Ε,όχι!

Την μια μέρα γράφω αυτά, την επόμενη "φεύγει" ο Κατσωνοπουλος. Σαν μια μικρή προειδοποίηση. 

Έχω κι εγώ τα δικά μου, αλλά όχι κι έτσι ρε φίλε...

Αναπαυσου εν ειρήνη Θοδωρή.

Τι μαλακας ήμουν...

Κάθομαι και διαβάζω τις αναρτήσεις μου στο Facebook.

Καθόμουν κι ασχολουμουν με ομάδες, προσπαθώντας να δώσω βοήθεια σε αγνωστους ανθρώπους. Άπειρες ώρες που προσπαθούσα να γράψω και να εκφραστώ με όμορφο τρόπο.

Χαμένος χρόνος, χαμένη καλή πρόθεση, σε έναν κόσμο που εκ προοιμίου είναι συμφεροντολογικος.

Οι υποσχέσεις για αγώνες, οι διαμαρτυρίες, οι απεργίες, τα πανό, οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις...

Μαλακιες. Για να είμαστε δηλαδή και ακριβοδικαιοι. Σχεδόν τίποτα δεν άλλαξε, κι όσα άλλαξαν δεν ήρθαν ως αποτέλεσμα δικών μας ενεργειών. Ακόμη πηγαινοερχομαι κάθε μέρα στην Κατερίνη καθημερινά, γιατί δεν αποφασίζουν να δημιουργήσουν έστω ένα δεύτερο μουσικό σχολείο στη Θεσσαλονίκη. Ακόμη ο μισθός μας είναι σκατα και θα παραμείνει σκατα γιατί οι ντόπιοι συνδικαλιστές δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Όσο για τους μεγαλο-συνδικαλιστες από τις μεγαλύτερες πόλεις, είναι συνένοχοι.

Όμως, για να μην διολισθαίνω, όλοι αυτοί οι τύποι και τυπισσες που ζητούσαν βοήθεια και εγώ την έδινα, εννοείται ότι εξαφανίστηκαν. 

Κι αναρωτιέμαι... Τι μαλακας ήμουν;

Θέλω να τα σβήσω όλα. Όλες τις αφέλειες μου. Δεν γίνεται. Περιοριζομαι στις αναρτήσεις του Facebook.

Μετά σκέφτομαι τα άτομα από το φιλικό και επαγγελματικό μου περιβάλλον. Κι εκεί τα ίδια. Προσφορά, βοήθεια, υποστήριξη, αλληλεγγύη... Παπαρια.

Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι που με πουλήσατε τόσο φτηνά κάποιοι για μια δουλειά ή για να μην σας χαλάσω τη πιάτσα. 

Αν θέλετε να είστε ανταγωνιστικοί, τουλάχιστον κάντε το με τον σωστό τρόπο.

Όσα έγιναν ήταν πολύ λάθος και εσείς επίσης. Ντροπή κάπου. Όμως, δεν έχετε. 

Το καλό είναι ότι κατέληξα με δυο-τρια άτομα κανονικούς φίλους. Δημήτρης, Δέσποινα, Βασίλης Αγγελική. Για 15 χρόνια στην Κατερίνη δεν είναι κι άσχημα. 

Και η αλήθεια επίσης είναι ότι έχω συνηθίσει να κακίζω τον εαυτό μου. Στο μυαλό μου απείρως περισσότερο από ότι εδώ. Δεν είναι όλα άσχημα. Το ξέρω.

Προχωράμε.

Υ.Γ. Το τραγούδι μου θύμισε άλλες εποχές.

Σαπόρο

Μέσα στο μακρινό, απλωμένο γκρίζο φως
και στο τρέμουλο του εμπορικού τρένου,
τη θλίψη που ανέβλυζε μέσα μου
την έκανα κομμάτια ενός γαλάζιου μύθου
και στην πλατεία με τις φτελιές
του Μνημείου των Πρωτοπόρων,
τη σκόρπισα με όλη μου τη δύναμη·
μα τα μικρά πουλιά δεν τη ράμφισαν.

Κι όλα αυτά, επειδή ροχαλίζω το βράδυ.

World party

Βλέπω ξανά μια εκπομπή που τα δύο τότε καμάρια μας πήγαν στην Ιαπωνία.

Σκέφτομαι πόσο πρωτοποριακό ήταν τότε για όλους μας να βλέπουμε μια τέτοια εκπομπή.

Πόσο πολύ θαυμάζαμε αυτούς τους τύπους και τους ζηλευαμε για την τύχη τους να κάνουν όλα αυτά τα ταξίδια. Τώρα ο καθένας είναι influencer και δημιουργεί τη δική του εκπομπή στο tiktok.

