The rat race

" When you have your health you have 1000 problems,

but when you lose your health you have only 1 problem."

Και τι κέρδισες; Και τι κερδίζεις;

Έτρεξες σαν τρελός, έκανες 10000 ταξίδια και δούλεψες σαν μανιακός. 

Έβαλες όλη τη νοημοσύνη σου να δουλέψει προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι μαθητές σου αξίζουν τον καλύτερο δάσκαλο που μπορείς να γίνεις. 

Κι έτσι πίεσες τον εαυτό σου, κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε λέξη που είπες, σε κάθε νότα που έβγαλες. Έφτασες στα όρια σου και τα ξεπέρασες πολλές φορές. Κι έσπασες. Ράγισες. Μετά, έβαλες κόλλα και συνέχισες.

Και συνεχίζεις, σε ένα ποσοστό επειδή σου αρέσει η δουλειά σου. 

Όμως, βλέπεις, δεν αποδίδει. Δεν θα έχεις ποτέ οικονομική ανεξαρτησία

Και σχεδόν κανείς δεν έχει. Και είναι εντάξει.

Κάποτε πρέπει να το πάρεις απόφαση. Κάποτε πρέπει να καταλάβεις.

Κάποτε.

Πότε;

Ξέρεις ότι πρέπει να αλλάξεις, πριν να είναι αργά.

Ίσως να είναι ήδη αργά.

Who knows?

物の哀れ

Είμαστε λουλούδια που ανθίζουν για τόσο λίγο. 

Ο Ορφέας ξεψυχά στα χέρια των Μαινάδων, που τον σκορπούν.

Οι Μούσες μαζεύουν τα κομμάτια του, βρίσκουν τη λύρα του και την τοποθετούν εκεί που της αξίζει. Στα αστέρια. 

Και μένει εκεί. Η Λύρα.

Απόδειξη πως κάποτε υπήρξε ένας άνθρωπος, που με τη μουσική του μάγευε τους άλλους κι έτσι, έγινε φωτεινός φάρος.

Τόσο φωτεινός, που στο μέλλον θα μας δείχνει το δρόμο. 

Μα πολλά ακόμη άνθη θα μαραθούν για να συμβεί αυτό.

Από τη Λύρα ως το Βασιλίσκο, το φως που αντικρύζεις στον νυχτερινό ουρανό είναι εκεί για να σου θυμίζει το θαύμα, την αγάπη που μέσα της ζούμε και λέγεται Θεός. 

Yoshi-matsu μου λεβέντη!

Πήρα μια απόφαση που έπεσε σαν ώριμο φρούτο στο κεφάλι μου. Θα κάνω το διδακτορικό μου πάνω στον αγαπημένο μου σύνθετη. Θα διοχετευσω όλο αυτό το πάθος που έχω και μιλάνε για αυτό οι γύρω μου ακριβώς στο αντικείμενο που αγαπώ, στην υπέροχη μουσική του Takashi, που μένει γενικά ανεξερεύνητη από τον πολύ κόσμο. Το γιατί δεν το έχω καταλάβει, όπως και γιατί δεν βλέπουν την ασύγκριτη ομορφιά που εγώ βλέπω. Θα είναι κάποιο περίεργο ξόρκι...

Όπως και να 'χει, ψάχνω. Ψάχνω διαρκώς στοιχεία για αυτόν, στοιχεία για την μουσική, στοιχεία για πανεπιστήμια και καθηγητές. Ψάχνω μεσα στην βουή του κόσμου να βρω αυτό που αξίζει. Και δεν μου το βγάζει κάνεις από το μυαλό, η αξία αποκτιέται.

Ώσπου...

Πηγαίνω στο φαρμακείο και δίνω μια συνταγή.

- Δεν την έχουμε, θα την παραγγείλουμε. Εσείς γιατί την θέλετε;

- (Για να κάνω γαργαρες μετά το φαγητό)

- Έχω μεμβρανωδη... Ε,εεε... Μεμβρανωδηηηη... 

Έχω πρόβλημα με τα νεφρά.

- Α, μάλιστααααα. Ναι αλλά πρέπει να ξέρετε ότι δεν κάνει να παίρνετε κυκλοσπορινη μακροχρόνια, γιατί είναι τοξική για τα νεφρά!

(No shit Sherlock!)

- Το ξέρω, κι η κορτιζόνη.

