Among stars

Η φορτικοτητα των στιγμών... Η μουσική των άστρων. Των νοητών, αυτών που εξυψώνουν απείρως ψηλότερα από τα ανθρώπινα μέτρα. Εκεί είναι η μόνη καταφυγή του νου. 

Το ανθρώπινο αποδεικνύεται ολέθριο, μικρό και ανεκπλήρωτο. Πρόσκαιρο και ευκαιριακό, ευμετάβλητο εκ φύσεως. Προορισμένο να περάσει γρήγορα, σαν όνειρο, σαν φευγαλέα σκιά στον χορό της ύπαρξης. Πόσο λίγο κρατά το καθετί ανθρώπινο! Πόσο όμορφο μπορεί να πλαστεί μόνο μέσα μας!

Και καθώς ακούω άλλη μια φορά τις νότες να παρουσιάζονται στον σκοτεινό ουρανό σαν νεογέννητα αστέρια, αναγνωρίζω την ματαιότητα του πράγματος. Δεν υπάρχει λύτρωση στον φυσικό κόσμο. Μόνο κομμάτια από πανιά διαφόρων χρωμάτων, ριγμένα χάμω γυρω-γυρω. Το κόκκινο για το πάθος και τον έρωτα. Το μπλε για την φαντασία. Το μαύρο για την απελπισία. Και το λευκό για την ελπίδα...

 Μαζί μου περπατά σε αυτόν τον ουρανό ένα καράβι ιπτάμενο, δίχως ναύτες που το οδηγεί η επιθυμία, σε ρηχά νερά, αλλά χωρίς υφάλους. Πλέει ήσυχα και γρήγορα, κάνοντας επίσκεψη στα πιο λαμπρά αστέρια, λούζεται στο φως τους και αναγεννάται. Κάθε φορά, αλλάζει κι ένα κομμάτι του, από την πρύμνη ως την πλώρη και από τα πανιά ως τα κουπιά. Βάφεται και ξεβαφεται φως. Και στο τέλος θα πρέπει να ρωτήσεις, αφού όλα τα κομμάτια του έχουν αλλάξει, αν παραμένει το ίδιο πλοίο ή είναι πια ολότελα καινούριο. Μόνο κατ' όνομα ή και κατ' ουσία;

Και καθώς οι σκέψεις αυτές φαντάζουν οι πιο σημαντικές, από το κατάρτι κι όλας, ο μούτσος βλέπει το επόμενο αστέρι. Οι μαύρες τρύπες πουθενά πια.

Σκόνη ταξιδεύει μαζί με το φως στα πέρατα του σύμπαντος.Κι είναι ευτύχημα μεγάλο, γιατί εν μέρει το καθορίζει, του δίνει σχήμα και όψη πιο κοντά στα ανθρώπινα. 

When we'll be gone

Πάτησα ξανά στο ίδιο γήπεδο. Το ίδιο τσιμέντο. Μύρισα τον ίδιο αέρα. Αντίκρισα τον ίδιο ουρανό. Η στεφάνη με ένα όμορφο λευκό διχτακι. Καθαρό.

Το έδαφος έχει στρωθεί ξανά από την αρχή.

Στη θέση των παιδιών που έπαιζαν παλιά μαζί μου, είναι τα παιδιά τους. Αλλά δεν παίζουν μαζί μου. Προτιμούν να ακούνε άλλες μουσικές από αυτές που ακούγαμε. Ντύνονται διαφορετικά και μιλάνε αλλιωτικα. 

Σουτάρω. Τις πιο πολλές φορές ευστοχώ. Μα κι αν αστοχησω, η μπάλα θα αναπηδήσει μερικές φορές στο έδαφος και θα έχω άλλη μια ευκαιρία. Αρκεί να τρέξω προς το μέρος της. Αρκεί να πάρω άλλη μια προσπάθεια.

Δεν υπάρχει νίκη ή ήττα. Όχι όταν παίζεις μόνος σου. Υπάρχει μόνο ροή. Μα κι αυτή συναντά εμπόδια.