Στο τραγούδι τίτλων το τραγούδι Y.O.L.O. από τους Onirama. 

Τα χρόνια πέρασαν και το σύνθημα αποδείχτηκε κακέκτυπο της πραγματικότητας μας. Μια ζωή την έχουμε... Ναι, πράγματι, μα που να ξέραμε...

Στο μεταξύ, οι Onirama διαλύθηκαν και ο τραγουδιστής τους εξευτελίστηκε.

Οι δύο κολλητοί αποδείχτηκε ότι δεν ήταν και τόσο φίλοι τελικά και τα αστεία τους, όσο και η νοοτροπία με την οποία αντιμετωπιζαν τα πράγματα μοιάζουν από ελαφρώς γελοία ως  χυδαία. 

Η αισθητική δεν ήταν κατ' ανάγκη άσχημη. Ο κόσμος ολόκληρος μιλάει από μόνος του μέσα στις εκπομπές.

Όμως αυτό που εκφραζανε και αυτό που εννοούσαν δεν ταυτίζονταν. Άλλη μια περίπτωση που η αφέλεια μου με άφησε να ταυτιστώ με λάθος άτομα. Πόσο αφελής ήμουν!

Κάποια μου είχε πει ότι είναι υποκριτική η συμπεριφορά τους και αυτοί καγκουρες και γλοιωδεις. Δεν συμφωνούσα, δεν ήθελα να δω την αλήθεια. Συγγνώμη.

Τι μένει μετά από τόσα χρόνια; Η αντίληψη που είχα ότι θα γυμναστώ και θα φτάσω σε peak φυσική κατάσταση για να μπορώ να ανταπεξέλθω στις δυσκολίες ανάλογων ταξιδιών που ήθελα να κάνω, χωρίς βέβαια να ξέρω από πού θα έβρισκα τα λεφτά. 

Και δεν τα βρήκα. Αλλά έκανα ταξίδια, κάποια αρκετά μεγάλα. Ελπίζω πως θα κάνω και μεγαλύτερα.

Ούτε έφτασα ποτέ σε καλή φυσική κατάσταση.

Προσπάθησα, όμως η ζωή δεν σου επιτρέπει να πάς όπου θες, σε πάει αυτή όπου θέλει.

Άλλαξαν πολλά και βλέπω τώρα πόσο μάταια ήταν κάποια πράγματα.

Όμως, να είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν θέλει να μείνει πράγματι έφηβος για πάντα.

Απλά καμιά φορά με πιάνει νοσταλγία.

Yolo.

Μέσα από τον καθρέφτη

Άνοιξα την μεγάλη αίθουσα με το παλιό, σκουριασμένο κλειδί. Στην αρχή το κλειδί δεν γυρνούσε. Μα το σκοτάδι γύρω ήταν επιτακτικό και αμείλικτο. Ή ανοίγεις ή σε καταπίνει...

Πάτησα μέσα στην αίθουσα. Κατέβηκα ενα-ενα τα σκαλοπάτια και καθώς περπατούσα, έκλεισα τα μάτια και θυμήθηκα. Κι ήταν σαν να έζησα ξανά το αγωνιώδες πριν, μα σίγουρα δεν είχα ζήσει το τώρα του τότε.

Μικρές καμπανούλες και μια ορχήστρα εγχόρδων να παίζει δραματικά, λες και διψούσε για το δάκρυ μου. Μα πόσο μακριά βρίσκεται η σκηνή;

Κι είναι σαν χίλιες ανάσες κάποτε να πάγωσαν εδώ μέσα. Η αίθουσα είναι άδεια. Το σκοτάδι ξαναγυρνά και μου χτυπά την πλάτη. Προχωρώ ξανά.

Μια γλυκιά φωνή ακούγεται και φέρνει την ανατολή σε αυτήν την παγωμένη αίθουσα. Και για λίγο φωτίζει. Το τραγούδι της ζωντανεύει τις στιγμές, σαν το τώρα να πλησιάζει ανύποπτο τον καταρράκτη των συναισθημάτων και των εύθραυστων παθών όταν ανοίγουν προβολείς πάνω σε σκιές που δεν φοβούνται μήτε φως, μήτε σκοτάδι. Για μια από αυτές τις στιγμές κοντοστέκομαι, αφουγκραζομαι, σαστιζω. Ναι, την γνωρίζω αυτήν την φωνή. Κάποτε της δίδαξα φως. Κι αυτή το πήρε και το έπλασε στα δύο της χέρια και με έλουσε με αυτό.