- Ναι για αυτό σας το λέω, επειδή είναι τοξική και μετά από λίγα χρόνια δεν θα μπορείτε να πάρετε...

- Θα δούμε ποιος θα αντέξει περισσότερο, εγώ ή η κυκλοσπορινη.

Αυτό όντως το λέω. Υπάλληλοι και πελάτες με κοιτάνε. Έχουν ένα βλέμμα γεμάτο απορία και λίγο τρόμο.

Πολύ black humour τους φάνηκε.

Αλλά κι εγώ τι να κανω, να πεθάνω;

Χα, χα, να το πάλι!

- Ορίστε κύριε το χάπι για την πίεση. Θέλετε κάτι άλλο;

- Ναι, την υγεία μου.

Τώρα είναι πιο προετοιμασμένος. Κάνει πως γελάει κι αυτός μαζί μου.

Μετά φεύγω κι όλοι ξαλαφρωνουν.

Όλοι, εκτός από εμένα.

Ευχαριστώ που μου θύμησες πόσο εύθραυστος είμαι. Να 'σαι καλά. Δεν το ξέραμε. Μαλακα.

Ya so Mitsu mu leventi!

Μια χαρά χάλια είσαι!

Ξανά στο νοσοκομείο να περιμένεις 3 ώρες για μια ρημαδα αιμοληψια, ευγενική χορηγία του υπουργείου υγείας. 

Θύμωσες επειδή γίνεται χάος και προσπαθείτε οι ασθενείς να βρείτε ποιος έχει σειρά; Θύμωσες επειδή δεν μπορούν να περάσουν οι ασθενείς με καροτσάκια από τον διάδρομο που περιμένεις; Θύμωσες επειδή από τον ίδιο διάδρομο περνάνε και κάτι μεγάλοι κάδοι σκουπιδιών;

Ή μήπως γιατί μόνο ένα άτομο κάνει αιμοληψια και εσύ περιμένεις άλλους 30;

Θύμωσες αρκετά ή ακόμη;

Γιατί θυμώνεις; Σε αυτήν την Ελλάδα δεν γεννήθηκες; Σε αυτήν την Ελλάδα δεν μεγάλωσες;

 Σε αυτήν την Ελλάδα δεν θα πεθάνεις;

Μια γροθιά στην ντουλάπα

Πήγαμε να δούμε μια ταινία μετά από τόσους μήνες. Μην ρωτάς αν τρώω ποπ κορν.

Είδαμε διασκευασμένη μια τραγωδία, μια αδικία σε αθώους από τις τόσες που έχουν υποστεί οι άνθρωποι σε αυτήν την χώρα όλα αυτά τα χρόνια.

Γιατί οι νεκροί στην Ελλάδα, μαζί και οι ζωντανοί, ποτέ δεν δικαιώνονται.

Σε κάποια φάση από τον θυμό και την αδικία, μια πρωταγωνίστρια χτύπησε με δύναμη τη γροθιά της πάνω σε ότι βρήκε μπροστά της. Μετά αισθάνθηκε τον πόνο. Μετά έκλαψε. Και στο τέλος σιώπησε. Δε μπορούσε πια να κάνει τίποτα.

Θυμήθηκα πριν λίγα χρόνια που κι εγώ χτύπησα τη γροθιά μου σε μια ντουλάπα με όλη μου τη δύναμη.

Αδικία, θυμός, πόνος... Και μετά σιωπή.

Βουβός ο πόνος.

Για κάνα δυο μήνες, ειδικά όταν βραδιαζε και έπεφτε η θερμοκρασία, το χέρι μου πονούσε αφόρητα. Με τα μυαλά που είχα έτρωγα σοκολάτες για να μου καταπραυνουν τους πόνους. Δεν ήμουν έξυπνος, να πάω σε έναν γιατρό. 

 Δεν ήμουν έξυπνος, να διώξω τον πόνο.

Δεν ήμουν έξυπνος να με φροντίσω.

Και να που είμαι τώρα εδώ, χωρίς να έχω ρίξει γροθιά, με άλλους πόνους παρόντες και τις σοκολάτες να κάνουν ζημιά.

Δε γαμιεται ρε φίλε. Η δικαιοσύνη ποτέ δεν έρχεται.

Θα φροντίσω εγώ τον εαυτό μου.

Νούμερα

Κάθομαι σε ένα τραπέζι με κίτρινο τραπεζομάντηλο. Πάνω σε μία σκηνή. Από κάτω δεκάδες καθίσματα. Άδεια. Ψυχρά. Βουβά.

