World party

Βλέπω ξανά μια εκπομπή που τα δύο τότε καμάρια μας πήγαν στην Ιαπωνία.

Σκέφτομαι πόσο πρωτοποριακό ήταν τότε για όλους μας να βλέπουμε μια τέτοια εκπομπή.

Πόσο πολύ θαυμάζαμε αυτούς τους τύπους και τους ζηλευαμε για την τύχη τους να κάνουν όλα αυτά τα ταξίδια. Τώρα ο καθένας είναι influencer και δημιουργεί τη δική του εκπομπή στο tiktok.

Στο τραγούδι τίτλων το τραγούδι Y.O.L.O. από τους Onirama. 

Τα χρόνια πέρασαν και το σύνθημα αποδείχτηκε κακέκτυπο της πραγματικότητας μας. Μια ζωή την έχουμε... Ναι, πράγματι, μα που να ξέραμε...

Στο μεταξύ, οι Onirama διαλύθηκαν και ο τραγουδιστής τους εξευτελίστηκε.

Οι δύο κολλητοί αποδείχτηκε ότι δεν ήταν και τόσο φίλοι τελικά και τα αστεία τους, όσο και η νοοτροπία με την οποία αντιμετωπιζαν τα πράγματα μοιάζουν από ελαφρώς γελοία ως  χυδαία. 

Η αισθητική δεν ήταν κατ' ανάγκη άσχημη. Ο κόσμος ολόκληρος μιλάει από μόνος του μέσα στις εκπομπές.

Όμως αυτό που εκφραζανε και αυτό που εννοούσαν δεν ταυτίζονταν. Άλλη μια περίπτωση που η αφέλεια μου με άφησε να ταυτιστώ με λάθος άτομα. Πόσο αφελής ήμουν!

Κάποια μου είχε πει ότι είναι υποκριτική η συμπεριφορά τους και αυτοί καγκουρες και γλοιωδεις. Δεν συμφωνούσα, δεν ήθελα να δω την αλήθεια. Συγγνώμη.

Τι μένει μετά από τόσα χρόνια; Η αντίληψη που είχα ότι θα γυμναστώ και θα φτάσω σε peak φυσική κατάσταση για να μπορώ να ανταπεξέλθω στις δυσκολίες ανάλογων ταξιδιών που ήθελα να κάνω, χωρίς βέβαια να ξέρω από πού θα έβρισκα τα λεφτά. 

Και δεν τα βρήκα. Αλλά έκανα ταξίδια, κάποια αρκετά μεγάλα. Ελπίζω πως θα κάνω και μεγαλύτερα.

Ούτε έφτασα ποτέ σε καλή φυσική κατάσταση.

Προσπάθησα, όμως η ζωή δεν σου επιτρέπει να πάς όπου θες, σε πάει αυτή όπου θέλει.

Άλλαξαν πολλά και βλέπω τώρα πόσο μάταια ήταν κάποια πράγματα.

Όμως, να είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν θέλει να μείνει πράγματι έφηβος για πάντα.

Απλά καμιά φορά με πιάνει νοσταλγία.

Yolo.

Stellar poetics

Οι ιστορίες μου είναι πάντα συνυφασμένες με τα αστέρια. Το φως τους φωτίζει την πορεία μου και την ψυχή μου.

Τα αστέρια δεν σου δείχνουν που να πας. Είναι αναμνήσεις ενός παρελθόντος που μόλις συνειδητοποιείς, έχουν κι όλας χαθεί. Κρυστάλλινα, όμορφα, ιδεατά.

"Ζω σε έναν κόσμο από χαρτί,

όταν χιονίζει, όλοι μαζεύουν κονφετι "

Κι έτσι είναι. Το φως της αστεριών, στον κόσμο που ζούμε, μοιάζει το μόνο πράγμα αληθινό.

Κι εγώ, με καθυστέρηση, μα και με θάρρος, το αποφάσισα να κλέψω λίγο από το φως τους για να γράψω πάνω στον ουρανό, μα και στην πέτρα. 

Όλα κάποτε χάνονται, μα η ανάμνηση του φωτός θα είναι πάντα εκεί, σαν σκέψη αγάπης.

Αγάπης για τη μουσική, αυτήν που μίλησε πιο όμορφα στην καρδιά μου, αυτήν με τις γιαπωνέζικες καρδούλες, πάντα κόκκινες, πάντα έντονες, πάντα γεμάτες. 