Ξανά πέφτει βαθύ σκοτάδι, μα δεν φοβάμαι, έχω φακό που δε σβήνει. Συνεχίζω να κατεβαίνω, μέχρι που βρίσκομαι μπροστά στη σκηνή. Ανεβαίνω τα ξύλινα σκαλοπάτια που κάνουν περισσότερο θόρυβο το βράδυ και περπατώ στην άδεια σκηνή. Δεν υπάρχει κανείς να χειροκροτήσει. Η αίθουσα είναι άδεια.

Τραβάω την κουρτίνα να κλείσει. Τώρα δεν με βλέπει κανείς, δεν βλέπω κανέναν. Πίσω από τις κουρτίνες είναι άλλες κουρτίνες και πίσω από αυτές βρίσκω επιτέλους ένα όμορφο πιάνο, μόνο που πρέπει να το σπρώξω μόνος μου στη σκηνή, διαφορετικά δεν μπορώ να το ανοίξω. Κι αφού το φέρνω στο κέντρο της, μπορώ να παίξω οποία μελωδία θέλω 

Ω! Τι πάθος!

Ω! Τι πένθος!

Οι νότες ξεπηδούν μόνες τους, λες και τα δάχτυλα ήρθαν για να μαγέψουν αυτό το Τώρα. Λες και οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν τα χρώματα στον αέρα. Λες και οι νότες πετούν γύρω σε όλες τις αποχρώσεις, σαν ευαίσθητα λουλούδια που διαλύονται στον άνεμο. Ναι, αυτό το Τώρα δεν χαρίζεται, ούτε γεννιέται. Αυτό το Τώρα δεν μπορεί να πεθάνει. Απλά υπάρχει για να δίνει χαρα στο Πάντα.

Κι έτσι, εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο σειρές βαριές κουρτίνες, καταδικασμένος να μην ανοίξω την αυλαία, εκεί, ανάμεσα στο Πίσω από τον καθρέφτη, είμαι ζωντανός μαζί με την μουσική μου και θα συνεχίσω να παίζω, ώσπου να σημάνει κάποιο αόρατο ρολόι, ευλογία ή κατάρα για  τον χαμένο χρόνο.

Ναι, αυτό το Τώρα μου ανήκει για Πάντα. Θα είμαι εκεί.

Ως τα μεσάνυχτα. 

Εσύ κοιτά να μην ξυπνήσεις. Θα σου πω ένα νανούρισμα.

Παράξενη γιορτή

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε έλεγε το τραγούδι και δεν είχε άδικο.

Καθιερωμένα, μου έγινε το τηλέφωνό για τα χρόνια πολλά. Καθιερωμένα, ανταπάντησα την επόμενη. Και όπως κάθε χρόνο, σε γιορτή ή γενέθλια, ξαναβρέθηκα με τα ίδια άτομα. Ίσως κάπως λιγότερα φέτος.

- Χρόνια πολλά! Κανω να αγκαλιάσω και να φιλήσω. Ο Νίκος τραβιέται. Κατάλαβα...

- Μην βγάζεις παπούτσια.

- Είναι λερωμένα.

- Θα πάω να πάρω μπύρες.

- Περίμενε, τα ξαναφοραω και έρχομαι μαζί σου.

Περπατάμε. Τον κοιτάζω. Με κοιτάζει. Κουτσαίνει.

- Πρέπει να έχω μηνίσκο. Με ξαναπιάσει.

- Πρέπει να πονάει πολύ!

- Κανονικά δεν κάνει να περπατάω.

- Άσε, θα πάω εγώ.

- Όχι ρε, το έχω.

Ειλικρινά, δεν το έχει. Παλιά δεν μπορούσε να τρέξει μετά τον τραυματισμό του. Τώρα δεν μπορεί ούτε να περπατήσει καλά. Αφέθηκε κι άλλο. Πολλά κιλά...

- Τι μαλακες, δεν σταματάει κανένας!

Κάποιος σταματάει...

- Α, επιτέλους κι ένας. Μαλλον δεν θα 'ναι Έλληνας.

Τον ξανακοιταζω. 

Μπαίνουμε στο μαγαζί.

- Καλησπέρα, θελετε βοήθεια;

- Είμαστε εντάξει, λέει ο Νίκος κι εγώ αναρωτιέμαι αν είναι όντως σίγουρος.

Αδειάζει τις μπύρες από το πάνω ράφι,  αγοράζει ένα μπουκάλι ρούμι και μπακαρντι.

