Τα πιο όμορφα όνειρα είναι ανώνυμα

When you become a parent, you meet time.

Ίσως η μεγαλύτερη αλήθεια που διάβασα τελευταία. Και την βιώνω καθημερινά.

Έξω από τα ψεύτικα, τα κίβδηλα, τα πλασματικά που προβάλλονται στον αληθινό και στον φανταστικό κόσμο, υπάρχουν μερικές αλήθειες που μόνο βιώνοντας τες καταλαβαίνεις.

Ναι, τώρα αντιλαμβάνομαι την αληθινή έννοια του χρόνου. Δεν είναι πια χαμένες ευκαιρίες, γλυκόπικρες αναμνήσεις και χάος που δεν αναγνωρίζω. Δεν είναι αυτός που θα ήθελα να είμαι και δεν τα κατάφερα. Είναι αυτός που είμαι τωρα, αυτός που είμαι πραγματικά, όχι στη φαντασία μου και σίγουρα όχι ο ιδανικός εγώ. Είμαι εγώ σε συνάρτηση με την οικογένεια μου, τη γυναίκα και την κόρη μου και ποιες στιγμές μπορώ να ζήσω μαζί τους.

Οι παραμορφωτικοι φακοί της καθημερινότητας ακόμη κι έτσι σε εμποδίζουν στο να δεις αληθινά τι είναι αυτό που ζεις. Ξεχνάς κι όλας καμιά φορά, γιατί μένεις στο παρελθόν και στους τρόπους που ανέπτυξες τότε. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος. Κι ευτυχώς. Για όλους.

Ο χρόνος είναι πιο πολύτιμος στο τώρα, γιατί δεν ξέρεις ποσος θα σου χαριστει, όμως μην μπερδευομαστε, η ζωή είναι μία, ο χρόνος άπειρος και ταυτόχρονα πεπερασμένος για όλους.

Σαν ένα κόκκινο μαντιλι που κουνιέται από τον αέρα, σημαίνει πολλά, χωρίς να λέει τίποτα.

Κι έτσι, τα πρωινά ξυπνήματα, τα κενά διαστήματα στο αυτοκίνητο για να πας στη δουλειά, οι ήσυχες ώρες στο κρεβάτι σου με έναν ανήσυχο ύπνο, αυτές είναι οι στιγμές που βιώνεις τον χρόνο, τώρα πια λίγο πιο ώριμα. Ήσυχα, ήρεμα, αθόρυβα και ψύχραιμα.

Και για να το προσωποποιησουμε, συναντάς τον χρόνο σε μια υγρή έρημο με νυχτερινά φώτα που αναβοσβηνουν. Και εκεί του δίνεις και σου δίνει το χέρι.

Hollow years

Αν θες φύγε πριν αρχίσω την γκρίνια. Αν θες να έχεις την εικόνα την αξιοπρεπή, μη συνεχίζεις το διάβασμα.

Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι ενδιαφέρονται, τα έχω ξαναγράψει εδώ, τι να πεις και σε ποιον; Κι αφού οι ψυχολόγοι κοστίζουν ακριβά, μένει μόνο μια διέξοδος κι αυτή είναι σαν να μιλάω στους ανέμους, το φεγγάρι ή το ηλιοβασίλεμα.

Αυτό είναι το νόημα. Ότι κανείς δεν διαβάζει, αλλά ίσως έρθει η ώρα που θα το κάνει η κόρη μου. Ίσως για να με καταλάβει καλύτερα. Δεν ξέρει πότε κάνεις πόσο χρόνο έχει.

Το κλάμα της κόρης μου. Ψυχολογικά δεν μπορώ να το αντέξω. Από την πρώτη στιγμή μέχρι και τώρα αισθάνομαι να μου ξεριζώνουν την καρδιά. Λυπάμαι που γίνομαι τόσο δραματικός. Νιώθω σαν να μου ανοίγουν παλιές, ανεξερεύνητες, άγνωστες πληγές. Δεν αντέχω να ακούω την κόρη μου να κλαίει. Διαλυομαι. Υπάρχουν πολλοί συμβολισμοί για το παρόν και για το μέλλον σε αυτό το κλάμα. Το παρελθόν φοβάμαι να το αγγίξω.

Αυτές τις ημέρες έχω μια κοινή ίωση, μια γρίπη. Η γιατρός από το τηλέφωνό μου είπε ότι δεν μπορώ να πάρω ούτε ντεπον, πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός.

Κι αναρωτιέμαι... 

