Μια ισπανική κιθάρα

Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι, με τα παράθυρα ανοιχτά και να φυσά δροσερό αέρα πάνω μου, ακούω μια ισπανική μελωδία. Η κιθάρα μοιράζει γλυκά της μελωδίες της στα αυτιά μου!

Τι όμορφη που είναι! 

Καθώς ξαπλώνω, με αγγίζει ελαφρά ο ύπνος. Είμαι σε ένα σχολείο και βγαίνω στην αυλή για διάλειμμα. Τρέχω χαρούμενος γύρω-γύρω. Μετά λίγο σκοτεινιάζει απότομα ο ουρανός κι όμως, δεν νιώθω στάλα βροχής στα χέρια μου.

Ανοίγω τα μάτια μου. Η κιθάρα συνεχίζει να ακούγεται σε ένα χορευτικό φλαμένκο τώρα.  Όλε!

Τι κρίμα που δεν μπορώ να χορέψω. Τι κρίμα. Τι κρι...

Βυθιζομαι ξανά στον ύπνο. Είμαι πάνω σε μια σκηνή και τραγουδάω ο ίδιος μου σε κάποιο από αυτά τα ισπανικά τραγούδια κι ας μην μιλάω τη γλώσσα. Χτυπάω τα πόδια μου σε ένα ξύλινο πάτωμα και τα παπούτσια μου κάνουν θόρυβο. Χτυπάω ρυθμικά παλαμάκια. Μπροστά, ένας κιθαρίστας παίζει με αξιοζήλευτη δεξιοτεχνία. Ακόμη πιο μπροστά είναι μια πανέμορφη χορεύτρια με κόκκινο φόρεμα. Μοιάζει διαφορετική. Μοιάζει από άλλη φυλή. 

Μα αλήθεια, ποιος είμαι;

Ένα σκοτεινό πλήθος χειροκροτά από κάτω. Δεν βλέπω ούτε ένα πρόσωπο.

Ανοίγω τα μάτια ξανά. Το κρεβάτι είναι ακόμη εδώ. Η κιθάρα συνεχίζει να ακούγεται και το αεράκι μόλις έγινε λίγο δροσεροτερο. Ποιος τολμάει να σταματήσει κάτι από όλα αυτά;

Με παίρνει πάλι ο ύπνος, για τα καλά αυτήν την φορά. Είναι μέσα σε ένα σπίτι με τα παντζούρια ανοιχτά και πολύ φως να μπαίνει από παντού. 

Ακούω την μουσική, όμως δεν μπορώ να ξυπνήσω από το όνειρο. Το ξέρω ότι κοιμάμαι, όμως βλέπω μπροστά μου τόσα ωραία πράγματα. Το σαλόνι έχει κι ένα πιάνο, αλλά είναι κλειστό. Σκέφτομαι να το ανοίξω και να παίξω, όμως τα δάχτυλα μου, μου αρνούνται. Κοιτάζω από την άλλη και βλέπω κάποιον να στέκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη, μα δεν μπορώ να διακρίνω ποιος. Τον πλησιάζω και φοβάμαι. Τρέμω από το τι θα αντικρίσω. Όμως προχωράω.

Γυρίζει να με κοιτάξει. Εγώ είμαι.

Αλήθεια, πως με έχασα έτσι;

Κλαίω για αυτό.

Μα το σημαντικότερο, θα κοιτάξω επιτέλους στον καθρέφτη;