Πόνεσες όταν έπεσες στη γη;

Ακούω Fragments του Ραχμάνινοφ. Συγκινητικό και απλό. Μελωδικό και όμορφο. Σπουδαίο.

Μόλις γύρισα από το μπάσκετ. Έχω να γυμναστώ κανονικά σχεδόν δύο χρόνια. Ουαου. Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός!

Το YouTube αυτόν τον καιρό δίνει δωρεάν συνδρομές. Σήμερα μου έδωσε ένα μήνα δωρεάν premium στο παλιό μου προφίλ. Αυτό που ανεβάζω τα βίντεο που παίζω πιάνο. Γιατί όχι λοιπόν; Ευκαιρία να ακούσω μουσική με την ησυχία μου.

Κι αμέσως ξεχύθηκαν μπροστά μου, με μιας τα παλιά κομμάτια που άκουγα τα προηγούμενα χρόνια. Suteki Da Ne. Α, ναι! 2016, να ακούω το κομμάτι και να το διδάσκω σχεδόν αμέσως στην Θεοδώρα, κατά κόσμον Λόλα! Και να της λέω ότι στην αρχή του κομματιού είναι σαν να έχει ανοίξει μια σκάλα που οδηγεί στον ουρανό. Και πως τα σκαλοπάτια είναι φτιαγμένα από σύννεφα, για αυτό πρέπει να περπατάει αργά και μαλακά. Και τελικά το έπαιξε σε συναυλία το καμάρι μου! Κι αργότερα, το έπαιξα κι εγώ.

Στο τέλος, η σκάλα ξαναφαινεται. Ανοίγεται μπροστά μας. Θα την ανέβουμε κι άλλο ή θα κατέβουμε; Αυτό ήταν το ερώτημα.

Αφού η σκάλα χάθηκε αργά, τώρα παίζει το Roses of May με μια υπέροχη ορχήστρα. Ένα απλό και τόσο δραματικό θέμα. Που και που μπαίνει το πιάνο, που εισάγει και το βασικό μουσικό θέμα. Τα λέει όλα κι ας μην λέει τίποτα. Το ρόδο του Μάη χάνεται κάθε φορά τόσο γρήγορα... 

Μετά η ορχήστρα τα παίρνει όλα μαζί της, σαν χείμαρρος που δεν μπορεί να σε αφήσει ανεπηρέαστο. Λίγο πριν το τέλος του πιάνο μπαίνει ξανά για να χαϊδεψει τις πληγές μας. Κάπως έτσι το ένιωθα.

Τελειώνει αυτό και ακούω το White landscapes του Yoshimatsu. Η μουσική είναι πανέμορφη. Πόσες φορές την έβαλα να παιζει για να καταλαγιάσουν τα συναισθήματα που ανέβαιναν μέχρι πάνω στο λαιμό και με έπνιγαν... Κι αλήθεια, δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο γιατρικό ή φάρμακο από αυτό. 

Μετά αρχίζει το σόλο πιάνο του Brad Mehldau. My favourite things. Και σκέφτομαι, τι προνόμιο να το ακούς live. Πόσες ώρες μελέτης, πόση έμπνευση, πόσο συναίσθημα, πόσο χρώμα, πόση αγάπη, πόσος πόνος για να φτιάξεις αυτό το σόλο; Πόση αφοσίωση. Που να τη βρεις; Κάπου στη μέση το κομμάτι γίνεται μυστήριο. Δεν μου αρέσει. Άκου θράσος! Πατάω να πάει λίγο πιο πέρα. Ο τύπος τα δίνει όλα. Πατάω το επόμενο.

The curse of the sad mummy με πιάνο. Άλλο κεφάλαιο στην ζωή μου. Ήταν την εποχή που είχα μιλήσει με τον κολλητό μου. Που συνειδητοποίησα ότι είμαι γεννημένος μοναχικός λύκος. Δεν δαγκώνω όμως. 

Ήταν λέει ένα μικρό παιδί που ήταν μόνο του και χωρίς παρέα. Προσπαθούσε να κάνει φίλους, όμως, μάταια. Δεν ταίριαζε ποτέ και πουθενά. Και το έπιανε μελαγχολία. Το παιδί ήταν ακόμη μόνο του. Σαν τότε που όλοι ήταν σε παρέες και αυτός μόνος του τριγυρνούσε από εδώ και από εκεί. Και έτσι, τα δάκρυα κυλούσαν συνεχώς από τα ματάκια του. Για τόσο καιρό, που στο τέλος πάγωσαν κάτω από τα μάτια του και έμειναν εκεί. Και το παιδί θύμωσε με όλους και με όλα. Και δεν σταμάτησε να είναι θυμωμένος ποτέ. Το τραγούδι τελειώνει.

Kiki's delivery service. Θυμάμαι πριν κανένα χρόνο να το παίζουμε ζωντανά με το τρίο μου. Όμορφες στιγμές, με όλο μου το σώμα πρησμένο και εμένα ανυποψίαστο. Όμως ήταν η πιο όμορφη συναυλία της ζωής μου. Είπα όσα ήθελα να πω χωρίς ροοστατες με την μουσική. 

Ένα κοριτσάκι ξέρει να κάνει μαγικά. Φεύγει όμως από τον τόπο της και πηγαίνει σε άλλο τόπο, μακριά. Κι εκεί αρχίζει να κάνει... delivery. Είναι απίστευτο το τι αναγκάζεται ο άνθρωπος να κάνει για να βγάλει το ψωμί του ή γιατί το απαιτούν οι συνθήκες. 

Ανέκαθεν ήμουν περήφανος για την Κική για αυτό. Μέσα σε όλα τα άλλα. Πότε δεν έκανε πίσω. Πότε δεν σταμάτησε. Πότε δεν με άφησε να φύγω. Πότε δεν με άφησε να πέσω. Να χαθώ. Ήταν εκεί, ακόμη και όταν δεν ήταν εκεί. Ακόμη και όταν χαιρόταν για εμένα από μακριά. Όταν έβλεπε τη ζωή μου να παίρνει άλλο μονοπάτι. Γιατί έτσι πρέπει να κάνεις όταν αγαπάς κάποιον. Ειδικά τότε.

 "In sickness and in health"

Για αυτό την παντρεύτηκα.

Γιατί δεν σταμάτησε ποτέ να με αγαπά και να με υποστηρίζει. Να θέλει το καλύτερο για εμένα. Enough said...

Και τώρα μπαίνει το Howl's moving castle.

"Κι αυτή η τρέλα που λέγεται ζωή συνεχίζει μαζί της."

Τώρα είναι η Κατερίνα. Αυτή είναι η πρωταγωνίστρια στη ζωή μας και κάπως έτσι φυσικά θα μπορούσε να κλείσει το ταξίδι στις μουσικές που ακούω. Το αστέρι μας!!! 

Μικρή παύση.

Καιρός να φάω κάτι. Καιρός για τα χάπια.

Καιρός  να ζήσουμε.

Υ.Γ. Lifehouse - Everything τωρα. Πάντα θα το θυμάμαι μαζί με το σχετικό σκετς.