Πριν τη σκηνή

 Το δωματιακι δίπλα στη σκηνή στέκει βουβό. Σχεδόν άδειο. Λίγες καρεκλες μόνο βρίσκονται στο χώρο, ανακατες, άτακτα τοποθετημένες στο χώρο όπως αυτές ήθελαν. Σαν  σκόρπιες σκέψεις, που πνίγονται κάτω από το βυθό, δίχως οξυγόνο.

Ο φόβος της σκηνής. Το άγχος της εμφάνισης. Αυτό το άγχος που δεν ξεκινά καν από τον φόβο της έκθεσης πια. Το παράλογο άγχος, ο παραλογος φόβος. Αυτός ο φόβος. Ο ίδιος και ο διαφορετικός μαζί. 

Όλα τα άγχη, οι αδυναμίες και οι φοβίες που εκδηλώνονται σταδιακά, αλλά και σε μια στιγμή μόνο. Το βάρος της πίεσης που νομίζεις πως θα σε συνθλίψει. Η προσταγή αυτή η σκληρή,  πως πρέπει να τα πας καλά, on demand. Μέρα, νύχτα, όταν είσαι καλά, όταν δεν είσαι καλά, ξύπνιος, κοιμισμένος, λιποθυμος... Όχι σαν άνθρωπος. Κυρίως όχι σαν άνθρωπος.

Και μετά ο αργος βασανισμός μέχρι να ανέβεις στη σκηνή. Τα χέρια ιδρώνουν, οι σφυγμοί ανεβαίνουν και κατεβαίνουν άτακτα, ενώ ταυτόχρονα από το μυαλό περνάνε σε κινούμενη εικόνα όλες οι νότες, σαν κουρδισμενο μηχανάκι για επιβεβαίωση. Τσιτωνεις, χαλαρώνεις, πέφτεις, νυστάζεις, φοβάσαι και πάλι από την αρχή.

Δεν είναι ο τωρινός πόνος που σε κάνει να υποφέρεις. Δεν είναι μόνο αυτος. Είναι όλοι μαζί οι προηγούμενοι, συσσωρευμένοι. Σηκώνομαι να παίξω συνοδεία σε μια τραγουδίστρια, αλλά είναι σαν να παίζω ξανά 4η Μπαλάντα Σοπέν, ενώ δεν έχω μελετήσει. 

Έχεις ξανάρθει εδώ. Θυμάσαι; 10 χρόνια σχεδόν πίσω. Περιμένεις τη σειρά σου για να παίξεις στο διαγωνισμό. Είσαι σίγουρος. Είσαι διαβασμενος. Είσαι έτοιμος. Πέρσι έφτασες μέχρι τον τελικό σε όλη την Αγγλία. Φέτος μπορείς να νικήσεις! Και τότε βγαίνει να παίξει η Rachel. Δεν το καταλαβαίνεις αμέσως. Αλλά η Rachel είναι πιτσιρικα και νομίζεις ότι κάνει μορφασμούς. Αρχίζει να παίζει. Αλλά δε κάνει μορφασμούς. Παίζει πολύ ωραία. Και είναι τυφλή. Θυμάσαι πόσο συγκινήθηκες; Θυμάσαι πόσο έσπασες; Θυμάσαι πόσο ήθελες να κλάψεις; Θυμάσαι ότι έπαιξες decent; Θυμάσαι ότι πέρασε άλλος στον τελικό εκείνη τη χρονιά; Τα θυμάσαι; Θέλεις να τα θυμάσαι άραγε; 

Πάντως η Rachel σε έκανε φίλο στο Facebook και βλέπεις από τότε τη πρόοδο της. Θα πάει πολύ μπροστά αυτό το κορίτσι! Πόσο χαίρομαι!

Snap back to reality!

Τι παίζει ρόλο λοιπόν; Ο χρόνος, η διάρκεια; Ναι, σίγουρα. Και η ευθύνη. Όταν όλοι στηρίζονται σε εσένα και αν δεν αποδόσεις, δε βγαίνει η συναυλία, νιώθεις, χωρίς να το θες ή να χρειάζετςι βάρος.

