Fine dust

 Κοιμόμουν. Ήταν ενας από αυτούς του γλυκούς υπνους μετά την αυγή, αυτούς που διαρκούν λίγο και λυτρωνουν.

Ξαφνικά είδα μια αλήθεια. Μέσα στο όνειρο συνειδητοποίησα ότι μετά από 20 χρόνια μπορεί να μην είμαι πια εδώ. Με γέμισε στεναχώρια. Γιατί, τι νόημα έχει όλο αυτό, αφού μετά από 20, 30 χρόνια θα είμαστε σκόνη;;

Οταν σκέφτομαι τον θάνατο, βλέπω μόνο το σύμπαν. Απέραντο Μαύρο με αμέτρητα αστέρια γύρω. Είναι αιωνιότητα. Είναι λύτρωση. Είναι το τέλος.

Κι όμως, ποσος χρόνος μας απομένει να στοχαστουμε μέσα στα χρόνια μας; Δεν υπάρχει χώρος για χρόνο...

Ξύπνησα και σκέφτηκα πόση ζωή κρύβεται μέσα στα αστέρια. Πόση αγάπη δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί. Ποσο φως μπορουν να χωρέσουν τα μάτια μας.

Τα γράφω αυτά καθώς ακόμη σκέφτομαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. 

Και σε λίγο, θα πρεπει να αρχίσω την μέρα μου.

Έξι πιο μικρές ιστορίες

I. Ένα κορίτσι σε μόνιμη ταραχή που αγανακτούσε με όλα συνάντησε έναν τότε πρόσφατο  ταξιδιώτη του ονείρου. Τότε που επέστρεφα από το προσκύνημα που μου άλλαξε την ζωή και την γέμισε νότες και σκέψεις. Και περασαμε παρέα μαζί χρόνια. Εγώ έλεγα κι εσύ άκουγες. Κι ας μην ήθελες καθόλου στην αρχή. Με άκουγες.

Κι έπαιζες, πόσο ωραία έπαιζες φορές-φορες. Πήραμε σφουγγάρι και σβήσαμε εκείνο τον μαυρισμένο πίνακα που σου είχαν κρεμάσει και σου ασπριζε τα χέρια. Σαν η σκόνη από την κιμωλία του να τα θόλωνε ολα γύρω. Μα τα ξεδιαλύνες για παντα
Ήσουν κορίτσι κι έγινες γυναίκα. Χαίρομαι, γιατί είσαι πάντα λευκή σαν περιστέρι!

Και σου έδωσα μόνο μια εντολή και εσύ την κρατήσες για πάντα: Να ακούς, να μην υπακούς.  Δεν ξερω το μέλλον, αλλά εσύ μπορείς να γίνεις ευτυχισμένη!

II. Ένα μικρό συνεσταλμένο αγόρι. Ήρθες και σου κρατούσε το χέρι η μαμά σου. Ήθελες να μάθεις πιάνο. Κι όταν κατάλαβες πως θα γίνεις καλός πιανίστας, άρχισες να βρίσκεις την μουσική παντού μέσα σου και γύρω σου. Κι άρχισες να κάνεις τα δικά σου. Ναι... αλλά μέχρι πότε; Στην Ανάγκη υπακούμε όλοι.

Συνεχίζεις να παίζεις όπως θες και σε παρακολουθώ από μακριά πλέον. Το στοίχημα είναι πια κερδισμένο. Απόδειξη πως όπου κι αν φυσάνε οι άνεμοι, εσύ δεν θα λυγίζεις. Θα γίνεις πιο δυνατός από ότι νομίζουν όλοι. Από ότι νομίζεις εσύ ο ίδιος.

III. Εσύ περπατήσες κι άλλη φορά αυτά τα μονοπάτια. Λυπάμαι που δεν είμαι εκεί να σου ανάβω ένα φως για να περπατάς. Λυπάμαι που ο χρόνος περπατά στραβά. Και που ο ήχος έμεινε ξεκούρδιστος.

