δύο χρόνια. Ουαου. Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός!

Το YouTube αυτόν τον καιρό δίνει δωρεάν συνδρομές. Σήμερα μου έδωσε ένα μήνα δωρεάν premium στο παλιό μου προφίλ. Αυτό που ανεβάζω τα βίντεο που παίζω πιάνο. Γιατί όχι λοιπόν; Ευκαιρία να ακούσω μουσική με την ησυχία μου.

Κι αμέσως ξεχύθηκαν μπροστά μου, με μιας τα παλιά κομμάτια που άκουγα τα προηγούμενα χρόνια. Suteki Da Ne. Α, ναι! 2016, να ακούω το κομμάτι και να το διδάσκω σχεδόν αμέσως στην Θεοδώρα, κατά κόσμον Λόλα! Και να της λέω ότι στην αρχή του κομματιού είναι σαν να έχει ανοίξει μια σκάλα που οδηγεί στον ουρανό. Και πως τα σκαλοπάτια είναι φτιαγμένα από σύννεφα, για αυτό πρέπει να περπατάει αργά και μαλακά. Και τελικά το έπαιξε σε συναυλία το καμάρι μου! Κι αργότερα, το έπαιξα κι εγώ.

Στο τέλος, η σκάλα ξαναφαινεται. Ανοίγεται μπροστά μας. Θα την ανέβουμε κι άλλο ή θα κατέβουμε; Αυτό ήταν το ερώτημα.

Αφού η σκάλα χάθηκε αργά, τώρα παίζει το Roses of May με μια υπέροχη ορχήστρα. Ένα απλό και τόσο δραματικό θέμα. Που και που μπαίνει το πιάνο, που εισάγει και το βασικό μουσικό θέμα. Τα λέει όλα κι ας μην λέει τίποτα. Το ρόδο του Μάη χάνεται κάθε φορά τόσο γρήγορα... 

Μετά η ορχήστρα τα παίρνει όλα μαζί της, σαν χείμαρρος που δεν μπορεί να σε αφήσει ανεπηρέαστο. Λίγο πριν το τέλος του πιάνο μπαίνει ξανά για να χαϊδεψει τις πληγές μας. Κάπως έτσι το ένιωθα.

Τελειώνει αυτό και ακούω το White landscapes του Yoshimatsu. Η μουσική είναι πανέμορφη. Πόσες φορές την έβαλα να παιζει για να καταλαγιάσουν τα συναισθήματα που ανέβαιναν μέχρι πάνω στο λαιμό και με έπνιγαν... Κι αλήθεια, δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο γιατρικό ή φάρμακο από αυτό. 

Μετά αρχίζει το σόλο πιάνο του Brad Mehldau. My favourite things. Και σκέφτομαι, τι προνόμιο να το ακούς live. Πόσες ώρες μελέτης, πόση έμπνευση, πόσο συναίσθημα, πόσο χρώμα, πόση αγάπη, πόσος πόνος για να φτιάξεις αυτό το σόλο; Πόση αφοσίωση. Που να τη βρεις; Κάπου στη μέση το κομμάτι γίνεται μυστήριο. Δεν μου αρέσει. Άκου θράσος! Πατάω να πάει λίγο πιο πέρα. Ο τύπος τα δίνει όλα. Πατάω το επόμενο.

The curse of the sad mummy με πιάνο. Άλλο κεφάλαιο στην ζωή μου. Ήταν την εποχή που είχα μαλωσει με τον κολλητό μου. Που συνειδητοποίησα ότι είμαι γεννημένος μοναχικός λύκος. Δεν δαγκώνω όμως. 

Ήταν λέει ένα μικρό παιδί που ήταν μόνο του και χωρίς παρέα. Προσπαθούσε να κάνει φίλους, όμως, μάταια. Δεν ταίριαζε ποτέ και πουθενά. Και το έπιανε μελαγχολία. Το παιδί ήταν ακόμη μόνο του. Σαν τότε που όλοι ήταν σε παρέες και αυτός μόνος του τριγυρνούσε από εδώ και από εκεί. Και έτσι, τα δάκρυα κυλούσαν συνεχώς από τα ματάκια του. Για τόσο καιρό, που στο τέλος πάγωσαν κάτω από τα μάτια του και έμειναν εκεί. Και το παιδί θύμωσε με όλους και με όλα. Και δεν σταμάτησε να είναι θυμωμένος ποτέ. Το τραγούδι τελειώνει.

Kiki's delivery service. Θυμάμαι πριν κανένα χρόνο να το παίζουμε ζωντανά με το τρίο μου. Όμορφες στιγμές, με όλο μου το σώμα πρησμένο και εμένα ανυποψίαστο. Όμως ήταν η πιο όμορφη συναυλία της ζωής μου. Είπα όσα ήθελα να πω χωρίς ροοστατες με την μουσική. 