Κάθεσαι, πατάς τα πλήκτρα, είσαι εκεί, τους ακούς όλους, σε ακούνε, είναι όμορφα μαζί. Μα εσένα σε πιάνει τρεμουλα, φόβος, άγχος, πόνος, παράπονο. Άσχετες σκέψεις και συναισθήματα. Δεν σε αγαπάνε, σε κοροϊδεύουνε, σε προδίδουν, σε αφήνουν, πεθαίνεις... Αυτός είναι ο αρχικός φόβος κι από αυτόν κανείς δεν ξεφεύγει.  Μα τι σχέση έχουν αυτα; Τώρα παίζουμε Clair de lune!

Θες να φύγεις, να εξαφανιστείς, να κλάψεις σε μια γωνιά, γιατί όλα είναι τόσο άδικα. Το πιάνο έχει πολύ βαριά πλήκτρα και τα δάχτυλα σου δεν αντέχουν να τα σπρώχνουν προς τα μέσα. Και η φωνή του πιάνου, πολύ φοβάσαι πως δεν θα βγει. Πρόβα, πάμε πάλι, πρόβα.

Αισθάνεσαι αδύναμος, μικρός. Καταφεύγεις σε άδεια χρώματα. Θα φας, θα πιεις, θα κάνεις καταχρήσεις, θα μπλέξεις σε εξαρτήσεις. 

Ή θα σε πάρει ένας φίλος από το χέρι να περπατήσεις, να πάρεις λίγο αέρα. Θα φας μια σακούλα πατατάκια μόνο με αλάτι μονομιάς. Θα γεμίσεις έστω λίγο. Μπορεί και να συνέλθεις. Λίγες θερμίδες μόνο παραπάνω. Δε πειράζει ρε Σάββα...

Θα έχεις γκρεμίσει τον εαυτό σου όλο αυτό το καιρό. Και ξαφνικά. Ξαφνικά. Ω, πόσο μη ξαφνικά...

Βγαίνεις στη σκηνή, πατάς ρωμαλέα, με αυτοπεποίθηση, τα παίζεις όλα και τελειώνεις τη συναυλία πανηγυρικά. Στα αρχιδια σου όλα. Αυτός είσαι και για αυτό γεννήθηκες. Και κανείς δεν μπορεί να σου το κλέψει αυτό.

Άντε γαμησου άγχος. Άντε γαμησου φοβε. Άντε γαμησου θάνατε, που κοιτάς από τη γωνία. Παλιομαλακα.

Άντε γαμησου.

Κι ύστερα μένουν τα κατάλοιπα. Πόσα πολλά κατάλοιπα; Δεν διαλύονται εύκολα και έτσι μπορεί να πηγαίνεις στη δουλειά, να ξαπλώνεις σπίτι, να τρως ασταμάτητα, να παίζεις παιχνίδια, να ακούς μουσική ή ακόμη και να κάνεις μια ηχογράφηση. Κι όμως τα κατάλοιπα δεν σε αφήνουν να χαλαρώσεις. Και όταν όλες οι άλλες διέξοδοι μοιάζουν να έχουν σφραγίσει, γράφεις.

Το να νικας τον εαυτό σου δεν είναι και μικρό πράγμα. Κάθε νίκη είναι παρόν. Κάθε νίκη ειναι για πάντα.

Ιστορίες από την αρχή

 Ι. Η Μαρία της σιωπής... Μπαίνεις στο μάθημα και δεν μιλάς. Κουνάς το κεφάλι. Παίζεις, μα δεν θες κουβέντες. Η αξία της σιωπής μεγάλη, μα αναγκάζομαι να μιλώ συνέχεια. Κι όταν πια σωπαίνω κι εγώ, κοιτάς το πιάνο χωρίς να κουνιέσαι. Ασάλευτη. Δεν παίρνεις τα χέρια από τα πλήκτρα. Περνάνε τα λεπτά. Ησυχία. Περιμένω να δω ως που θα φτάσεις. Το κουδούνι χτυπά. Φεύγεις. Τα λέμε την επόμενη εβδομάδα... Υποθέτω. Μεγάλη αποτυχία μου...

ΙΙ. Δύο αγόρια, το ένα χαμογελαστό σαν λαγουδάκι, το άλλο κατσούφης σαν μικρός Σάββας. Μα αλήθεια, τι μουτζουφλια! Το θέμα είναι ότι παίζετε κι οι δύο και με αυτόν τον ρυθμό δεν ξέρω που θα σταματήσετε! Γειτονικοί πύραυλοι που σπάνε το φράγμα του ήχου. Πόσο κοντά ο ένας με τον άλλον, πόσο μακριά οι αντιδράσεις σας. Γιατί τόση ησυχία βρε παιδιά; Η μαμά σας φέρνει ένα τσάι, το ρολόι κούκου χτυπά και εγώ νομίζω ότι ζω σε μια άχρονη εποχή, που δεν είναι το σήμερα. Έχει τη χάρη του το διαχρονικό. 