Είναι τόσο μαγικό το τι μπορεί να φτιάξει ο άνθρωπος με το μυαλό του. Πάρε για παράδειγμα αυτό το κείμενο. Αύριο μπορεί να μην βρισκόμαστε εδώ. Θα έχει μείνει μόνο ένα κείμενο, να θυμίζει πως κάποιος, κάποτε κρατούσε μια πορτοκαλί μπάλα κι ονειρευόταν.

"Θα σε βλέπω όταν φτάσεις στην ηλικία μου. Θα αντέχεις να παίζεις και τότε. Είναι τέτοιο το σκαρί σου που αν προσέξεις θα στέκεσαι καλά ως τότε. Κι εγώ θα σε βλέπω από εκεί ψηλά."

Αν δακρύζω, είναι για να βρέξω το χαρτί στο οποίο γράφω. Για να πάρει σχήμα η σκέψη μου. Και μου αξίζει να γράφω.

Κι εσύ;

 Είσαι ο πιο κουλ τύπος τριγύρω. Μου είπες την πιο γαμάτη ατάκα στην Αθήνα. Παίζεις τα καλύτερα ντραμς στο σχολείο. Αν ήμασταν ίδια ηλικία μπορεί να ήμασταν κολλητοί. 

Οπότε, τι σκατα;

Έμεινες σπίτι για μέρες. Μια κρίση είπαν οι γονείς, αλλά στην επόμενη συναυλία θα παίξει κανονικά. Κρίση πανικού ή άλλη άραγε;

Και ξέρεις τι ρε φίλε; Δεν είσαι ο μόνος! Άλλες  (τουλάχιστον) τέσσερις μαθήτριες μου έχουν σοβαρά θέματα και παθαίνουν κρίσεις τελευταία. Πέφτουν σαν τα κοτόπουλα τα παιδιά.

Οπότε, τι σκατα;

Η Έμμα έχει δει πάνω από δέκα ψυχολόγους φέτος. Έχει μάθει να τους λέει και αυτό που θέλουν να ακούσουν. Έχει κουραστεί πια, δεν αντέχει άλλο. Τόσο άγχος... 

Πόσες ευθύνες προσθέτουμε στους ώμους σας σαν περιττό βάρος; Είστε παιδιά και πρέπει να παίζετε, όχι να δουλεύετε!

Οπότε, τι σκατα;

Η Κατερίνα αγχώνεται και μόνο που αναπνέω δίπλα της, η Αλεξάνδρα τρέμει στην ιδέα της έκθεσης σε κοσμο, η Χριστίνα φοβάται και την σκιά της και η Ζωή σφίγγει όλο το σώμα της μόλις παίξει ένα δύσκολο πέρασμα.

Και έβλεπα εσένα, almost too cool for school και σκεφτόμουν, πόσο ατάραχος και σούπερ σε όλα.

Και μετά παθαίνεις σοβαρή κρίση και αράζεις σπίτι για να ηρεμήσεις.

Οπότε, τι σκατα;

Τι σκατα Άγγελε;

Τα μεγαλύτερα μαθήματα

 Χθες είχα πάλι μάθημα με τον μαθητή μου που έκανε παιδί στα 23 του. Και σπουδάζει μηχανολόγος στα ΤΕΙ. Και δουλεύει αποθηκαριος στα Leroy Merlin. Και παίζει πιάνο. Και κάνει μάθημα μαζί μου. Και μέσα σε όλα αυτά, με το παιδί να ξυπνάει τα βράδια, με την κουραστική δουλειά και τις υποχρεώσεις, βρίσκει τον χρόνο και μελετάει. Και έχει τρομερό ταλέντο. Και είναι εξαιρετικά ώριμος για την ηλικία του. Και εγώ βρίσκομαι να του λέω να κάνει την υπέρβαση για να πάει μπροστά 

-Πως τα πάτε τώρα με το μωρό Άλεξ;

- Τέλεια! Είναι ευτυχία!