   Όλα τα φωτα δεν έχουν το ίδιο χρώμα. Μην το ξεχάσεις.

IV. Εκρηξη  σουπερνόβα, φωτιά και αστραπή. Έρχεσαι από άλλον τόπο, μακρινό στην καρδιά. Άλλοι άνθρωποι, άλλοι τρόποι, άλλες αρετες. Σεβασμός και ταπεινότητα από την πρώτη κουβέντα,  λες και ήξερες πως αυτά θα είναι η πυξίδα σου. Υπέροχο μουσικό αισθητήριο και έτοιμη για ταξίδι στα πέρατα της γης.  Το κόκκινο χαλί θα ήταν αγένεια στις τραγωδίες σου... Θα σου το στρώσουν άλλοι και θα το περπατάς με χάρη και σεμνότητα. Ρίξε όμως και το πέπλο και μην φοβάσαι να λάμψεις. Μάλλον, για αυτό γεννήθηκες. Εσύ το ξέρεις, μόνο.

V. Εσύ ήσουν παιδί από οικογένεια φτωχή. Οι άλλοι είχαν για βιβλία, μα όχι εσύ. Ο πόνος σε έκανε πιο σκληρό. Κι έτσι, πιο δυνατό. Σε καταλαβαίνω. Παρηγοριά στον άρρωστο θα μου πεις. Το ξερω.

 Σε θυμαμαι να κοπάνας τις συγχορδίες στο πιάνο με μανία σαν να θες να ξορκίσεις τα στοιχειά που σε κατατρέχουν. Δεν σπάει το πιάνο μικρέ. Κι οι χορδές δεν κόβονται. Όσο κι αν χτυπάς, θα σπάσεις. Δεν αλλάζει η μουσική, μόνο γίνεται βαβούρα.

Αν θες να ακούσεις μελωδίες, κάνε ησυχία...

Αν θες να διορθώσεις τα φάλτσα, ξαναπαίξε  με τα μάτια κλειστά.

Κι αν παλι δεν θες, κλείσε το καπάκι από το πιάνο και αναπνευσε αέρα που αναπνέει.


Μεγάλωσες πια μικρέ μου...



VI. Εσύ δεν πρόλαβες να μάθεις πολλά. Θα είναι κάποια ευλογία.

 Μην ξεχνάς να απλώνεις τα όνειρα σου την ώρα που πετάς σε πράσινες και κόκκινες νότες.

Χωρίς Όχι.

"Πάντοτε να παίρνεις απόσταση από τα γεγονότα. Πάντοτε με καθαρό μυαλό. Πάντοτε δίχως πάθη."



Πέρασαν μερικές εβδομάδες από την εμπειρία που θα σας περιγράψω. Οι λέξεις φυσικά παραμένουν φτωχές για να ζωγραφίσουν τις εικόνες και να αποτυπώσουν συναισθήματα. Μα κάποτε, πρέπει να προσπαθούμε και πάνω από τις δυνάμεις μας για γεγονότα που ξεπερνούν τον εαυτό μας και τον στενό μας μικρόκοσμο. Χρονικά της ζωής μας με νόημα.


19 Ιανουαρίου 2019

 Εννιά το βράδυ. Μόλις έχω μπει στο σπίτι.


Είχα ήδη κάνει τα δρομολόγια της εβδομάδας. Έξι ημέρες, 150 χιλιόμετρα έκαστη. Ο δρόμος, αυτός ο δρόμος, δεν τελειώνει ποτέ. Οι διαδρομές αυτές, κάθε φορά με διαφορετικά χρώματα.


Υπερένταση, άγχος και κούραση. Λίγες ώρες ύπνος. Ψεύτικος ύπνος στην πραγματικότητα και σκιερά όνειρα. Που πας; Που πάτε;  Ξύπνημα πριν τον πραγματικό ύπνο για αυτό το ταξίδι.