ΙΙΙ. Είσαι μια σταλιτσα! Είσαι τόσο χαμογελαστή! Είσαι τόσο όμορφη! Κι αναρωτιέμαι αν μπορούσα να δω βαθιά μέσα στο μέλλον ποια θα γινοσουν. Το σπίτι σου είναι ένα ουράνιο τόξο. Εσύ είσαι τα χρώματα. Τα γύρω είναι θολά. Μα είσαι μικρή! Πώς γίνεται να μην τρομάζεις; Το χρώμα διώχνει και τους φόβους τελικά. Προσεύχομαι για εσένα. Ο Θεός θα κατευθύνει το φως σου. Έχω κάνει συμφωνία μαζί Του να ζητώ μόνο για τους άλλους. Κι Αυτός Ακούει. Πρόσεχε μικρή μου πασχαλίτσα...

IV.  Τρικ, τροκ, τροκ, μπαίνει στην αίθουσα το στρατιωτακι. Ετοιμος, πρόθυμος και ικανός. Δε χάνει χρόνο. Κάθεται και παίζει. Τα ξέρει όλα και συνεχίζει. Ακούει και προοδεύει. Μήπως τελικά είσαι φανταρακι; Είναι αδύνατον να μην σε συμπαθήσει κάποιος. Κι είσαι καλος στρατιωτης της μουσικής στο πιάνο, ενδεχομένως κι αλλού. Μα πρέπει να γίνεις κάπου κι αντάρτης. Προς το παρόν είσαι λες και σε κουρδισαν, πας πάντα μπροστά σαν ρολογακι που οι δείκτες του ποτέ δε λαθευουν. Τι πολυτέλεια να μη ρωτάς μήτε με λόγια, μήτε στη σκέψη! Έτσι κι αλλιώς, αποδείχθηκαν άχρηστα και βλαβερά! Εύγε στρατιωτακι μου!

V. Είσαι η αγαπημένη μου μαθήτρια. Γιατί το ήθελες εσύ, εγώ δε ξεχωρίζω. Έχεις πλάκα, πάντα με αντιρρήσεις και πειρακτικη. Με πιστεύεις κι αυτό σαν δάσκαλο μου δίνει φτερά. Με κάνει δάσκαλο κι ας μην μαθαίνεις. Καμιά φορά κοιτάμε μόνο ακριβώς μπροστά  και χάνουμε το γυρω-γυρω. Κι αυτό είναι που αποδίδει την ουσία. Κυνηγά μια ιδέα αν θες, μα η καρδιά της ζωής είναι στα κοινά. Κόψε ξύλα, κουβαλά νερό. Κι εμεις κοιτάμε τον ουρανό. Μπράβο μας. Σκονταψαμε στην πέτρα.

VI. Μα ειλικρινά τι να πούμε για εσένα; Η σκέψη σου φωτίζει και τις πιο σκοτεινές ώρες. Δε κάνουμε μάθημα. Απλά με πρόσχημα το πιάνο που σου διδάσκω κάνουμε αλληλοθεραπεια. Δωρεάν μαθήματα κατανόησης του εαυτού μας μέσω του πιάνου. Το θέμα είναι ότι υπάρχει πολύ υπόβαθρο και δεν το προλαβαίνω. Παίζεις και αναρωτιέμαι πότε θα σπάσει το σχοινί; Το τεντωσαμε ο καθένας με τον τρόπο του και ανεβήκαμε να ακροβατουμε στο διάστημα. Δεν υπάρχει βαρύτητα, μα το καθήκον, καθήκον. Και στη ζωή, όπως και στην ερμηνεία δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας.

Σε ένα σκοτεινό μέρος

 Ξάφνου, τέλος.

Το τηλέφωνο χτύπησε και η Δέσποινα μου έλεγε το αδιανόητο. Έφυγες. Εντελώς απροσδόκητα, εξαφανίστηκες για πάντα.