- Η γυναίκα σου δούλευε πριν; Σπούδασε κάτι;

- Σπουδάζει ακόμα δάσκαλε, οδοντίατρος.

- Μπράβο! Χαίρομαι πολύ για εσάς! Και μπράβο που το πήρατε απόφαση τόσο μικροί! Εύχομαι να είστε πάντα ευτυχισμένοι. Ξέρεις, είναι δύσκολα εκεί έξω...

- Ναι δάσκαλε, αλλά η αγάπη σε αλλάζει.

Ποιος δάσκαλος; Ποια γνώση; Ποια εμπειρία; Ποια ωριμότητα;

Σε μια στιγμή είπες οσα οι περισσότεροι κάνουμε μια ζωή να καταλάβουμε. Και είμαι ευγνώμων που άκουσα αυτήν την κουβέντα. Ειδικά από εσένα. 

Αν μπορούσα κάποια στιγμή να δώσω μια ευλογία, σαν δάσκαλος ή σαν άνθρωπος, θα την έδινα σε εσένα.

Η αγάπη σε αλλάζει.

Υ.Γ. Νομίζω φάνηκε πια ποιος παίρνει τα μεγαλύτερα μαθήματα.

Πέντε ιστορίες

 I. Το πιο γελαστό κορίτσι! Η πιο χαρούμενη κοπέλα! Κάθε βήμα, κάθε λέξη, κάθε νότα σκάει ένα χαμογελάκι! Σε ευχαριστώ που είσαι έτσι! Κάθε μάθημα είναι ένα χαρούμενο τραγουδάκι που λέμε με φίλους! Κι όταν έρθει η ώρα για εξετάσεις κι έχεις άγχος, θα σου πάρω μια λεμονάδα για να ηρεμήσεις. :) Τι όμορφο να είναι κανείς τόσο αθώος! Η μουσική τους βγαίνει τόσο αβίαστα! Σφυρίζουν τις μελωδίες χωρίς να ψιθυρίζουν.

II.  Ένας μπόμπιρας που δεν σταματά ποτέ! Γελάς, νευριάζεις, βαράς το πιάνο κι είσαι ανυπόμονος! Βιάζεσαι και δεν σε αδικώ. Η ζωή δεν περιμένει. Μακάρι να το ήξερα κι εγώ όταν ήμουν μικρός! Τρέξε μικρέ μου! Βιάσου! Οι στιγμές τρέχουν κι αυτές!

III.  Άλλη μια ευγενική φυσιογνωμία. Μα τι τυχερός "δάσκαλος"... Ήρθες, ξεκίνησες μουσική μαζί μου και με συνήθισες με τα κουσούρια και τις περιέργειες μου. Μεγάλωσα Κατερίνα... Σιγα-σιγα γίνομαι ο μπαρμπα-Σάββας που δεν φανταζόμουν. Τι ακούς κι εσύ... Τρεις φορές την εβδομάδα με τον γερο-περίεργο. Κι όμως! Νομίζω πως το διασκεδάζεις! Κατά βάθος εσύ χρειαζόσουν έναν πατέρα ή έστω θείο. Κι εγώ να γκρινιάζω σαν πατέρας. Μα υπάρχει γνήσια αγάπη. Και χαίρομαι που δεν έχεις χάσει ούτε ένα σου βήμα. Μπράβο! Πας μόνο μπροστά κι αυτό είναι αξιοθαύμαστο! Σε καμαρώνω κι όχι μόνο για την μουσική σου.

IV. Μοιάζεις να έπεσες από τον Άρη. Είσαι τόσο εκτός κλίματος από τον άλλο κόσμο. Ανιδιοτελής και απονήρευτη. Ευγενική. Μέσα στην καλοσύνη. Τρομερή στο πιάνο. Και τόσο μετριόφρων. Τόση ενσυναίσθηση. Τόσο στον κόσμο σου. Χωρίς ίχνος υστεροβουλίας. Σε συμπάθησα από την πρώτη στιγμή. Μοιάζεις σε εμένα. Να προσέχεις. Τα ξωτικά δεν αντέχουν να ζουν πολύ στον κόσμο των θνητών.

