Έκανα για άλλη μια φορά στη ζωή μου αυτό που έπρεπε. Όχι για τα λεφτά, όχι για την φήμη. Όχι για την ματαιοδοξία.
Έσπρωξα το πιάνο, έσβησα τα φώτα, κατέβηκα τα σκαλοπάτια, κλείδωσα την σκοτεινή αίθουσα και βγήκα έξω.
Περπάτησα με το σακίδιο στους ώμους. Ήταν λίγο πιο ελαφρύ απόψε.
Μπήκα στο αμάξι.
"Για εσάς τις δύο συνεχίζω."
Μερικά βράδια μετά, ξαπλωμένος στον καναπέ μας, με το κλιματιστικό να δημιουργεί μια μικρή όαση δροσιάς, ιδανικής για να χαλαρώσει κανείς, ιδανικής για να ονειρευτείς...
Ναι, αυτό είναι. Το έχω χωνέψει πια, δεν με παιδεύει.
Όχι άλλο κυνήγι. Όχι άλλη προσπάθεια. Όχι 🙂↔️
Πρέπει να ζήσω δίπλα στην οικογένεια μου.
Πρέπει να ζήσω.
Δεν αντέχω άλλο να προσπαθώ για το καλύτερο, για το ακόμη καλύτερο, για το αδύνατο.
Θα αφήσω τα πράγματα να έρθουν σε εμένα.
Θα αφεθω στην ομορφιά της στιγμής.
Κάνεις καλός δεν χάνεται. Έτσι δεν είναι;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.