Ένα κοριτσάκι ξέρει να κάνει μαγικά. Φεύγει όμως από τον τόπο της και πηγαίνει σε άλλο τόπο, μακριά. Κι εκεί αρχίζει να κάνει... delivery. Είναι απίστευτο το τι αναγκάζεται ο άνθρωπος να κάνει για να βγάλει το ψωμί του ή γιατί το απαιτούν οι συνθήκες. 

Ανέκαθεν ήμουν περήφανος για την Κική για αυτό. Μέσα σε όλα τα άλλα. Πότε δεν έκανε πίσω. Πότε δεν σταμάτησε. Πότε δεν με άφησε να φύγω. Πότε δεν με άφησε να πέσω. Να χαθώ. Ήταν εκεί, ακόμη και όταν δεν ήταν εκεί. Ακόμη και όταν χαιρόταν για εμένα από μακριά. Όταν έβλεπε τη ζωή μου να παίρνει άλλο μονοπάτι. Γιατί έτσι πρέπει να κάνεις όταν αγαπάς κάποιον. Ειδικά τότε.

 "In sickness and in health"

Για αυτό την παντρεύτηκα.

Γιατί δεν σταμάτησε ποτέ να με αγαπά και να με υποστηρίζει. Να θέλει το καλύτερο για εμένα. Enough said...

Και τώρα μπαίνει το Howl's moving castle.

"Κι αυτή η τρέλα που λέγεται ζωή συνεχίζει μαζί της."

Τώρα είναι η Κατερίνα. Αυτή είναι η πρωταγωνίστρια στη ζωή μας και κάπως έτσι φυσικά θα μπορούσε να κλείσει το ταξίδι στις μουσικές που ακούω. Το αστέρι μας!!! 

Μικρή παύση.

Καιρός να φάω κάτι. Καιρός για τα χάπια.

Καιρός  να ζήσουμε.

Υ.Γ. Lifehouse - Everything τωρα. Πάντα θα το θυμάμαι μαζί με το σχετικό σκετς.

Ο δρόμος

Τελευταία μέρα στο ωδείο. Τελευταία μαθήματα στην αίθουσα των παραισθήσεων. Δεν μοιάζει με μπαλάντα...

Έκανα για άλλη μια φορά στη ζωή μου αυτό που έπρεπε. Όχι για τα λεφτά, όχι για την φήμη. Όχι για την ματαιοδοξία.

Έσπρωξα το πιάνο, έσβησα τα φώτα, κατέβηκα τα σκαλοπάτια, κλείδωσα την σκοτεινή αίθουσα και βγήκα έξω.

Περπάτησα με το σακίδιο στους ώμους. Ήταν λίγο πιο ελαφρύ απόψε.

Μπήκα στο αμάξι.

"Για εσάς τις δύο συνεχίζω."

 

Μερικά βράδια μετά, ξαπλωμένος στον καναπέ μας, με το κλιματιστικό να δημιουργεί μια μικρή όαση δροσιάς, ιδανικής για να χαλαρώσει κανείς, ιδανικής για να ονειρευτείς...

Ναι, αυτό είναι. Το έχω χωνέψει πια, δεν με παιδεύει.

Όχι άλλο κυνήγι. Όχι άλλη προσπάθεια. Όχι 🙂‍↔️ 

Πρέπει να ζήσω δίπλα στην οικογένεια μου. 

Πρέπει να ζήσω.

Δεν αντέχω άλλο να προσπαθώ για το καλύτερο, για το ακόμη καλύτερο, για το αδύνατο.

Θα αφήσω τα πράγματα να έρθουν σε εμένα.

Θα αφεθω στην ομορφιά της στιγμής.

Κάνεις καλός δεν χάνεται. Έτσι δεν είναι;

World party

Βλέπω ξανά μια εκπομπή που τα δύο τότε καμάρια μας πήγαν στην Ιαπωνία.

Σκέφτομαι πόσο πρωτοποριακό ήταν τότε για όλους μας να βλέπουμε μια τέτοια εκπομπή.

Πόσο πολύ θαυμάζαμε αυτούς τους τύπους και τους ζηλευαμε για την τύχη τους να κάνουν όλα αυτά τα ταξίδια. Τώρα ο καθένας είναι influencer και δημιουργεί τη δική του εκπομπή στο tiktok.

Στο τραγούδι τίτλων το τραγούδι Y.O.L.O. από τους Onirama. 