Τι γίνεται; 

Το να νιώθεις ότι κινδυνεύεις συνεχώς είναι σαν να σε απειλούν ότι θα σε πετάξουν ανά πάσα στιγμή σε ένα λάκκο. Κι αυτός μπορεί να έχει λιοντάρια, φίδια ή απλά το κενό.

Να μιλήσω για τη θνητότητα; Δεν είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω όσα συμβαίνουν για τους ανθρώπους μου. Πόσο μάλλον για τον εαυτό μου.

Η αγωνία αυτή δεν τελειώνει, όπως δεν τελειώνουν τα φάρμακα, η αδυναμία, η αξιολυπητη εμφάνιση μου και το γεγονός ότι δεν έχω τη δυνατότητα να αντιστρέψω τους όρους. Δεν μπορώ να παλέψω για να νικήσω. Μπορώ να κάνω μια συντήρηση;

Η αβεβαιότητα δε δίνει και πολύ κουράγιο, ειδικά τις ώρες που είσαι άρρωστος από κάτι άλλο. 

Η αβεβαιότητα σε σκοτώνει 100 φορές.

Κι έτσι, συνεχίζουμε.

Amumu's song

Χθες ο Mathias μου ζήτησε να κάνουμε αυτό το κομμάτι. Του το είχα στείλει παλιότερα, ένα πολύ όμορφο κομμάτι που το πρωτάκουσα μιαν άλλη εποχή, πιο ξέγνοιαστη.

Ξεκινήσαμε αναφέροντας τις ρίζες του κομματιού, το παιχνίδι από το οποίο προέρχεται. Το League of legends. Ο Mathias ήταν φοβερός παίκτης εκείνη την περίοδο. Εγώ πάλι όχι.

Κι έτσι θυμήθηκα πως και για ποιον λόγο έπαιζα αυτό το παιχνίδι.

Κάποτε ζήτησα από την μαμά μου ένα αδερφάκι. Και όντως, η μάνα μου με άκουσε. Τα Χριστούγεννα γεννήθηκε ο Χρίστος. Τον αγαπούσα και τον αγαπώ τόσο πολύ. Ήταν η παρέα που περίμενα να έχω. Ήμουν ο μεγάλος του αδερφός. 11 χρόνια διαφορά...

Τα χρόνια πέρασαν. Εγώ μεγάλωσα, αυτός ήταν ακόμη μικρούλης. Ήθελα όμως να περνάω χρόνο μαζί του. Ετσι, οποιοδήποτε παιχνίδι έπαιζε με τους φίλους του, από κοντά κι εγώ να παίζω μαζί τους. Συνήθως ήμουν πολύ κακός στο παιχνίδι και τον νευριαζα. Αλλά δεν πειράζει, προσπαθούσα να περνάμε έστω κι έτσι χρόνο μαζί.

Ώσπου έφτασε η ώρα να πάω για μεταπτυχιακό στην Ουαλία. Όλη μέρα διάβασμα, μαθήματα, το μεσημέρι μαγείρευα και το βράδυ μιλούσα με την Κική. Ταυτόχρονα άνοιγα το παιχνίδι για να παίξουμε. Μετά κλείναμε με την Κική και συνεχίζα να μιλάω μέσω Skype μαζί του την ώρα που παίζαμε. Ο υπολογιστής μου δεν σήκωνε το παιχνίδι. Με το ζόρι κουνιοντουσαν οι χαρακτήρες. Χάναμε συνέχεια γιατί: "μπράβο! Είσαι άχρηστος!"

Δε με πείραζε, αν και νευριαζα λιγάκι που δεν μπορούσα να τον βοηθήσω στο παιχνίδι. Κι αυτός ήταν συνεχώς τσιτωμενος. Θα είχε τους λόγους του.

Και μετά κενό. Εγώ απορροφήθηκα στις συναισθηματικές μου περιπέτειες. Αυτός σπούδαζε στην Κέρκυρα και από ένα σημείο και μετά, δουλεύει στην Κέρκυρα. Πήγαμε και ένα ταξίδι στην Ισπανία πριν 6 χρόνια. Αυτό ήταν όλο.

Χαθήκαμε.

Ο μαθητής μου χθες βράδυ, αφού τελειώσαμε το μάθημα, μου πρότεινε να παίξουμε μαζί κανένα παιχνίδι κάποια στιγμή, να θυμηθούμε τα παλιά. Δε ξέρω.

Προτιμώ με εκείνο το παλιό, χαλασμένο λάπτοπ και τον αδερφό μου να με κοροϊδεύει κάθε βράδυ, επειδή δεν είμαι όσο καλός θα ήθελε.

 Σπάνια είμαι όσο καλός θα ήθελα αδερφέ μου.

