Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι ενδιαφέρονται, τα έχω ξαναγράψει εδώ, τι να πεις και σε ποιον; Κι αφού οι ψυχολόγοι κοστίζουν ακριβά, μένει μόνο μια διέξοδος κι αυτή είναι σαν να μιλάω στους ανέμους, στο φεγγάρι ή το ηλιοβασίλεμα.
Αυτό είναι το νόημα. Ότι κανείς δεν διαβάζει, αλλά ίσως έρθει η ώρα που θα το κάνει η κόρη μου. Ίσως για να με καταλάβει καλύτερα. Δεν ξέρει πότε κάνεις πόσο χρόνο έχει.
Το κλάμα της κόρης μου. Ψυχολογικά δεν μπορώ να το αντέξω. Από την πρώτη στιγμή μέχρι και τώρα αισθάνομαι να μου ξεριζώνουν την καρδιά. Λυπάμαι που γίνομαι τόσο δραματικός. Νιώθω σαν να μου ανοίγουν παλιές, ανεξερεύνητες, άγνωστες πληγές. Δεν αντέχω να ακούω την κόρη μου να κλαίει. Διαλυομαι. Υπάρχουν πολλοί συμβολισμοί για το παρόν και για το μέλλον σε αυτό το κλάμα. Το παρελθόν φοβάμαι να το αγγίξω.
Αυτές τις ημέρες έχω μια κοινή ίωση, μια γρίπη. Η γιατρός από το τηλέφωνό μου είπε ότι δεν μπορώ να πάρω ούτε ντεπον, πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός.
Κι αναρωτιέμαι...
Τι γίνεται;
Το να νιώθεις ότι κινδυνεύεις συνεχώς είναι σαν να σε απειλούν ότι θα σε πετάξουν ανά πάσα στιγμή σε ένα λάκκο. Κι αυτός μπορεί να έχει λιοντάρια, φίδια ή απλά το κενό.
Να μιλήσω για τη θνητότητα; Δεν είναι έτοιμος να αντιμετωπίσω όσα συμβαίνουν για τους ανθρώπους μου. Πόσο μάλλον για τον εαυτό μου.
Η αγωνία αυτή δεν τελειώνει, όπως δεν τελειώνουν τα φάρμακα, η αδυναμία, η αξιολυπητη εμφάνιση μου και το γεγονός ότι δεν έχω τη δυνατότητα να αντιστρέψω τους όρους. Δεν μπορώ να παλέψω για να νικήσω. Μπορώ να κάνω μια συντήρηση;
Η αβεβαιότητα δε δίνει και πολύ κουράγιο, ειδικά τις ώρες που είναι άρρωστος από κάτι άλλο.
Η αβεβαιότητα σε σκοτώνει 100 φορές.
Κι έτσι, συνεχίζουμε.
