Όταν τα αστέρια πέφτουν

Χθες έφυγε από τη ζωή ένας πολύ σημαντικός μουσικός, πολύ σημαντικός άνθρωπος. Ένας διανοούμενος, πανέξυπνος, δημιουργικός άνθρωπος που όλοι τον αγάπησαν για αυτό που ήταν.

Όλοι γράφουν στον τοίχο τους στο Facebook για αυτόν και θα γίνει μέχρι και εκπομπή-αφιερωμα προς τιμήν του.

Μια φορά μιλήσαμε και αυτή μέσω messenger.

Πανέξυπνος και διαυγής. Τόσο ευγενικός.

Κι αναρωτιέμαι, ρε πουστη μου γιατί είναι τόσο άδικη αυτή η ζωή;

Είχε οικογένεια.

Γιατί; Ήταν 49 χρόνων.

Έχεις δει ποτέ από μακριά έναν άνθρωπο και να σε εμπνέει; Και σημειωτέον, δεν ενθουσιάζομαι πια εύκολα, ούτε ειδωλοποιω και δεν είμαι θαυμαστής κανενός.

Όμως, έστω κι από απόσταση, δεν μπορείς να μην εκτιμήσεις τέτοιους ανθρώπους.

Και λες, αθέλητα κι όλας, εγώ αν φύγω αύριο, τι αφήνω;

Ξέρω ότι κάνω προβολές. Όμως για να λέμε και την αλήθεια, εγώ δεν θα έχω ούτε το 1/100 από το αποτύπωμα του.

Ταλαιπωρήθηκε γράφουν από θέμα υγείας τον τελευταίο 1,5 χρόνο. Κι αναρωτιομουν γιατί δεν έγραφε πια τόσο συχνά.

Όταν σου λένε όμως άδραξε τη μέρα δεν ακούς φίλε Σάββα. Προσπαθώ να κάνω κι εγώ πέντε πράγματα. Μέχρι εκει που φτάνουν τα χέρια μου για να παραφράσω τη γνωστή φράση.

Αυτό είναι. Προσπαθείς αδιάκοπα, μοχθείς, θες να κάνεις με ανιδιοτέλεια καλές πράξεις και να αφήσεις πίσω σου έναν καλύτερο κόσμο και να ωφελήσεις την κοινωνία γύρω σου.

Και σε μια στιγμή, είσαι σκόνη.

Εγκατέλειψα την φιλοσοφία που λάτρευα παλιότερα γιατί έμπλεκε το κουβάρι με τις ερωτήσεις παραπάνω από ότι έπρεπε και παραπάνω από ότι μπορεί να αντέξει ο μέσος άνθρωπος.

Γιατί να υπάρχει ζωή, γιατί να υπάρχει θάνατος;

Που αποσκοπεί όλο αυτό;

Που μας οδηγεί;

Τόσες σκέψεις, τόσες νότες, τόση αγάπη, όλα να σκορπίζονται μονομιάς;

Και ποιος να τα μαζέψει;

Υ.Γ. Εγώ δεν είμαι ποιητής που λέει και το τραγούδι.

Μια ισπανική κιθάρα

Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι, με τα παράθυρα ανοιχτά και να φυσά δροσερό αέρα πάνω μου, ακούω μια ισπανική μελωδία. Η κιθάρα μοιράζει γλυκά της μελωδίες της στα αυτιά μου!

Τι όμορφη που είναι! 

Καθώς ξαπλώνω, με αγγίζει ελαφρά ο ύπνος. Είμαι σε ένα σχολείο και βγαίνω στην αυλή για διάλειμμα. Τρέχω χαρούμενος γύρω-γύρω. Μετά λίγο σκοτεινιάζει απότομα ο ουρανός κι όμως, δεν νιώθω στάλα βροχής στα χέρια μου.

Ανοίγω τα μάτια μου. Η κιθάρα συνεχίζει να ακούγεται σε ένα χορευτικό φλαμένκο τώρα.  Όλε!

Τι κρίμα που δεν μπορώ να χορέψω. Τι κρίμα. Τι κρι...

Βυθιζομαι ξανά στον ύπνο. Είμαι πάνω σε μια σκηνή και τραγουδάω ο ίδιος μου σε κάποιο από αυτά τα ισπανικά τραγούδια κι ας μην μιλάω τη γλώσσα. Χτυπάω τα πόδια μου σε ένα ξύλινο πάτωμα και τα παπούτσια μου κάνουν θόρυβο. Χτυπάω ρυθμικά παλαμάκια. Μπροστά, ένας κιθαρίστας παίζει με αξιοζήλευτη δεξιοτεχνία. Ακόμη πιο μπροστά είναι μια πανέμορφη χορεύτρια με κόκκινο φόρεμα. Μοιάζει διαφορετική. Μοιάζει από άλλη φυλή. 

Μα αλήθεια, ποιος είμαι;

Ένα σκοτεινό πλήθος χειροκροτά από κάτω. Δεν βλέπω ούτε ένα πρόσωπο.