Τα χρόνια πέρασαν και το σύνθημα αποδείχτηκε κακέκτυπο της πραγματικότητας μας. Μια ζωή την έχουμε... Ναι, πράγματι, μα που να ξέραμε...

Στο μεταξύ, οι Onirama διαλύθηκαν και ο τραγουδιστής τους εξευτελίστηκε.

Οι δύο κολλητοί αποδείχτηκε ότι δεν ήταν και τόσο φίλοι τελικά και τα αστεία τους, όσο και η νοοτροπία με την οποία αντιμετωπιζαν τα πράγματα μοιάζουν από ελαφρώς γελοία ως  χυδαία. 

Η αισθητική δεν ήταν κατ' ανάγκη άσχημη. Ο κόσμος ολόκληρος μιλάει από μόνος του μέσα στις εκπομπές.

Όμως αυτό που εκφραζανε και αυτό που εννοούσαν δεν ταυτίζονταν. Άλλη μια περίπτωση που η αφέλεια μου με άφησε να ταυτιστώ με λάθος άτομα. Πόσο αφελής ήμουν!

Κάποια μου είχε πει ότι είναι υποκριτική η συμπεριφορά τους και αυτοί καγκουρες και γλοιωδεις. Δεν συμφωνούσα, δεν ήθελα να δω την αλήθεια. Συγγνώμη.

Τι μένει μετά από τόσα χρόνια; Η αντίληψη που είχα ότι θα γυμναστώ και θα φτάσω σε peak φυσική κατάσταση για να μπορώ να ανταπεξέλθω στις δυσκολίες ανάλογων ταξιδιών που ήθελα να κάνω, χωρίς βέβαια να ξέρω από πού θα έβρισκα τα λεφτά. 

Και δεν τα βρήκα. Αλλά έκανα ταξίδια, κάποια αρκετά μεγάλα. Ελπίζω πως θα κάνω και μεγαλύτερα.

Ούτε έφτασα ποτέ σε καλή φυσική κατάσταση.

Προσπάθησα, όμως η ζωή δεν σου επιτρέπει να πάς όπου θες, σε πάει αυτή όπου θέλει.

Άλλαξαν πολλά και βλέπω τώρα πόσο μάταια ήταν κάποια πράγματα.

Όμως, να είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν θέλει να μείνει πράγματι έφηβος για πάντα.

Απλά καμιά φορά με πιάνει νοσταλγία.

Yolo.

Stellar poetics

Οι ιστορίες μου είναι πάντα συνυφασμένες με τα αστέρια. Το φως τους φωτίζει την πορεία μου και την ψυχή μου.

Τα αστέρια δεν σου δείχνουν που να πας. Είναι αναμνήσεις ενός παρελθόντος που μόλις συνειδητοποιείς, έχουν κι όλας χαθεί. Κρυστάλλινα, όμορφα, ιδεατά.

"Ζω σε έναν κόσμο από χαρτί,

όταν χιονίζει, όλοι μαζεύουν κονφετι "

Κι έτσι είναι. Το φως της αστεριών, στον κόσμο που ζούμε, μοιάζει το μόνο πράγμα αληθινό.

Κι εγώ, με καθυστέρηση, μα και με θάρρος, το αποφάσισα να κλέψω λίγο από το φως τους για να γράψω πάνω στον ουρανό, μα και στην πέτρα. 

Όλα κάποτε χάνονται, μα η ανάμνηση του φωτός θα είναι πάντα εκεί, σαν σκέψη αγάπης.

Αγάπης για τη μουσική, αυτήν που μίλησε πιο όμορφα στην καρδιά μου, αυτήν με τις γιαπωνέζικες καρδούλες, πάντα κόκκινες, πάντα έντονες, πάντα γεμάτες. 

Κι η Ποιητική των Αστερισμών είναι το όχημα για να εμπεδωθεί αυτή η γνώση.

Η καρδιά μου είναι γεμάτη φως. 

The rat race

" When you have your health you have 1000 problems,

but when you lose your health you have only 1 problem."

Και τι κέρδισες; Και τι κερδίζεις;

Έτρεξες σαν τρελός, έκανες 10000 ταξίδια και δούλεψες σαν μανιακός. 

Έβαλες όλη τη νοημοσύνη σου να δουλέψει προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι μαθητές σου αξίζουν τον καλύτερο δάσκαλο που μπορείς να γίνεις. 

Κι έτσι πίεσες τον εαυτό σου, κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε λέξη που είπες, σε κάθε νότα που έβγαλες. Έφτασες στα όρια σου και τα ξεπέρασες πολλές φορές. Κι έσπασες. Ράγισες. Μετά, έβαλες κόλλα και συνέχισες.

Και συνεχίζεις, σε ένα ποσοστό επειδή σου αρέσει η δουλειά σου. 