Falling into infinity

Η κόρη μου έρχεται στην αγκαλιά μου και ο κόσμος γίνεται ομορφότερος. Ανοίγει τα χέρια της και με φωνάζει "μπαμπά!"

 

Άκουγα αυτό το άλμπουμ μια φορά που πήγα στην Αθήνα. Επρόκειτο να παίξω για υποτροφία από το ίδρυμα Ωνάση. Θυμάμαι να φτάνω με αεροπλάνο. Δε ξέρω πως πήγα μέχρι εκεί, αλλά θυμάμαι να είμαι κλεισμένος στο ξενοδοχείο. Να αγχώνομαι, να περιμένω, να μην μπορώ να ακουμπήσω πιάνο. Μεγάλο λάθος. Πέρασα μια μέρα έτσι. Πόσο λάθος...

Την άλλη μέρα βγήκα να περπατήσω για το μέρος που γίνονταν οι ακροάσεις. Είχα κλείσει ξενοδοχείο πολύ κοντά στο σημείο και το περπάτησα με τα πόδια. Είχε πολλή ζέστη. Άλλο λάθος...

Όταν πήγα με περίμενε η υπεύθυνη. Θυμάμαι ακόμη το όνομα της. Στέλλα Τ. Είχαμε επικοινωνήσει μέσω μέηλ και με πήγε η ίδια στην αίθουσα. Στον διάδρομο είδα έναν άλλο, νεαρότερο πιανίστα, που μετά έγινε Μέγας και τρανός. Τώρα είναι καθηγητής στη Κέρκυρα. Κι αυτός αγχωμενος. Αυτός πήρε υποτροφία.

Έφτασα στην αίθουσα. Πίσω από βαριές κουρτίνες ήταν η κριτική επιτροπή. Δεν μου μίλησε κανένας. Δεν είδα κανέναν. Μόνο η υπεύθυνη μου είπε να αρχίσω να παίζω. Ήταν πολύ αμήχανο. Πολύ περίεργο. Πολύ άσκοπο.

Έπαιξα πολύ χάλια. Τα έκανα μαντάρα, είναι η αλήθεια. Έβαλαν την κοπέλα να μου πει να σταματήσω. Με ευχαριστούν, είπε. Εγώ καθόλου.

Τόση προετοιμασία για μήνες, να παρακαλαω σε διάφορα ωδεία να με αφήσουν να μελετήσω και τα Σαββατοκύριακα που δεν μπορούσαν να με εξυπηρετήσουν, να πηγαίνω σαν κλέφτης στο ΠαΜακ και να τρυπώνω  στις αίθουσες με τα πιάνα της σχολής. Μέχρι και τις καθαρίστριες έβαλα να μου ανοίξουν τις κλειδωμένες αίθουσες.

Τόση προσπάθεια, καθώς κάθε μέρα γυρνούσα από την Αλεξανδρια με ΚΤΕΛ, 4:30 το απόγευμα και μετά μελέτη. Τζάμπα ζόρι, τζάμπα κόπος. Μαζί στραφι και τα γράμματα από τα πανεπιστήμια στην Αγγλία που με δέχθηκαν για σπουδές. Royal Welsh College of Music and Drama. Βαρύ χαρτί, όχι αστεία.

Τόσο άγχος για το πώς θα πάει...

Και απογοήτευση στο τέλος, κυρίως γιατί δεν ήξερα αν το άξιζα κι όλας.

Φυσικά, επειδή αν πιστεύεις στα θαύματα, αυτά σου συμβαίνουν, μετά πήρα ανέλπιστα και την τελευταία στιγμή υποτροφία από την Μητρόπολη Δράμας και έφυγα. Πες μου, αλήθεια, το πιστεύεις;

Τίποτα δεν πάει χαμένο. 

Εκεί, έπεσα για λίγο στο άπειρο της μουσικής, αυτό για το οποίο κάνει λόγο ο τίτλος του άλμπουμ. Και βγήκα ένας άλλος άνθρωπος.

Καμία στιγμή δεν πάει χαμένη, όσο κι αν φαίνεται διαφορετικά κάποιες φορές.

Ανοίγω την αγκαλιά μου και μπαίνεις μέσα φως μου!!! 

17 λεπτά

Κοιτάζω το ρολόι του κινητού μου. Πρέπει να βάλω ξυπνητήρι. 

17 λεπτά.