Ανοίγω τα μάτια ξανά. Το κρεβάτι είναι ακόμη εδώ. Η κιθάρα συνεχίζει να ακούγεται και το αεράκι μόλις έγινε λίγο δροσεροτερο. Ποιος τολμάει να σταματήσει κάτι από όλα αυτά;

Με παίρνει πάλι ο ύπνος, για τα καλά αυτήν την φορά. Είναι μέσα σε ένα σπίτι με τα παντζούρια ανοιχτά και πολύ φως να μπαίνει από παντού. 

Ακούω την μουσική, όμως δεν μπορώ να ξυπνήσω από το όνειρο. Το ξέρω ότι κοιμάμαι, όμως βλέπω μπροστά μου τόσα ωραία πράγματα. Το σαλόνι έχει κι ένα πιάνο, αλλά είναι κλειστό. Σκέφτομαι να το ανοίξω και να παίξω, όμως τα δάχτυλα μου, μου αρνούνται. Κοιτάζω από την άλλη και βλέπω κάποιον να στέκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη, μα δεν μπορώ να διακρίνω ποιος. Τον πλησιάζω και φοβάμαι. Τρέμω από το τι θα αντικρίσω. Όμως προχωράω.

Γυρίζει να με κοιτάξει. Εγώ είμαι.

Αλήθεια, πως με έχασα έτσι;

Κλαίω για αυτό.

Μα το σημαντικότερο, θα κοιτάξω επιτέλους στον καθρέφτη;

Χαϊδεύοντας το τραύμα

Ε όχι, δε γίνεται όλα να ξαναγυρίζουν εκεί. Κι όμως γυρίζουν, όπως η γη.

Κάθομαι και σκέφτομαι πόσα τραγούδια, πόσα ποιήματα, πόσα έργα, καλλιτεχνικά και τεχνικά έχουν δημιουργηθεί με αυτήν την αφετηρία.

Ρωτάς καμιά φορά τον εαυτό σου πως να προχωρήσεις στη ζωή, όμως η πορεία σου είναι προδιαγεγραμμένη ακριβώς για αυτόν το λόγο.

Φωνάζει ο Chester Bennigton, ο Serj Tankian κι άλλοι πολλοί.

Ο Serj λέει το αμίμητο "Banana banana banana terracotta pie".

Τι άλλο να κάνει για να μην προκαλέσει, να μην προσβάλλει, να μην ενοχλήσει κανέναν; Το επόμενο βήμα θα ήταν απλά να ουρλιάζει χωρίς λόγια, να βγάζει άναρθρες κραυγές.

Somewhere I belong, From the inside, Numb, In the end... πόσα τραγούδια να γραφτούν για το τραύμα;

Πόσες φορές να τα ουρλιάξεις σε ένα αμάξι μόνος σου; Γιατί νομίζεις ότι είσαι ο μόνος που το κάνει;

Γιατί νομίζεις ότι δεν βγάζει πουθενά αυτή η κουβέντα; Γιατί νομίζεις ότι γράφω έτσι;

Θα σου πω μια ιστορία. Κάποτε ήταν ένα μικρό αγοράκι. Του είχαν αγοράσει ένα ημερολόγιο και το παρότρυναν να γράφει σε αυτό. Το αγοράκι έγραφε με την αφέλεια που διέπει ένα αγοράκι χ χρονών.

Μια μέρα όμως έγραψε κάτι που δεν άρεσε σε αυτούς που του έδωσαν το ημερολόγιο.

Κι έτσι το μάλωσαν πολύ για την άποψη του, αυτήν που έγραψε στο ημερολόγιο, που ήταν υποτίθεται ο δικός του, προσωπικός, ιδιωτικός χώρος. Που δεν θα τον παραβίαζε κανείς. Παπάρια.

Του είπαν να το σβήσει. Μετά του είπαν να σκίσει εντελώς τη σελίδα. Και την έσκισε.

Έτσι το αγόρι πήρε ένα μάθημα. Να μην επιτρέπει στον εαυτό του όχι μόνο να λέει την άποψη του, αλλά και να μην την γράφει. Αλλά αυτά που γράφει, είναι αυτά που σκέφτεται κι αυτά που σκέφτεται δεν έπρεπε να γίνονται γνωστά, γιατί το ημερολόγιο ήταν προσβάσιμο σε όλους, ακριβώς όπως αυτό το blog.

Οπότε αναγκάστηκε να μιλά διφορούμενα, να μιλά με γρίφους. Να μην λέει ακριβώς αυτό που σκέφτεται, να το στολίζει με μεταφορές και αλληγορίες, άλλοτε επιτυχημένες, άλλοτε όχι. Το μήνυμα ήταν απλό. Κανείς δεν έπρεπε να καταλαβαίνει το μήνυμα. Όχι τελείως τουλάχιστον. Γιατί καραδοκούσε η λογοκρισία των άλλων.

Τραύμα μεταμφιεσμένο; Όχι πια. Είναι πλέον ξεκάθαρο τι συμβαίνει. Δεν έχει σημασία αν θα μπορέσω να το λύσω. Έχει σημασία ότι όπως πάντα, δεν το βάζω ποτέ κάτω.