- Εσυ τι θα πιεις;

- Νερό, ευχαριστώ.

Γυρίζουμε σπίτι και αναρωτιέμαι πού πήγαν τα γέλια μας, ο χαβαλες και η χαρά μας.

- Να δούμε κανένα βιντεάκι;

- Ναι, βάλε luben.

- Θα βάλω για ΟΠΕΚΕΠΕ.

Κι όντως βάζει και γελάμε. 42 χρόνια τα ίδια χάλια με άλλους πρωταγωνιστές. Από τη μία οι άριστοι, από την άλλη οι επαναστάτες. Σπουδαίες φάρες κι οι δυο. 

Σε λίγο φτάνει η παραγγελία. Μαζί κι ο κουμπάρος. Το τρίο Στουτζες ολοκληρώθηκε.

Κανονικά δεν πρέπει να ακουμπήσω τίποτα. Τρώω μια μακαρονάδα δίχως αλάτι, μεγάλη επιτυχία. Μετά τσιμπάω και λίγη πίτσα, τα έχω χάσει  εντελώς...

- Γιατί άργησες;

- Είχε δουλειά κέντρο. Έχουν κλείσει οι αγρότες, κάνουν απεργία και τα μέσα...

- Βγήκε το μεροκάματο.

- Ναι μωρέ!

Τα βιντεάκια δεν του αρέσουν και καταλήγουμε να παίζουμε  playstation. Στα 42 μας. Ένας χωρισμένος και πικραμένος, ένας  απογοητευμένος - χτυπημένος και ένας νέος πατέρας, αλλά όχι και τόσο. Η επιτομή της μιζέριας.

Μα είμαστε εμείς. Κάποτε ήμαστε αλλιώς. Κάποτε οι βραδιές τραβούσαν μέχρι αργά και περνούσαμε ωραία. Πίναμε, τραγουδούσαμε και αναλύαμε τις μεγάλες αλήθειες της ζωής, καθώς η νύχτα κυλούσε αργά, δίχως να φτάνει ποτέ στα αλήθεια το πρωί. Πως γίναμε έτσι;

- Παιδιά θα τη κάνω. Η μπουμπού με περιμένει.

- Έγινε ρε μορτη.

Κάνω να αγκαλιάσω το Νίκο. Ξανακάνει πίσω. 

- Καλό βράδυ.

- Έγινε ρε.

Εις εαυτόν III

 - Σκάβε μέσα σου· μέσα σου είναι η πηγή του καλού και θα αναβλύζει πάντα αν πάντα την αναζητάς.

- Ο καλύτερος τρόπος για να αντιστέκεσαι είναι να μην εξομοιώνεσαι.

- Τίποτε δεν μπορεί να σου συμβεί που δεν είναι στη φύση σου να το αντέξεις. 

- Η ευτυχία στη ζωή εξαρτάται από πολύ λίγα πράγματα.

- Η τέχνη της ζωής μοιάζει περισσότερο με πάλη παρά με χορό, με την έννοια ότι πρέπει να είσαι έτοιμος και ακλόνητος σ’ αυτά που συμβαίνουν απροειδοποίητα.

- Όποιος είδε τα τωρινά, τα είδε όλα, και αυτά που γίνονταν ανέκαθεν και όσα θα γίνουν στο άπειρο μέλλον. Γιατί όλα είναι ίδια κι όμοια.

- Να πορεύεσαι σαν κάθε πράξη σου να είναι η τελευταία της ζωής σου.

- Αξίζει κανείς τόσο όσο αξίζουν τα πράγματα με τα οποία ασχολήθηκε συστηματικά.

- Έκανα κάτι για το κοινωνικό σύνολο; άρα είμαι ωφελημένος.

- Φοβάται κανένας την αλλαγή; Αλλά τι μπορεί να γίνει χωρίς αλλαγή!

- Ο καθένας ζει για λίγο. Και μικρή είναι η γωνιά της γης όπου ζει.

- Περιορίσου στο παρόν.

Όταν φτάνει η ώρα, είναι δύσκολο να εφαρμόζεις τα διδάγματα που θαυμάζεις. Μα το κάνω, όχι γιατί είμαι κατι παραπάνω από τους άλλους, αλλά γιατί με οδηγεί η ανάγκη. Η ζωή δεν είναι ασπρο-μαυρο, ούτε στρώθηκε σε κανέναν με ροδοπέταλα. Κι όταν όλα γύρω δυσκολεύουν, η ψυχή είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο. 

Δε μένουν πολλά να ειπωθούν ακόμη. 

Μένουν μόνο οι γλυκές προσευχές.