V. Εσύ είσαι ο καλύτερος όλων. Βρήκες τι θες να κάνεις με την μουσική μόνος σου. Κανείς δεν σου είπε το τι και το πώς. Έπαιζες ήδη, πριν σε γνωρίσω, μόνος σου, χωρίς βοήθεια. Σε διορθώνω λίγο και εσύ αποφασίζεις απλά τις επόμενες κινήσεις, τα επόμενα κομμάτια, τις επόμενες μουσικές, τα νέα ταξίδια. Μπήκες και στον στίβο της ζωής νωρίς. Σπουδάζεις, δουλεύεις, παίζεις πιάνο, παντρεύεσαι και τελικά, χθες ήρθες και μου είπες ότι το μωράκι σας γεννήθηκε πριν δύο βράδια! Συγχαρητήρια φίλε μου! Τέτοια κότσια, πολλοί θα ήθελαν να έχουν σαν κι εσένα! Κι αν είσαι πιο πολύ αξιοθαύμαστος είναι γιατί είσαι άντρας. Γεννήθηκες για το πιάνο. Γεννήθηκες για την μουσική. Και κυρίως, γεννήθηκες έτοιμος για αποφάσεις και θυσίες. Να ήξερες πόσο σε θαυμάζω... Ζηλεύω και λίγο. Αλλά πιο πολύ μαθαίνω. Μια φορά δάσκαλος, για πάντα μαθητής. Σε ευχαριστώ.

Κι αν νομίζετε ότι οι ιστορίες τελειώνουν, όχι. Μένει μια τελευταία ιστορία. Μα ακόμη γράφεται.

Καληνύχτα.

Fine dust

 Κοιμόμουν. Ήταν ενας από αυτούς του γλυκούς υπνους μετά την αυγή, αυτούς που διαρκούν λίγο και λυτρωνουν.

Ξαφνικά είδα μια αλήθεια. Μέσα στο όνειρο συνειδητοποίησα ότι μετά από 20 χρόνια μπορεί να μην είμαι πια εδώ. Με γέμισε στεναχώρια. Γιατί, τι νόημα έχει όλο αυτό, αφού μετά από 20, 30 χρόνια θα είμαστε σκόνη;;

Οταν σκέφτομαι τον θάνατο, βλέπω μόνο το σύμπαν. Απέραντο Μαύρο με αμέτρητα αστέρια γύρω. Είναι αιωνιότητα. Είναι λύτρωση. Είναι το τέλος.

Κι όμως, ποσος χρόνος μας απομένει να στοχαστουμε μέσα στα χρόνια μας; Δεν υπάρχει χώρος για χρόνο...

Ξύπνησα και σκέφτηκα πόση ζωή κρύβεται μέσα στα αστέρια. Πόση αγάπη δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί. Ποσο φως μπορουν να χωρέσουν τα μάτια μας.

Τα γράφω αυτά καθώς ακόμη σκέφτομαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. 

Και σε λίγο, θα πρεπει να αρχίσω την μέρα μου.

Έξι πιο μικρές ιστορίες

I. Ένα κορίτσι σε μόνιμη ταραχή που αγανακτούσε με όλα συνάντησε έναν τότε πρόσφατο  ταξιδιώτη του ονείρου. Τότε που επέστρεφα από το προσκύνημα που μου άλλαξε την ζωή και την γέμισε νότες και σκέψεις. Και περασαμε παρέα μαζί χρόνια. Εγώ έλεγα κι εσύ άκουγες. Κι ας μην ήθελες καθόλου στην αρχή. Με άκουγες.

Κι έπαιζες, πόσο ωραία έπαιζες φορές-φορες. Πήραμε σφουγγάρι και σβήσαμε εκείνο τον μαυρισμένο πίνακα που σου είχαν κρεμάσει και σου ασπριζε τα χέρια. Σαν η σκόνη από την κιμωλία του να τα θόλωνε ολα γύρω. Μα τα ξεδιαλύνες για παντα
Ήσουν κορίτσι κι έγινες γυναίκα. Χαίρομαι, γιατί είσαι πάντα λευκή σαν περιστέρι!

