Τα αστέρια δεν σου δείχνουν που να πας. Είναι αναμνήσεις ενός παρελθόντος που μόλις συνειδητοποιείς, έχουν κι όλας χαθεί. Κρυστάλλινα, όμορφα, ιδεατά.
"Ζω σε έναν κόσμο από χαρτί,
όταν χιονίζει, όλοι μαζεύουν κονφετι "
Κι έτσι είναι. Το φως της αστεριών, στον κόσμο που ζούμε, μοιάζει το μόνο πράγμα αληθινό.
Κι εγώ, με καθυστέρηση, μα και με θάρρος, το αποφάσισα να κλέψω λίγο από το φως τους για να γράψω πάνω στον ουρανό, μα και στην πέτρα.
Όλα κάποτε χάνονται, μα η ανάμνηση του φωτός θα είναι πάντα εκεί, σαν σκέψη αγάπης.
Αγάπης για τη μουσική, αυτήν που μίλησε πιο όμορφα στην καρδιά μου, αυτήν με τις γιαπωνέζικες καρδούλες, πάντα κόκκινες, πάντα έντονες, πάντα γεμάτες.
Κι η Ποιητική των Αστερισμών είναι το όχημα για να εμπεδωθεί αυτή η γνώση.
Η καρδιά μου είναι γεμάτη φως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.