Με το αμάξι μπερδεύτηκα εκατό φορές μέχρι να φτάσω στη Δέσποινα. Χάος. Η Δέσποινα έκλαιγε. Η Δέσποινα ήταν χαμένη. Από τους δύο, ήμουν ο πιο ψύχραιμος. Μεγάλη επιτυχία.

Φτάσαμε στο σπίτι σου. Ανεβήκαμε τα σκαλιά και αντίκρισα την κόρη σου. Χαίρω πολύ μου είπε. Συλλυπητήρια της απάντησα. Ήταν περίλυπη και σοκαρισμένη. Είχε ανάγκη τη Δέσποινα.

Παραμέσα, ο άντρας σου. Ο πρώην άντρας. Αυτός, ο εθισμένος. Αυτός που έσπερνε τον τρόμο. Αυτός, που βρήκε άλλη. Αυτός, που σε παράτησε για να μείνει μαζί της. Αυτός, που όταν τον σουταρε η γκόμενα, έγλειψε τις πληγές του και άρχισε να σε τριγυρίζει πάλι.

Αυτό το απομεινάρι, που όταν έκατσα δίπλα του εκνευρίστηκα με την ψυχραιμία του. Με την απάθεια του. 

Μου είπαν πως μετά είπε μπροστά στους άλλους πως αυτός έπρεπε να φύγει. Ναι, μεγάλα λόγια. 

Μαλακίες φίλε! Έπρεπε να είχες φύγει χρόνια πριν από την ζωή της! Ίσως έτσι να είχε σωθεί!

Εσύ, η σκληρή επιφανειακά. Εσύ που γινοσουν αλοιφή για τα παιδιά σου και τα σκυλιά σου. Που ήσουν ευαίσθητη σαν κοριτσάκι. Εσύ, που εσκεμμένα παραμελησες την υγεία σου. Εσύ, που μου θυμίζεις επικίνδυνα τον εαυτό μου.

Κι όταν ήρθαν να σε πάρουν από το σπίτι εκείνο το πρωινό, λες και ήταν γραμμένο για ταινία, σε κοίταξα και καθώς σε βάζανε στο φορείο και έκλειναν την σακούλα, ένα ακορντεόν άρχιζε να παίζει από κάτω κάποιον λυπημένο σκοπό. Δε πίστευα ότι θα το ζήσω κι αυτό. Ποιητικός σουρεαλισμός. Από την άλλη, εσύ δεν ήθελες να ζήσεις. Γιατί βρε Γκαμπι μου; Έμοιαζες με κοριτσάκι, έτσι ήρεμη που κοιμόσουν. 

Αργότερα ήρθαν κι οι άλλοι και καταλήξαμε σε ένα καφέ στη γωνία από το σπίτι σου. Είπα τις πιο μεγάλες χοντράδες που μπορούσα για αστεία. Κι όμως, μετά από λίγο ήταν ξανά βαριά η ατμόσφαιρα. Κανείς δεν μιλούσε, λες και μας είχαν σπάσει στο ξύλο και απλά δεν είχαμε περιθώριο για άλλες αντιδράσεις. Το βουβό τραπέζι. Απλά καθόμασταν και κοιτούσαμε.

Σοκ.

Δύο μέρες μετά ήρθαμε στη κηδεία σου. Κάποιοι δακρυσαν, κάποιοι έκλαψαν, κάποιοι σε χαιρέτισαν. 

Και τώρα έμεινε η κόρη σου και η Δέσποινα. Ανάβουν συνεχώς κεριά στη μνήμη σου. 

Τα κεριά τους δεν σβήνουν. 

Άραγε, θα ανάβει κάνεις κεριά και για εμένα;

 

Ατελειωτες ιστορίες

 Κι έφτασε κι αυτή η στιγμή. Εσύ που κυνηγάς αυτό που δε μπόρεσα να πετύχω, εσύ που ζεις και αναπνέεις μουσική...

Εσύ που ότι λέω το έχεις ανάγει σε κανόνα και ιερή εντολή, εσύ που μου έδειξες πόση χαρά κρύβεται σε αθώα χαμόγελα, να!

Έφτασε η στιγμή που λυγισες! 

Εσύ που ερχόσουν από άλλη πόλη μέσα στο καλοκαίρι για μάθημα, τώρα δεν ήρθες στο πρώτο μάθημα της χρονιάς!

Γιατί η ζωή είναι άδικη και θα σε πονέσει χωρίς λόγο. Έτσι σου είπα.