Πηγαίνω στους γονείς μου. Δεν κοιμήθηκαν. Ήθελα αυτήν την στιγμή, αυτή την διαδρομή να την μοιραστώ μαζί τους. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι αξίες που μας μεταδίδουν οι γονείς μας θα μας συντροφεύουν για πάντα, δίπλα μας, όπως κι αυτοί, στα πάνω και στα κάτω μας. Μια εικόνα μου έρχεται καθώς μπαίνω στο σπίτι μας. Μας...

Μικρό παιδάκι, με το χέρι της μητέρας μου πιασμένο στο δικό μου, μέσα στον τόσο κόσμο. Ήμουν εκεί. Στο μεγάλο συλλαλητήριο για το όνομα της Μακεδονίας του '92. Έντονες στιγμές που δεν θυμάμαι κι ας τις έζησα. Θυμάμαι μόνο την δυσκολία να επιστρέψουμε σπίτι. Μερικές διαδρομές είναι πιο δύσκολες από άλλες. Αισθάνομαι ακόμη το άρωμα της εποχής.


Και να 'μαι τώρα, ένας άντρας στα 35 του, να έχω παρακινήσει εγώ αυτούς τους ίδιους γονείς να μπούμε σε ένα λεωφορείο και να κατέβουμε στην Αθήνα για να διαδηλώσουμε κατά μιας αδικίας που μας είχε προαναγγελθεί από καιρό. Αλήθεια, πόσα χρόνια πριν; Πριν το καταλάβουμε εννοώ...


Καλούμε ταξί. Φτάνουμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και βρίσκουμε το λεωφορείο μας. Μια μικρή βόλτα ακόμα κάτω από τα φώτα της Αριστοτέλους και αφού περάσουμε απέναντι, στο άγαλμα του Βενιζέλου, είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση.

Κάθομαι δίπλα σε μια κυρία, που ύστερα από κουβέντα που έχουμε μαθαίνω ότι είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ειρωνεία. Κανείς, φίλος, συνάδελφος της, ούτε καν ο άντρας της δεν βρέθηκε να έρθει μαζί της. Ο φόβος είναι εκεί, παρών. Πρόβλημα μεγάλο το να διαδηλώνεις αυτήν την εποχή για οτιδήποτε έχει να κάνει με τι έννοιες έθνος ή πατρίδα. Έχουν υποστεί αφάνταστη κακοποίηση και είναι αμφίβολο πότε και αν θα αποκτήσουν θετικό πρόσημο στον κόσμο που ζούμε πια...

Μέσα στο λεωφορείο υπάρχουν άνθρωποι κάθε ηλικίας. Δεν υπάρχουν παιδιά. Ο φόβος...
Πίσω μας, μιας που είμαστε στην προτελευταία θέση, δυο γνήσιες παρέες καρντάσηδων Σαλονικιών, φυσικά ΠΑΟΚ και με την κλασική βαριά προφορά για την οποία κάποιοι μας σατιρίζουν. Βαριοί και ασήκωτοι τύποι, με ακόμη πιο βαρύ λεξιλόγιο, αλλά και πηγαίο χιούμορ, αυθεντικό και ειλικρινές, δίχως ανάγκη για περιττές υποκρισίες και φτιασιδωμένες απόψεις. Δηλώνουν πατριώτες και δεν ψηφίζουν κανένα από τα κόμματα του κοινοβουλίου. Καταλαβαίνουν τις παγίδες από όλες τις μεριές και κατευθύνσεις που στήνουν οι εκάστοτε πολιτικοί χώροι διαχρονικά για το θέμα της Μακεδονίας. Το υβρεολόγιο τους εναντίον της κατεστημένης εξουσίας είναι τόσο πλούσιο και αυθόρμητα ταιριαστό που όλοι στο λεωφορείο γελάνε με τα μεγαλόφωνα αστεία τους. Ο πατέρας μου τους πιάνει πρώτος την κουβέντα.