Σε 17 λεπτά πρέπει να είναι έτοιμος να κάνω το επόμενο μάθημα. Να είμαι συγκεντρωμένος. Να νοιαστω. Να βοηθήσω το παιδί που θα έχω δίπλα μου να μάθει μουσική. Να παίξουμε πιάνο 

Σε 16 λεπτά θα πρέπει να αλλάξω ρούχα, να φορέσω το αφελές χαμόγελο ενός αφελούς ονειροπόλου και να πάω να ανοίξω την πόρτα για να υποδεχτώ τα παιδιά.

Σε 14 λεπτά πρέπει να έχω τιθασεύσει τα συναισθήματα μου και να δείχνω συμπαθής και συγκροτημένος για μια ώρα. Παίρνει λίγο παραπάνω αυτό ε;

Σε 10 λεπτά πρέπει να προλάβω να ταξιδέψω το νου μου αλλού και να ζήσω μέσα στο φως που θέλω.

Σε 8 λεπτά πρέπει να συνηθίσω να ανέχομαι τον εαυτό μου που με κατηγορεί για πράγματα που φταίω και που δεν φταίω.

Σε 6 λεπτα πρέπει να αντέξω το βάρος όλου του κόσμου πάνω μου για πάντα.

Σε 4 λεπτά πρέπει να μάθω να είμαι ατάραχος σε αυτά που συμβαίνουν και με ενοχλούν η με πειράζουν.

Σε 2 λεπτά πρέπει να συνηθίσω και την κοροϊδία και την κατηγορία οτι είμαι υποκριτης- πνευματώδης.

Σε 1 λεπτό ξεκινάω.

Τέλος χρόνου!

Δεν πρόλαβα να ουρλιάξω.

Βγαλ'το από μέσα σου

Μαλακα, πόσο άχρηστη και μη πρακτική συμβουλή!

Ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, δε γίνεται να το βγάλεις από μέσα σου. Γιατί πάντα υπάρχουν  εμπόδια ανάμεσα στον πομπό και τον δέκτη.

Δεν μπορείς να τα πεις όλα γιατί πρώτα από όλα θέλεις, πολύ κι όλας να τα πεις, αλλά ταυτόχρονα σκέφτεσαι τις επιπτώσεις στον άλλο και σε εσένα. Ο άλλος δεν είναι υποχρεωμένος να κουβαλήσει τη δική σου μαυρίλα, έστω κι αν κάπου στο βάθος σου υπάρχει φως. Πώς θα τον επιβαρύνεις; Πώς θα του τα πεις; Υπάρχει έτσι κι αλλιώς χρόνος;

Τι να πω; Πότε; 

Να πω ότι αγωνιώ για την υγεία μου; Αυτοί που ξέρουν συμπάσχουν ήδη. Όμως η καθημερινή ζωή είναι δύσκολη. Μπορεί να έχουν κι αυτοί προβλήματα υγείας. Μπορεί να μην τα συζητάνε για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Τις προάλλες η Θεοδότη, που προσωπικά την θεωρώ υποψήφια για Αγία, μόνο το φωτοστέφανο της λείπει, μας είπε ότι το παιδί της άρχισε συνεχείς και ασταμάτητους σπασμούς και επιληπτικες κρίσεις. Μας ζήτησε να προσευχηθούμε για το παιδάκι της. Μακάρι Θεέ μου και να ζήσει το παιδάκι.

Οπότε, μιλάς ή σου μιλάνε. Λίγοι ακούνε. Ειλικρινά. Κι εγώ μαζι.

Από την άλλη, πες ότι πας να μιλήσεις σε κάποιον. Παλιά είχα πάει σε παπά, θα πάνε 12 χρόνια. Ο πάτερ είχε άλλες δουλειές και κοιτούσε να με ξεπεταξει. Νευρίαζε και λίγο, αλλά όσο μπορούσε με τρόπο. Και σε έναν άλλο που βγήκα χειρότερα από ότι μπήκα, γιατί ήταν επικριτικός, επειδή εμείς οι καλλιτέχνες είμαστε πολύ άστατοι και ερωτιαρηδες. Μπράβο πάτερ, το πέτυχες διάνα. Εγώ και ο Σπαλιαρας.

Τις προάλλες πήγα στον ψυχολόγο που πήγαινα για να διαχειριστώ τα θέματα μου παλιότερα. Διέκοψε 7 φορές τη συνεδρία, γιατί ήρθε ο ηλεκτρολόγος , ο επόμενος, η δική μας συνέδρια είχε αργήσει να αρχίσει, ενώ αυτός απτόητος ατμιζε και έγραφε και στο κινητό ή τον υπολογιστή. Γίνεται δουλειά έτσι; 60 ευρώ. Και φυσικά μου είπε να κανονίσω μια σειρά επισκέψεων για να διαχειριστούμε το τραύμα. Ευχαριστώ πολύ, δεν θα πάρω, φοβάμαι μην μου δημιουργηθεί καινούριο.