Χωρίς γαμημενο λόγο εννοούσα.

Σωστά Ζωή;

Ευτυχώς υπάρχουν Μπετόβεν, Ραχμάνινοφ και Μότσαρτ με Σοπέν να σου κάνουν παρέα και να δίνουν νόημα στη μέρα σου. Σου είπα, βγες από το κρεβάτι, το είπες κι εσύ στον εαυτό σου.

Με πειράζει πολύ όταν συμβαίνουν αδικίες. Ίσως περισσότερο στους άλλους από ότι σε εμένα. Πάλι ταυτίζομαι και συμπάσχω. Θα μάθω να είμαι πιο αναίσθητος. Θα προσπαθήσω να στο μάθω κι εσένα. Και θα αποτύχω. Δε πειράζει. Αιωνίως χαμένος από επιλογή να μην αδικήσω. 

Με έχεις σαν παράδειγμα. Τιμή μου. Κράτα στο μυαλό σου το πιάνο και τη μουσική.

Στην ζωή του καθενός, έρχεται τουλάχιστον μία φορά ένας κατακλυσμός.  Τα παίρνει όλα με έναν τρόπο που δεν σου φαινόταν ποτέ πιθανος. Σε καταπίνει ο ωκεανός του χάους. Μαζεύεις τότε την ψυχή και το μυαλό σου σε μια ξύλινη κιβωτό και περιμένεις τη μπόρα να περασει. Κι αν είσαι δυνατός επιβιώνεις. Ποτέ δεν θα είσαι αρκετά έτοιμος ή προετοιμασμένος. Κι όμως! Επιβιώνεις ή πεθαίνεις.

Ζήσε Ζωή μου, ζήσε!

Among stars

Η φορτικοτητα των στιγμών... Η μουσική των άστρων. Των νοητών, αυτών που εξυψώνουν απείρως ψηλότερα από τα ανθρώπινα μέτρα. Εκεί είναι η μόνη καταφυγή του νου. 

Το ανθρώπινο αποδεικνύεται ολέθριο, μικρό και ανεκπλήρωτο. Πρόσκαιρο και ευκαιριακό, ευμετάβλητο εκ φύσεως. Προορισμένο να περάσει γρήγορα, σαν όνειρο, σαν φευγαλέα σκιά στον χορό της ύπαρξης. Πόσο λίγο κρατά το καθετί ανθρώπινο! Πόσο όμορφο μπορεί να πλαστεί μόνο μέσα μας!

Και καθώς ακούω άλλη μια φορά τις νότες να παρουσιάζονται στον σκοτεινό ουρανό σαν νεογέννητα αστέρια, αναγνωρίζω την ματαιότητα του πράγματος. Δεν υπάρχει λύτρωση στον φυσικό κόσμο. Μόνο κομμάτια από πανιά διαφόρων χρωμάτων, ριγμένα χάμω γυρω-γυρω. Το κόκκινο για το πάθος και τον έρωτα. Το μπλε για την φαντασία. Το μαύρο για την απελπισία. Και το λευκό για την ελπίδα...

 Μαζί μου περπατά σε αυτόν τον ουρανό ένα καράβι ιπτάμενο, δίχως ναύτες που το οδηγεί η επιθυμία, σε ρηχά νερά, αλλά χωρίς υφάλους. Πλέει ήσυχα και γρήγορα, κάνοντας επίσκεψη στα πιο λαμπρά αστέρια, λούζεται στο φως τους και αναγεννάται. Κάθε φορά, αλλάζει κι ένα κομμάτι του, από την πρύμνη ως την πλώρη και από τα πανιά ως τα κουπιά. Βάφεται και ξεβαφεται φως. Και στο τέλος θα πρέπει να ρωτήσεις, αφού όλα τα κομμάτια του έχουν αλλάξει, αν παραμένει το ίδιο πλοίο ή είναι πια ολότελα καινούριο. Μόνο κατ' όνομα ή και κατ' ουσία;

Και καθώς οι σκέψεις αυτές φαντάζουν οι πιο σημαντικές, από το κατάρτι κι όλας, ο μούτσος βλέπει το επόμενο αστέρι. Οι μαύρες τρύπες πουθενά πια.

Σκόνη ταξιδεύει μαζί με το φως στα πέρατα του σύμπαντος.Κι είναι ευτύχημα μεγάλο, γιατί εν μέρει το καθορίζει, του δίνει σχήμα και όψη πιο κοντά στα ανθρώπινα. 

