Ε όχι, δε γίνεται όλα να ξαναγυρίζουν εκεί. Κι όμως γυρίζουν, όπως η γη.
Κάθομαι και σκέφτομαι πόσα τραγούδια, πόσα ποιήματα, πόσα έργα, καλλιτεχνικά και τεχνικά έχουν δημιουργηθεί με αυτήν την αφετηρία.
Ρωτάς καμιά φορά τον εαυτό σου πως να προχωρήσεις στη ζωή, όμως η πορεία σου είναι προδιαγεγραμμένη ακριβώς για αυτόν το λόγο.
Φωνάζει ο Chester Bennigton, ο Serj Tankian κι άλλοι πολλοί.
Ο Serj λέει το αμίμητο "Banana banana banana terracotta pie".
Τι άλλο να κάνει για να μην προκαλέσει, να μην προσβάλλει, να μην ενοχλήσει κανέναν; Το επόμενο βήμα θα ήταν απλά να ουρλιάζει χωρίς λόγια, να βγάζει άναρθρες κραυγές.
Somewhere I belong, From the inside, Numb, In the end... πόσα τραγούδια να γραφτούν για το τραύμα;
Πόσες φορές να τα ουρλιάξεις σε ένα αμάξι μόνος σου; Γιατί νομίζεις ότι είσαι ο μόνος που το κάνει;
Γιατί νομίζεις ότι δεν βγάζει πουθενά αυτή η κουβέντα; Γιατί νομίζεις ότι γράφω έτσι;
Θα σου πω μια ιστορία. Κάποτε ήταν ένα μικρό αγοράκι. Του είχαν αγοράσει ένα ημερολόγιο και το παρότρυναν να γράφει σε αυτό. Το αγοράκι έγραφε με την αφέλεια που διέπει ένα αγοράκι χ χρονών.
Μια μέρα όμως έγραψε κάτι που δεν άρεσε σε αυτούς που του έδωσαν το ημερολόγιο.
Κι έτσι το μάλωσαν πολύ για την άποψη του, αυτήν που έγραψε στο ημερολόγιο, που ήταν υποτίθεται ο δικός του, προσωπικός, ιδιωτικός χώρος. Που δεν θα τον παραβίαζε κανείς. Παπάρια.
Του είπαν να το σβήσει. Μετά του είπαν να σκίσει εντελώς τη σελίδα. Και την έσκισε.
Έτσι το αγόρι πήρε ένα μάθημα. Να μην επιτρέπει στον εαυτό του όχι μόνο να λέει την άποψη του, αλλά και να μην την γράφει. Αλλά αυτά που γράφει, είναι αυτά που σκέφτεται κι αυτά που σκέφτεται δεν έπρεπε να γίνονται γνωστά, γιατί το ημερολόγιο ήταν προσβάσιμο σε όλους, ακριβώς όπως αυτό το blog.
Οπότε αναγκάστηκε να μιλά διφορούμενα, να μιλά με γρίφους. Να μην λέει ακριβώς αυτό που σκέφτεται, να το στολίζει με μεταφορές και αλληγορίες, άλλοτε επιτυχημένες, άλλοτε όχι. Το μήνυμα ήταν απλό. Κανείς δεν έπρεπε να καταλαβαίνει το μήνυμα. Όχι τελείως τουλάχιστον. Γιατί καραδοκούσε η λογοκρισία των άλλων.
Τραύμα μεταμφιεσμένο; Όχι πια. Είναι πλέον ξεκάθαρο τι συμβαίνει. Δεν έχει σημασία αν θα μπορέσω να το λύσω. Έχει σημασία ότι όπως πάντα, δεν το βάζω ποτέ κάτω.
Αυτοάνοσο, πόνος, χάπια, στεναχώρια, κράμπες, εξετάσεις, συλλογή ούρων, νοσοκομεία, γιατροί, οικονομική ένδεια, φόβος για το μέλλον. Ορίστε, έγραψα τα βασικά για να μην με φοβίζουν.
Θα πεθάνω σε 10 χρόνια; σε 20; θα ζήσω ως τα βαθιά γεράματα; θα είμαι με την οικογένεια ή μόνος μου;
Πάρε άλλη μια δόση φόβου. Τα έβγαλα από μέσα μου για να καθαρίσω για λίγο.
Μετά από αυτά, το μόνο που μένει είναι να ζήσω.
Οπότε μην χαϊδεύεις το τραύμα. Επούλωσε το.