Κανείς μέσα στο λεωφορείο δεν έχει αυταπάτες. Όλα έχουν προαποφασιστεί και θα υπογραφούν. Δεν περιμένουμε να αλλάξει κάτι. Σημασία έχει να είμαστε εκεί. Παρόντες. Για να διαδηλώσουμε την αντίθεση μας. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Περνάνε ώρες. Πολλές οι στάσεις. Ο κόσμος που συναντάμε στους διάφορους σταθμούς και εστιατόρια πάνω στην Εθνική, έχει την εντύπωση ότι πηγαίνει σε γιορτή. Πανηγυρίζει, κουνάει σημαίες και τραγουδά. Γιατί τι άλλο είναι τελικά η ειλικρινής αυτοέκφραση, από μια γιορτή, την μεγαλύτερη που μπορούμε να βιώσουμε; Ο φόβος, η ταμπελοποίηση, οι χαρακτηρισμοί... Όλα αυτά κρατάνε τον κόσμο φυλακισμένο. Περιμένει πάντοτε σε όλες τις εποχές μιαν ευκαιρία να αναπνεύσει τον πολυπόθητο αέρα της ελευθερίας, της πραγματικής ελευθερίας! Η ελευθερία που προσφέρει η ειλικρινής έμπρακτη δήλωση των ιδανικών του, όποια κι αν είναι αυτά!


Κάποια στιγμή η αστυνομία μας ακινητοποιεί. Νέες κατάρες και ύβρεις. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους ανθρώπους που ενώ έδωσαν από το υστέρημα τους και με δύσκολες συνθήκες (κι ήταν πολλοί) για να ταξιδέψουν, συναντούν απρόσμενα εμπόδια λίγο πριν τον προορισμό τους; Χαμογελάω. Δεν περιμένω να καθυστερήσουμε πολύ.

Κάποια στιγμή συνεχίζουμε και φτάνουμε επιτέλους στην Αθήνα. Ο κόσμος πλέον ξεχύνεται από τα λεωφορεία με σημαίες, κασκόλ και ανυπόκριτη, ασυγκράτητη χαρά. Στο μετρό επικρατεί πανδαιμόνιο. Υπάρχουν αμέτρητες χιουμοριστικές στιγμές με ανυποψίαστους επιβάτες στα βαγόνια. Μου είναι πολύ ευχάριστο να βλέπω την χαρά αυτών των ανθρώπων που επιτέλους βρίσκουν μια διέξοδο στα συναισθήματα τους.

Κατεβαίνουμε στον Ευαγγελισμό. Ο δρόμος είναι σαν σε παρέλαση. Σαστίζω. Τόσοι άνθρωποι!
Περπατάω δίπλα στους δικούς μου.  Τους κοιτάζω και χαμογελώ. Αισθάνομαι πολύ περήφανος. Ήρθαμε. Είναι κι αυτοί χαρούμενοι.

 Ώρες-ωρες μου έρχεται περίεργο να έχω τόσες σημαίες και κόσμο γύρω μου. Αυτόματα αντανακλαστικά σε μαζικές κινητοποιήσεις. Φοβάμαι την ψυχολογία του όχλου και τις αντιδράσεις του. Έχω κατέβει να διαδηλώσω ειρηνικά. Αυτοί;

Φτάνοντας στο Σύνταγμα μπορώ πλέον να δω με τα μάτια μου. Βλέπω ανθρώπους. Πολλούς ανθρώπους. Δεν βλέπω αριστερούς, δεξιούς ή κεντρώους. Βλέπω ανθρώπους. Έλληνες.


Οικογένειες με παιδιά. Γέρους. Νέους. Γυναίκες. Άνδρες. Βλέπω χαρούμενους Έλληνες. Βλέπω διάφανα. Βλέπω παντού κι ας μην βλέπω.