Και σου έδωσα μόνο μια εντολή και εσύ την κρατήσες για πάντα: Να ακούς, να μην υπακούς.  Δεν ξερω το μέλλον, αλλά εσύ μπορείς να γίνεις ευτυχισμένη!

II. Ένα μικρό συνεσταλμένο αγόρι. Ήρθες και σου κρατούσε το χέρι η μαμά σου. Ήθελες να μάθεις πιάνο. Κι όταν κατάλαβες πως θα γίνεις καλός πιανίστας, άρχισες να βρίσκεις την μουσική παντού μέσα σου και γύρω σου. Κι άρχισες να κάνεις τα δικά σου. Ναι... αλλά μέχρι πότε; Στην Ανάγκη υπακούμε όλοι.

Συνεχίζεις να παίζεις όπως θες και σε παρακολουθώ από μακριά πλέον. Το στοίχημα είναι πια κερδισμένο. Απόδειξη πως όπου κι αν φυσάνε οι άνεμοι, εσύ δεν θα λυγίζεις. Θα γίνεις πιο δυνατός από ότι νομίζουν όλοι. Από ότι νομίζεις εσύ ο ίδιος.

III. Εσύ περπατήσες κι άλλη φορά αυτά τα μονοπάτια. Λυπάμαι που δεν είμαι εκεί να σου ανάβω ένα φως για να περπατάς. Λυπάμαι που ο χρόνος περπατά στραβά. Και που ο ήχος έμεινε ξεκούρδιστος.

   Όλα τα φωτα δεν έχουν το ίδιο χρώμα. Μην το ξεχάσεις.

IV. Εκρηξη  σουπερνόβα, φωτιά και αστραπή. Έρχεσαι από άλλον τόπο, μακρινό στην καρδιά. Άλλοι άνθρωποι, άλλοι τρόποι, άλλες αρετες. Σεβασμός και ταπεινότητα από την πρώτη κουβέντα,  λες και ήξερες πως αυτά θα είναι η πυξίδα σου. Υπέροχο μουσικό αισθητήριο και έτοιμη για ταξίδι στα πέρατα της γης.  Το κόκκινο χαλί θα ήταν αγένεια στις τραγωδίες σου... Θα σου το στρώσουν άλλοι και θα το περπατάς με χάρη και σεμνότητα. Ρίξε όμως και το πέπλο και μην φοβάσαι να λάμψεις. Μάλλον, για αυτό γεννήθηκες. Εσύ το ξέρεις, μόνο.

V. Εσύ ήσουν παιδί από οικογένεια φτωχή. Οι άλλοι είχαν για βιβλία, μα όχι εσύ. Ο πόνος σε έκανε πιο σκληρό. Κι έτσι, πιο δυνατό. Σε καταλαβαίνω. Παρηγοριά στον άρρωστο θα μου πεις. Το ξερω.

 Σε θυμαμαι να κοπάνας τις συγχορδίες στο πιάνο με μανία σαν να θες να ξορκίσεις τα στοιχειά που σε κατατρέχουν. Δεν σπάει το πιάνο μικρέ. Κι οι χορδές δεν κόβονται. Όσο κι αν χτυπάς, θα σπάσεις. Δεν αλλάζει η μουσική, μόνο γίνεται βαβούρα.

Αν θες να ακούσεις μελωδίες, κάνε ησυχία...

Αν θες να διορθώσεις τα φάλτσα, ξαναπαίξε  με τα μάτια κλειστά.

Κι αν παλι δεν θες, κλείσε το καπάκι από το πιάνο και αναπνευσε αέρα που αναπνέει.


Μεγάλωσες πια μικρέ μου...



VI. Εσύ δεν πρόλαβες να μάθεις πολλά. Θα είναι κάποια ευλογία.

 Μην ξεχνάς να απλώνεις τα όνειρα σου την ώρα που πετάς σε πράσινες και κόκκινες νότες.