Stellar poetics

Οι ιστορίες μου είναι πάντα συνυφασμένες με τα αστέρια. Το φως τους φωτίζει την πορεία μου και την ψυχή μου.

Τα αστέρια δεν σου δείχνουν που να πας. Είναι αναμνήσεις ενός παρελθόντος που μόλις συνειδητοποιείς, έχουν κι όλας χαθεί. Κρυστάλλινα, όμορφα, ιδεατά.

"Ζω σε έναν κόσμο από χαρτί,

όταν χιονίζει, όλοι μαζεύουν κονφετι "

Κι έτσι είναι. Το φως της αστεριών, στον κόσμο που ζούμε, μοιάζει το μόνο πράγμα αληθινό.

Κι εγώ, με καθυστέρηση, μα και με θάρρος, το αποφάσισα να κλέψω λίγο από το φως τους για να γράψω πάνω στον ουρανό, μα και στην πέτρα. 

Όλα κάποτε χάνονται, μα η ανάμνηση του φωτός θα είναι πάντα εκεί, σαν σκέψη αγάπης.

Αγάπης για τη μουσική, αυτήν που μίλησε πιο όμορφα στην καρδιά μου, αυτήν με τις γιαπωνέζικες καρδούλες, πάντα κόκκινες, πάντα έντονες, πάντα γεμάτες. 

Κι η Ποιητική των Αστερισμών είναι το όχημα για να εμπεδωθεί αυτή η γνώση.

Η καρδιά μου είναι γεμάτη φως. 

The rat race

" When you have your health you have 1000 problems,

but when you lose your health you have only 1 problem."

Και τι κέρδισες; Και τι κερδίζεις;

Έτρεξες σαν τρελός, έκανες 10000 ταξίδια και δούλεψες σαν μανιακός. 

Έβαλες όλη τη νοημοσύνη σου να δουλέψει προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι μαθητές σου αξίζουν τον καλύτερο δάσκαλο που μπορείς να γίνεις. 

Κι έτσι πίεσες τον εαυτό σου, κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε λέξη που είπες, σε κάθε νότα που έβγαλες. Έφτασες στα όρια σου και τα ξεπέρασες πολλές φορές. Κι έσπασες. Ράγισες. Μετά, έβαλες κόλλα και συνέχισες.

Και συνεχίζεις, σε ένα ποσοστό επειδή σου αρέσει η δουλειά σου. 

Όμως, βλέπεις, δεν αποδίδει. Δεν θα έχεις ποτέ οικονομική ανεξαρτησία

Και σχεδόν κανείς δεν έχει. Και είναι εντάξει.

Κάποτε πρέπει να το πάρεις απόφαση. Κάποτε πρέπει να καταλάβεις.

Κάποτε.

Πότε;

Ξέρεις ότι πρέπει να αλλάξεις, πριν να είναι αργά.

Ίσως να είναι ήδη αργά.

Who knows?

物の哀れ

Είμαστε λουλούδια που ανθίζουν για τόσο λίγο. 

Ο Ορφέας ξεψυχά στα χέρια των Μαινάδων, που τον σκορπούν.

Οι Μούσες μαζεύουν τα κομμάτια του, βρίσκουν τη λύρα του και την τοποθετούν εκεί που της αξίζει. Στα αστέρια. 

Και μένει εκεί. Η Λύρα.

Απόδειξη πως κάποτε υπήρξε ένας άνθρωπος, που με τη μουσική του μάγευε τους άλλους κι έτσι, έγινε φωτεινός φάρος.

Τόσο φωτεινός, που στο μέλλον θα μας δείχνει το δρόμο. 

Μα πολλά ακόμη άνθη θα μαραθούν για να συμβεί αυτό.

Από τη Λύρα ως το Βασιλίσκο, το φως που αντικρύζεις στον νυχτερινό ουρανό είναι εκεί για να σου θυμίζει το θαύμα, την αγάπη που μέσα της ζούμε και λέγεται Θεός.