Όμως, βλέπεις, δεν αποδίδει. Δεν θα έχεις ποτέ οικονομική ανεξαρτησία

Και σχεδόν κανείς δεν έχει. Και είναι εντάξει.

Κάποτε πρέπει να το πάρεις απόφαση. Κάποτε πρέπει να καταλάβεις.

Κάποτε.

Πότε;

Ξέρεις ότι πρέπει να αλλάξεις, πριν να είναι αργά.

Ίσως να είναι ήδη αργά.

Who knows?

物の哀れ

Είμαστε λουλούδια που ανθίζουν για τόσο λίγο. 

Ο Ορφέας ξεψυχά στα χέρια των Μαινάδων, που τον σκορπούν.

Οι Μούσες μαζεύουν τα κομμάτια του, βρίσκουν τη λύρα του και την τοποθετούν εκεί που της αξίζει. Στα αστέρια. 

Και μένει εκεί. Η Λύρα.

Απόδειξη πως κάποτε υπήρξε ένας άνθρωπος, που με τη μουσική του μάγευε τους άλλους κι έτσι, έγινε φωτεινός φάρος.

Τόσο φωτεινός, που στο μέλλον θα μας δείχνει το δρόμο. 

Μα πολλά ακόμη άνθη θα μαραθούν για να συμβεί αυτό.

Από τη Λύρα ως το Βασιλίσκο, το φως που αντικρύζεις στον νυχτερινό ουρανό είναι εκεί για να σου θυμίζει το θαύμα, την αγάπη που μέσα της ζούμε και λέγεται Θεός. 

Yoshi-matsu μου λεβέντη!

Πήρα μια απόφαση που έπεσε σαν ώριμο φρούτο στο κεφάλι μου. Θα κάνω το διδακτορικό μου πάνω στον αγαπημένο μου σύνθετη. Θα διοχετευσω όλο αυτό το πάθος που έχω και μιλάνε για αυτό οι γύρω μου ακριβώς στο αντικείμενο που αγαπώ, στην υπέροχη μουσική του Takashi, που μένει γενικά ανεξερεύνητη από τον πολύ κόσμο. Το γιατί δεν το έχω καταλάβει, όπως και γιατί δεν βλέπουν την ασύγκριτη ομορφιά που εγώ βλέπω. Θα είναι κάποιο περίεργο ξόρκι...

Όπως και να 'χει, ψάχνω. Ψάχνω διαρκώς στοιχεία για αυτόν, στοιχεία για την μουσική, στοιχεία για πανεπιστήμια και καθηγητές. Ψάχνω μεσα στην βουή του κόσμου να βρω αυτό που αξίζει. Και δεν μου το βγάζει κάνεις από το μυαλό, η αξία αποκτιέται.

Ώσπου...

Πηγαίνω στο φαρμακείο και δίνω μια συνταγή.

- Δεν την έχουμε, θα την παραγγείλουμε. Εσείς γιατί την θέλετε;

- (Για να κάνω γαργαρες μετά το φαγητό)

- Έχω μεμβρανωδη... Ε,εεε... Μεμβρανωδηηηη... 

Έχω πρόβλημα με τα νεφρά.

- Α, μάλιστααααα. Ναι αλλά πρέπει να ξέρετε ότι δεν κάνει να παίρνετε κυκλοσπορινη μακροχρόνια, γιατί είναι τοξική για τα νεφρά!

(No shit Sherlock!)

- Το ξέρω, κι η κορτιζόνη.

- Ναι για αυτό σας το λέω, επειδή είναι τοξική και μετά από λίγα χρόνια δεν θα μπορείτε να πάρετε...

- Θα δούμε ποιος θα αντέξει περισσότερο, εγώ ή η κυκλοσπορινη.

Αυτό όντως το λέω. Υπάλληλοι και πελάτες με κοιτάνε. Έχουν ένα βλέμμα γεμάτο απορία και λίγο τρόμο.

Πολύ black humour τους φάνηκε.

Αλλά κι εγώ τι να κανω, να πεθάνω;

Χα, χα, να το πάλι!

- Ορίστε κύριε το χάπι για την πίεση. Θέλετε κάτι άλλο;

- Ναι, την υγεία μου.

Τώρα είναι πιο προετοιμασμένος. Κάνει πως γελάει κι αυτός μαζί μου.

Μετά φεύγω κι όλοι ξαλαφρωνουν.

Όλοι, εκτός από εμένα.

Ευχαριστώ που μου θύμησες πόσο εύθραυστος είμαι. Να 'σαι καλά. Δεν το ξέραμε. Μαλακα.

Ya so Mitsu mu leventi!