When we'll be gone

Πάτησα ξανά στο ίδιο γήπεδο. Το ίδιο τσιμέντο. Μύρισα τον ίδιο αέρα. Αντίκρισα τον ίδιο ουρανό. Η στεφάνη με ένα όμορφο λευκό διχτακι. Καθαρό.

Το έδαφος έχει στρωθεί ξανά από την αρχή.

Στη θέση των παιδιών που έπαιζαν παλιά μαζί μου, είναι τα παιδιά τους. Αλλά δεν παίζουν μαζί μου. Προτιμούν να ακούνε άλλες μουσικές από αυτές που ακούγαμε. Ντύνονται διαφορετικά και μιλάνε αλλιωτικα. 

Σουτάρω. Τις πιο πολλές φορές ευστοχώ. Μα κι αν αστοχησω, η μπάλα θα αναπηδήσει μερικές φορές στο έδαφος και θα έχω άλλη μια ευκαιρία. Αρκεί να τρέξω προς το μέρος της. Αρκεί να πάρω άλλη μια προσπάθεια.

Δεν υπάρχει νίκη ή ήττα. Όχι όταν παίζεις μόνος σου. Υπάρχει μόνο ροή. Μα κι αυτή συναντά εμπόδια.

Είναι τόσο μαγικό το τι μπορεί να φτιάξει ο άνθρωπος με το μυαλό του. Πάρε για παράδειγμα αυτό το κείμενο. Αύριο μπορεί να μην βρισκόμαστε εδώ. Θα έχει μείνει μόνο ένα κείμενο, να θυμίζει πως κάποιος, κάποτε κρατούσε μια πορτοκαλί μπάλα κι ονειρευόταν.

"Θα σε βλέπω όταν φτάσεις στην ηλικία μου. Θα αντέχεις να παίζεις και τότε. Είναι τέτοιο το σκαρί σου που αν προσέξεις θα στέκεσαι καλά ως τότε. Κι εγώ θα σε βλέπω από εκεί ψηλά."

Αν δακρύζω, είναι για να βρέξω το χαρτί στο οποίο γράφω. Για να πάρει σχήμα η σκέψη μου. Και μου αξίζει να γράφω.

Κι εσύ;

 Είσαι ο πιο κουλ τύπος τριγύρω. Μου είπες την πιο γαμάτη ατάκα στην Αθήνα. Παίζεις τα καλύτερα ντραμς στο σχολείο. Αν ήμασταν ίδια ηλικία μπορεί να ήμασταν κολλητοί. 

Οπότε, τι σκατα;

Έμεινες σπίτι για μέρες. Μια κρίση είπαν οι γονείς, αλλά στην επόμενη συναυλία θα παίξει κανονικά. Κρίση πανικού ή άλλη άραγε;

Και ξέρεις τι ρε φίλε; Δεν είσαι ο μόνος! Άλλες  (τουλάχιστον) τέσσερις μαθήτριες μου έχουν σοβαρά θέματα και παθαίνουν κρίσεις τελευταία. Πέφτουν σαν τα κοτόπουλα τα παιδιά.

Οπότε, τι σκατα;

Η Έμμα έχει δει πάνω από δέκα ψυχολόγους φέτος. Έχει μάθει να τους λέει και αυτό που θέλουν να ακούσουν. Έχει κουραστεί πια, δεν αντέχει άλλο. Τόσο άγχος... 

Πόσες ευθύνες προσθέτουμε στους ώμους σας σαν περιττό βάρος; Είστε παιδιά και πρέπει να παίζετε, όχι να δουλεύετε!

Οπότε, τι σκατα;

Η Κατερίνα αγχώνεται και μόνο που αναπνέω δίπλα της, η Αλεξάνδρα τρέμει στην ιδέα της έκθεσης σε κοσμο, η Χριστίνα φοβάται και την σκιά της και η Ζωή σφίγγει όλο το σώμα της μόλις παίξει ένα δύσκολο πέρασμα.

Και έβλεπα εσένα, almost too cool for school και σκεφτόμουν, πόσο ατάραχος και σούπερ σε όλα.

Και μετά παθαίνεις σοβαρή κρίση και αράζεις σπίτι για να ηρεμήσεις.

Οπότε, τι σκατα;

Τι σκατα Άγγελε;