Κι η Ποιητική των Αστερισμών είναι το όχημα για να εμπεδωθεί αυτή η γνώση.

Η καρδιά μου είναι γεμάτη φως. 

The rat race

" When you have your health you have 1000 problems,

but when you lose your health you have only 1 problem."

Και τι κέρδισες; Και τι κερδίζεις;

Έτρεξες σαν τρελός, έκανες 10000 ταξίδια και δούλεψες σαν μανιακός. 

Έβαλες όλη τη νοημοσύνη σου να δουλέψει προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι μαθητές σου αξίζουν τον καλύτερο δάσκαλο που μπορείς να γίνεις. 

Κι έτσι πίεσες τον εαυτό σου, κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε λέξη που είπες, σε κάθε νότα που έβγαλες. Έφτασες στα όρια σου και τα ξεπέρασες πολλές φορές. Κι έσπασες. Ράγισες. Μετά, έβαλες κόλλα και συνέχισες.

Και συνεχίζεις, σε ένα ποσοστό επειδή σου αρέσει η δουλειά σου. 

Όμως, βλέπεις, δεν αποδίδει. Δεν θα έχεις ποτέ οικονομική ανεξαρτησία

Και σχεδόν κανείς δεν έχει. Και είναι εντάξει.

Κάποτε πρέπει να το πάρεις απόφαση. Κάποτε πρέπει να καταλάβεις.

Κάποτε.

Πότε;

Ξέρεις ότι πρέπει να αλλάξεις, πριν να είναι αργά.

Ίσως να είναι ήδη αργά.

Who knows?

物の哀れ

Είμαστε λουλούδια που ανθίζουν για τόσο λίγο. 

Ο Ορφέας ξεψυχά στα χέρια των Μαινάδων, που τον σκορπούν.

Οι Μούσες μαζεύουν τα κομμάτια του, βρίσκουν τη λύρα του και την τοποθετούν εκεί που της αξίζει. Στα αστέρια. 

Και μένει εκεί. Η Λύρα.

Απόδειξη πως κάποτε υπήρξε ένας άνθρωπος, που με τη μουσική του μάγευε τους άλλους κι έτσι, έγινε φωτεινός φάρος.

Τόσο φωτεινός, που στο μέλλον θα μας δείχνει το δρόμο. 

Μα πολλά ακόμη άνθη θα μαραθούν για να συμβεί αυτό.

Από τη Λύρα ως το Βασιλίσκο, το φως που αντικρύζεις στον νυχτερινό ουρανό είναι εκεί για να σου θυμίζει το θαύμα, την αγάπη που μέσα της ζούμε και λέγεται Θεός. 

Yoshi-matsu μου λεβέντη!

Πήρα μια απόφαση που έπεσε σαν ώριμο φρούτο στο κεφάλι μου. Θα κάνω το διδακτορικό μου πάνω στον αγαπημένο μου σύνθετη. Θα διοχετευσω όλο αυτό το πάθος που έχω και μιλάνε για αυτό οι γύρω μου ακριβώς στο αντικείμενο που αγαπώ, στην υπέροχη μουσική του Takashi, που μένει γενικά ανεξερεύνητη από τον πολύ κόσμο. Το γιατί δεν το έχω καταλάβει, όπως και γιατί δεν βλέπουν την ασύγκριτη ομορφιά που εγώ βλέπω. Θα είναι κάποιο περίεργο ξόρκι...

Όπως και να 'χει, ψάχνω. Ψάχνω διαρκώς στοιχεία για αυτόν, στοιχεία για την μουσική, στοιχεία για πανεπιστήμια και καθηγητές. Ψάχνω μεσα στην βουή του κόσμου να βρω αυτό που αξίζει. Και δεν μου το βγάζει κάνεις από το μυαλό, η αξία αποκτιέται.

Ώσπου...

Πηγαίνω στο φαρμακείο και δίνω μια συνταγή.

- Δεν την έχουμε, θα την παραγγείλουμε. Εσείς γιατί την θέλετε;

- (Για να κάνω γαργαρες μετά το φαγητό)

- Έχω μεμβρανωδη... Ε,εεε... Μεμβρανωδηηηη... 

Έχω πρόβλημα με τα νεφρά.

- Α, μάλιστααααα. Ναι αλλά πρέπει να ξέρετε ότι δεν κάνει να παίρνετε κυκλοσπορινη μακροχρόνια, γιατί είναι τοξική για τα νεφρά!