Κοιτάζω τα καθίσματα κι αμέσως μετά γυρίζω το βλέμμα μου στα φώτα. Μπορούν να νικήσουν τα γύρω σκοτάδια; 

Στον εξώστη μόλις που διακρίνω τις σειρές και δίπλα τους σβησμενους προβολείς κι ένα κλιματιστικό. Πιο πίσω τα μικρά τετράγωνα παραθυράκια. Κοντά ή μακριά, ποιος ξέρει;

Στη σκηνή το πιάνο με ουρά, έτοιμο για νότες, μα δεν μπορώ να παίξω. Οι κουρτίνες αποτραβηγμενες με πείσμα στις άκρες του χώρου. Το χαλί που αγκαλιάζει αταίριαστα το τραπέζι και τα ηχεία που κρέμονται από ψηλά.

Πόσες φορές να κοιτάξεις το κενό χωρίς να τρομάξεις; Πόσες φορές να παρηγορηθεις;

Τα νούμερα κυβερνάνε τη ζωή μας. Κι εμείς νομίζουμε πως είμαστε κύριοι της μοίρας μας.

Κι ύστερα τα νούμερα μεγαλώνουν...

Θα έλεγα πως κουράστηκα, παραιτούμαι πια, μα δεν παραιτούμαι ποτέ.

Υ.Γ.  Μπήκε για μάθημα η Άννα, η τελευταία της ημέρας. 

Σιγά μην παρατήσουμε τη μουσική.

Ή τη ζωή.

Τα χτυπήματα της ταπεινωσης

Νομίζω κι εγώ ότι ότι είμαι ταπεινός. Νομίζω ότι είμαι καλός πιανίστας. Καλός μουσικός. Καλός άνθρωπος...

Χα.

Πηγαίνω στην αίθουσα που κάνω μαθήματα φέτος. Αυτήν με το πιάνο με ουρά. Το καλύτερο του σχολείου. Όχι γιατί μου κάνουν την τιμή, αλλά γιατί τρέχω συνέχεια στην τουαλέτα. Σαν παππούς, όχι σαν νέος, γόης, καλλιτέχνης. Σκάσε εγωισμε, αυτό θα έπρεπε να αρκούσε.

Ακούω να παίζουν εναλλάξ μια κοπέλα και ένα παλικάρι, κι οι δυο μαθητές του σχολείου. Θα είναι Λίστ, Ραχμάνινοφ. Δύσκολα κομμάτια και με κάποιο συναίσθημα. Μπράβο τους.

Στέκομαι λίγο μπροστά στο πιάνο και χαζεύω. Παίζει καλά.

Μα μόλις ήρθε η μαθήτρια μου.

-Άντε παιδιά, το σχολαμε για να κάνουμε μάθημα.

- Κύριε, απλά ζηλεύετε.

Έτσι είπε η μαθήτρια.

-Εννοείται... απάντησα περιπαικτικά.

Μα  όσο περνούσε η ώρα, άρχισαν σκέψεις στο μυαλό μου. Ρε, μπας κι έχει δίκιο; 

Το εγώ μας είναι πάντα πολύ ισχυρό. Τι δουλειά είχα να κάτσω να ξεσυνεριζομαι την μαθήτρια;

Κι όμως!

Στο διάλειμμα άρχισα να παίζω την 2η Ουγγρική ραψωδία του Λιστ. Λες και είχα να αποδείξω κάτι.

Μετά από δύο τρία λεπτά έρχεται η ίδια μαθήτρια. Και τι ρωτάει αυτήν την φορά;

-Κύριε το ξέρατε παλιά αυτό το κομμάτι;

Δεύτερο χτύπημα, πιο δυνατό αυτήν την φορά. Μα καλά, δεν ακούει ότι το παίζω καθαρά;

Όχι Σάββα, δεν ακούει αυτό που ακούς εσυ.

-Κύριε μπορείτε να παίξετε εκείνο το σημείο;

Και της το έπαιξα.

Για να δείξω ότι μπορώ. Και μπορούσα.

Ε, και; 

Μα καλά, πόσο ανασφαλής είσαι ρε φίλε;

Έλα μου ντε; Ή κατάρα των μουσικών.

Η ταπείνωση όμως με κρατά στα σωστά μου μέτρα.

Ευχαριστώ.