17 λεπτά.
Σε 17 λεπτά πρέπει να είναι έτοιμος να κάνω το επόμενο μάθημα. Να είμαι συγκεντρωμένος. Να νοιαστω. Να βοηθήσω το παιδί που θα έχω δίπλα μου να μάθει μουσική. Να παίξουμε πιάνο
Σε 16 λεπτά θα πρέπει να αλλάξω ρούχα, να φορέσω το αφελές χαμόγελο ενός αφελούς ονειροπόλου και να πάω να ανοίξω την πόρτα για να υποδεχτώ τα παιδιά.
Σε 14 λεπτά πρέπει να έχω τιθασεύσει τα συναισθήματα μου και να δείχνω συμπαθής και συγκροτημένος για μια ώρα. Παίρνει λίγο παραπάνω αυτό ε;
Σε 10 λεπτά πρέπει να προλάβω να ταξιδέψω το νου μου αλλού και να ζήσω μέσα στο φως που θέλω.
Σε 8 λεπτά πρέπει να συνηθίσω να ανέχομαι τον εαυτό μου που με κατηγορεί για πράγματα που φταίω και που δεν φταίω.
Σε 6 λεπτα πρέπει να αντέξω το βάρος όλου του κόσμου πάνω μου για πάντα.
Σε 4 λεπτά πρέπει να μάθω να είμαι ατάραχος σε αυτά που συμβαίνουν και με ενοχλούν η με πειράζουν.
Σε 2 λεπτά πρέπει να συνηθίσω και την κοροϊδία και την κατηγορία οτι είμαι υποκριτης- πνευματώδης.
Σε 1 λεπτό ξεκινάω.
Τέλος χρόνου!
Δεν πρόλαβα να ουρλιάξω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.