Όπως και να 'χει, ψάχνω. Ψάχνω διαρκώς στοιχεία για αυτόν, στοιχεία για την μουσική, στοιχεία για πανεπιστήμια και καθηγητές. Ψάχνω μεσα στην βουή του κόσμου να βρω αυτό που αξίζει. Και δεν μου το βγάζει κάνεις από το μυαλό, η αξία αποκτιέται.
Ώσπου...
Πηγαίνω στο φαρμακείο και δίνω μια συνταγή.
- Δεν την έχουμε, θα την παραγγείλουμε. Εσείς γιατί την θέλετε;
- (Για να κάνω γαργαρες μετά το φαγητό)
- Έχω μεμβρανωδη... Ε,εεε... Μεμβρανωδηηηη...
Έχω πρόβλημα με τα νεφρά.
- Α, μάλιστααααα. Ναι αλλά πρέπει να ξέρετε ότι δεν κάνει να παίρνετε κυκλοσπορινη μακροχρόνια, γιατί είναι τοξική για τα νεφρά!
(No shit Sherlock!)
- Το ξέρω, κι η κορτιζόνη.
- Ναι για αυτό σας το λέω, επειδή είναι τοξική και μετά από λίγα χρόνια δεν θα μπορείτε να πάρετε...
- Θα δούμε ποιος θα αντέξει περισσότερο, εγώ ή η κυκλοσπορινη.
Αυτό όντως το λέω. Υπάλληλοι και πελάτες με κοιτάνε. Έχουν ένα βλέμμα γεμάτο απορία και λίγο τρόμο.
Πολύ black humour τους φάνηκε.
Αλλά κι εγώ τι να κανω, να πεθάνω;
Χα, χα, να το πάλι!
- Ορίστε κύριε το χάπι για την πίεση. Θέλετε κάτι άλλο;
- Ναι, την υγεία μου.
Τώρα είναι πιο προετοιμασμένος. Κάνει πως γελάει κι αυτός μαζί μου.
Μετά φεύγω κι όλοι ξαλαφρωνουν.
Όλοι, εκτός από εμένα.
Ευχαριστώ που μου θύμησες πόσο εύθραυστος είμαι. Να 'σαι καλά. Δεν το ξέραμε. Μαλακα.
Ya so Mitsu mu leventi!