Βγαλ'το από μέσα σου. Να αρχίσω να μιλάω στο chatgpt όπως κι οι υπόλοιποι; Να μου πει τι ρε μαλακα; Ότι όλα λύνονται με διαχείριση, μιας που κάποια προβλήματα, όπως  τα αυτοανοσα  λύνονται πάντα με θετική σκέψη και σχεδιασμό; Ε, ναι, όλοι το ξέρουν αυτό. Ωωωω, ναι, ναι! Πώς δεν το είχα σκεφτεί! Το τραύμα μου γιατρεύτηκε. Θαύμα, θαύμα!

Τι έγιναν εκείνα τα βράδια με φίλους ή με την καλή μου, μου που μιλούσαμε με ρυθμο, χωρίς ρυθμό, με ανάσες, ξεπνοα, κοιτώντας τα αστέρια, πάνω στα κάστρα, με τον δροσερό ή κρύο αέρα να μας χαϊδεύει; Όλα μαζί, σοβαρά, αστεία, όμορφα, τραυματικά. Δεν ξεχωρίζαμε. Με μια μπύρα ή ένα χυμό στο χέρι, σε ένα παγκάκι ή καθιστοί πάνω στις πέτρες του κάστρου και τα πόδια να κρέμονται στο κενό. Νιώθω ακόμη ότι τα κουνάω πέρα δώθε.

Μεγαλώσαμε και σταματήσαμε να μιλάμε. Και δεν μας κατηγορώ καθόλου. 

Όταν τα αστέρια πέφτουν

Χθες έφυγε από τη ζωή ένας πολύ σημαντικός μουσικός, πολύ σημαντικός άνθρωπος. Ένας διανοούμενος, πανέξυπνος, δημιουργικός άνθρωπος που όλοι τον αγάπησαν για αυτό που ήταν.

Όλοι γράφουν στον τοίχο τους στο Facebook για αυτόν και θα γίνει μέχρι και εκπομπή-αφιερωμα προς τιμήν του.

Μια φορά μιλήσαμε και αυτή μέσω messenger.

Πανέξυπνος και διαυγής. Τόσο ευγενικός.

Κι αναρωτιέμαι, ρε πουστη μου γιατί είναι τόσο άδικη αυτή η ζωή;

Είχε οικογένεια.

Γιατί; Ήταν 49 χρόνων.

Έχεις δει ποτέ από μακριά έναν άνθρωπο και να σε εμπνέει; Και σημειωτέον, δεν ενθουσιάζομαι πια εύκολα, ούτε ειδωλοποιω και δεν είμαι θαυμαστής κανενός.

Όμως, έστω κι από απόσταση, δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις τέτοιους ανθρώπους.

Και λες, αθέλητα κι όλας, εγώ αν φύγω αύριο, τι αφήνω;

Ξέρω ότι κάνω προβολές. Όμως για να λέμε και την αλήθεια, εγώ δεν θα έχω ούτε το 1/100 από το αποτύπωμα του.

Ταλαιπωρήθηκε γράφουν από θέμα υγείας τον τελευταίο 1,5 χρόνο. Κι αναρωτιομουν γιατί δεν έγραφε πια τόσο συχνά.

Όταν σου λένε όμως άδραξε τη μέρα δεν ακούς φίλε Σάββα. Προσπαθώ να κάνω κι εγώ πέντε πράγματα. Μέχρι εκει που φτάνουν τα χέρια μου για να παραφράσω τη γνωστή φράση.

Αυτό είναι. Προσπαθείς αδιάκοπα, μοχθείς, θες να κάνεις με ανιδιοτέλεια καλές πράξεις και να αφήσεις πίσω σου έναν καλύτερο κόσμο και να ωφελήσεις την κοινωνία γύρω σου.

Και σε μια στιγμή, είσαι σκόνη.

Εγκατέλειψα την φιλοσοφία που λάτρευα παλιότερα γιατί έμπλεκε το κουβάρι με τις ερωτήσεις παραπάνω από ότι έπρεπε και παραπάνω από ότι μπορεί να αντέξει ο μέσος άνθρωπος.

Γιατί να υπάρχει ζωή, γιατί να υπάρχει θάνατος;

Που αποσκοπεί όλο αυτό;

Που μας οδηγεί;

Τόσες σκέψεις, τόσες νότες, τόση αγάπη, όλα να σκορπίζονται μονομιάς;

Και ποιος να τα μαζέψει;

Υ.Γ. Εγώ δεν είμαι ποιητής που λέει και το τραγούδι.