(No shit Sherlock!)

- Το ξέρω, κι η κορτιζόνη.

- Ναι για αυτό σας το λέω, επειδή είναι τοξική και μετά από λίγα χρόνια δεν θα μπορείτε να πάρετε...

- Θα δούμε ποιος θα αντέξει περισσότερο, εγώ ή η κυκλοσπορινη.

Αυτό όντως το λέω. Υπάλληλοι και πελάτες με κοιτάνε. Έχουν ένα βλέμμα γεμάτο απορία και λίγο τρόμο.

Πολύ black humour τους φάνηκε.

Αλλά κι εγώ τι να κανω, να πεθάνω;

Χα, χα, να το πάλι!

- Ορίστε κύριε το χάπι για την πίεση. Θέλετε κάτι άλλο;

- Ναι, την υγεία μου.

Τώρα είναι πιο προετοιμασμένος. Κάνει πως γελάει κι αυτός μαζί μου.

Μετά φεύγω κι όλοι ξαλαφρωνουν.

Όλοι, εκτός από εμένα.

Ευχαριστώ που μου θύμησες πόσο εύθραυστος είμαι. Να 'σαι καλά. Δεν το ξέραμε. Μαλακα.

Ya so Mitsu mu leventi!

Μια χαρά χάλια είσαι!

Ξανά στο νοσοκομείο να περιμένεις 3 ώρες για μια ρημαδα αιμοληψια, ευγενική χορηγία του υπουργείου υγείας. 

Θύμωσες επειδή γίνεται χάος και προσπαθείτε οι ασθενείς να βρείτε ποιος έχει σειρά; Θύμωσες επειδή δεν μπορούν να περάσουν οι ασθενείς με καροτσάκια από τον διάδρομο που περιμένεις; Θύμωσες επειδή από τον ίδιο διάδρομο περνάνε και κάτι μεγάλοι κάδοι σκουπιδιών;

Ή μήπως γιατί μόνο ένα άτομο κάνει αιμοληψια και εσύ περιμένεις άλλους 30;

Θύμωσες αρκετά ή ακόμη;

Γιατί θυμώνεις; Σε αυτήν την Ελλάδα δεν γεννήθηκες; Σε αυτήν την Ελλάδα δεν μεγάλωσες;

 Σε αυτήν την Ελλάδα δεν θα πεθάνεις;

Μια γροθιά στην ντουλάπα

Πήγαμε να δούμε μια ταινία μετά από τόσους μήνες. Μην ρωτάς αν τρώω ποπ κορν.

Είδαμε διασκευασμένη μια τραγωδία, μια αδικία σε αθώους από τις τόσες που έχουν υποστεί οι άνθρωποι σε αυτήν την χώρα όλα αυτά τα χρόνια.

Γιατί οι νεκροί στην Ελλάδα, μαζί και οι ζωντανοί, ποτέ δεν δικαιώνονται.

Σε κάποια φάση από τον θυμό και την αδικία, μια πρωταγωνίστρια χτύπησε με δύναμη τη γροθιά της πάνω σε ότι βρήκε μπροστά της. Μετά αισθάνθηκε τον πόνο. Μετά έκλαψε. Και στο τέλος σιώπησε. Δε μπορούσε πια να κάνει τίποτα.

Θυμήθηκα πριν λίγα χρόνια που κι εγώ χτύπησα τη γροθιά μου σε μια ντουλάπα με όλη μου τη δύναμη.

Αδικία, θυμός, πόνος... Και μετά σιωπή.

Βουβός ο πόνος.

Για κάνα δυο μήνες, ειδικά όταν βραδιαζε και έπεφτε η θερμοκρασία, το χέρι μου πονούσε αφόρητα. Με τα μυαλά που είχα έτρωγα σοκολάτες για να μου καταπραυνουν τους πόνους. Δεν ήμουν έξυπνος, να πάω σε έναν γιατρό. 

 Δεν ήμουν έξυπνος, να διώξω τον πόνο.

Δεν ήμουν έξυπνος να με φροντίσω.

Και να που είμαι τώρα εδώ, χωρίς να έχω ρίξει γροθιά, με άλλους πόνους παρόντες και τις σοκολάτες να κάνουν ζημιά.

Δε γαμιεται ρε φίλε. Η δικαιοσύνη ποτέ δεν έρχεται.

Θα φροντίσω εγώ τον εαυτό μου.