Αυτοάνοσο, πόνος, χάπια, στεναχώρια, κράμπες, εξετάσεις, συλλογή ούρων, νοσοκομεία, γιατροί, οικονομική ένδεια, φόβος για το μέλλον. Ορίστε, έγραψα τα βασικά για να μην με φοβίζουν.

Θα πεθάνω σε 10 χρόνια; σε 20; θα ζήσω ως τα βαθιά γεράματα; θα είμαι με την οικογένεια ή μόνος μου;

Πάρε άλλη μια δόση φόβου. Τα έβγαλα από μέσα μου για να καθαρίσω για λίγο.

Μετά από αυτά, το μόνο που μένει είναι να ζήσω.

Οπότε μην χαϊδεύεις το τραύμα. Επούλωσε το.

από το μηδέν στο Είμαι

Είναι τόσο απλό.

Να μ'αγαπάς.

Να μ'αγαπάς.

Να μ'αγαπάς!!!

Δεν χρειάζεται να λέμε πολλά καμιά φορά.

Ακούω Razastarr, Μακρύς Δρόμος. Δύσκολες μέρες, δύσκολες νύχτες. Κάπου πρέπει να ξεσπάσω.

Όμως δόξα τω Θεώ, υπάρχει η μουσική. Η ραπ μουσική είναι το καταφύγιο μου.

"Στους μπερδεμένους δρόμους του κόσμου μοιράσου,
στήσε αυτί, ατόφιος μείνε κι αφουγκράσου.

Άνθρωποι σχεδόν τρελοί μιλούν στον τοίχο,
ενώ ποστάρεις και γουστάρεις
και τα πίνεις στην υγειά σου.

Στα χιονισμένα βουνά μπρος στάσου,
να δεις την ασημαντότητά σου,
να βρεις τη ματαιοδοξία σου
συθέμελα κι ολότελα
να γίνεται κομμάτια μπροστά σου.

Αγάπα, όσο έχεις χρόνο, βιάσου,
και κράτα τις λάμψεις
σαν να 'τανε της μοίρας μας υπενθυμίσεις κοντά σου.

Ξέρω, έχεις δικά σου,
μα έχεις τις πιο απίθανες κατευθύνσεις μπροστά σου..."

Άκου για λίγο το ρεφραίν, η κοπέλα έχει την πιο γλυκιά φωνή.

Βάλε το χέρι σου
στην καρδιά μου πάνω και άκου.

Βάλε το χέρι σου
στην καρδιά μου πάνω και άκου.

Πόσο σε αγαπώ,
μόνο να 'ξερες.

Να 'ξερες,
πόσο.

Βάλε το χέρι σου
στην καρδιά μου πάνω και άκου.

Face the music

Κάθε φορά που βγαίνουν τα αποτελέσματα.

Φόβος, λαχτάρα, ρίγη.

Τα ανοίγω, θέλω να τα δω και δεν θέλω να τα δω.

Κάθε φορά περιμένω το θαύμα.

Κάθε φορά δεν έρχεται.

Είναι πολύ άρρωστος κύκλος αυτός.

Το παίρνω ψύχραιμα.

Θέλω να ουρλιάξω.

Ειλικρινά, κουράστηκα.

Stardust

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα από το θόρυβο που έκαναν τα όνειρα μου. 

Τα όνειρα μου έχουν μουσική, όμως η μουσική είναι τα όνειρα μου.

Μαγευομαι από αυτήν την αστεροσκονη που φτιάχνω ο ίδιος τα βράδια μέσα στο μυαλό μου.

Με οδηγεί εκεί που δεν μπορεί κανένας άλλος να ακολουθήσει.

Προχωράω μέσα σε έκσταση σε παραμύθι που πλάθω κατά περίσταση, μα με συνέπεια.

Τα βήματα μου χάνονται μέσα στα σύννεφα όπου βρίσκεται η πορεία μου.

Έχω προορισμό, για αυτό δεν σταματάω· και είναι αυτά τα βήματα, τα ελαφριά.

Κοιτάζω γύρω μου τα αστέρια. Και σήμερα τα νιώθω λίγο πιο κοντά.

Πια, απλώνω τα χέρια μου και τα χαϊδεύω, σαν να γνωριζόμαστε από παλιά.

Μου χαμογελούν μέσα από τη σκόνη τους που με φωτίζει εξίσου.

Χαμογελώ κι εγώ και αρχίζω να πατάω στον αιθέρα που φύσηξε κάποιος γύρω τους.

Τώρα, είμαστε ένα.

Σαπόρο

Μέσα στο μακρινό, απλωμένο γκρίζο φως
και στο τρέμουλο του εμπορικού τρένου,
τη θλίψη που ανέβλυζε μέσα μου
την έκανα κομμάτια ενός γαλάζιου μύθου
και στην πλατεία με τις φτελιές
του Μνημείου των Πρωτοπόρων,
τη σκόρπισα με όλη μου τη δύναμη·
μα τα μικρά πουλιά δεν τη ράμφισαν.

Κι όλα αυτά, επειδή ροχαλίζω το βράδυ.