Βλέπω και τις φατρίες των φανατικών. Θα είναι καμιά δεκαριά διαφορετικές ομάδες, τουλάχιστον μπροστά. Ω, ναι, η μητέρα μου θέλει να πάει να σταθεί μπροστά στους τσολιάδες. Σύντομα θα συνειδητοποιήσει το επικίνδυνο του πράγματος. Τους οργανωμένους, σαν οπαδούς σε ποδοσφαιρικό αγώνα, τους καταλαβαίνεις εύκολα. Αυτοί που δεν καταλαβαίνεις άμεσα, είναι οι άνθρωποι του συστήματος που ανακατεύονται μέσα στο πλήθος. Είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Ειδικά εκεί μπροστά. Επιβλέπουν την κατάσταση, δίνουν αναφορά και προετοιμάζουν γεγονότα. Έχουν τον ρόλο τους.

Η ώρα περνά. Ακούγεται ο εθνικός ύμνος. Τον τραγουδά αυτός που θυμόμαστε κάθε Πάσχα. Αλήθεια; Αυτός βρέθηκε;

Ύστερα αρχίζουν οι ομιλίες. Δεν τις ακούω. Δεν υπάρχει ένας λόγος στιβαρός και θαρραλέος, να δώσει σωστές κατευθύνσεις στο πλήθος. Δεν υπάρχει μια σωστή πρόταση. Υπάρχουν και κάποιες κραυγές πόνου και αγωνίας. Σέβομαι. Αποστασιοποιούμαι άμεσα από την κατάσταση. Δεν μπορώ να γίνω ένα με το πλήθος ή μάλλον με αυτό που προσφέρεται σε αυτό το πλήθος.


Την προηγούμενη φορά βρέθηκε ο Μίκης Θεοδωράκης να μιλήσει. Μια αναμφισβήτητα σημαντική για τους Έλληνες προσωπικότητα. Τώρα; Μήπως οι οργανωτές του συλλαλητηρίου δεν οργανώθηκαν σωστά; Τα ερωτηματικά ξεπηδούν από τότε, αλλά δεν θα βρουν απάντηση.


Η απάντηση ήμασταν εμείς, εκεί. Για τις λίγες στιγμές που τα καταφέραμε, πριν ακόμη μαζευτούν όλοι στο Σύνταγμα, πριν πέσουν τα πρώτα χημικά. Εμείς ήμασταν εκεί. Αυτό έχει σημασία.

Μετά άρχισαν τα καθιερωμένα-στημένα επεισόδια. Μετά άρχισαν τα δακρυγόνα. Μετά άρχισε η διάλυση. Τα περιμέναμε όλα. Δεν μας εκπλήσσει τίποτα.

Φτάνουμε έξω από την στάση του μετρό και καθόμαστε. Άνθρωποι τρέχουν. Δεν μπορούν να αναπνεύσουν. Παιδιά κλαίνε. Ανάμεσα στα άλλα, θυμωμένα κλάματα. Μα τω Θεώ, πως κοιμούνται αυτοί που ψεκάσανε τον συνάνθρωπο τους τα βράδια;

Κάποιοι είναι πιο θυμωμένοι από άλλους. Βρίζουν. Φωνάζουν. Απειλούν. Ένας νεαρός αστυνομικός μεταξύ αυτών. Παίρνει μόνος του το θάρρος και μας μιλάει. Μας ρωτάει τι έγινε, ποια είναι η κατάσταση. Μετά αρχίζει να εκδηλώνεται ο ίδιος. Αυτοέκφραση στα καλύτερα της. Η μάνα μου τον συμπαθεί πολύ. Ριψοκινδυνεύει πολύ ο νεαρός.  Θα μπορούσε να είναι ο μικρός μου αδελφός. Θα μπορούσε να χάσει την δουλειά του...


 Ο κόσμος μας θα ήταν ΤΟΣΟ καλύτερος αν υπήρχε περισσότερη παρρησία και ειλικρίνεια και λιγότερο στρογγύλεμα. Η υποκρισία χάρισμα όλων μας ανεξαιρέτως δυστυχώς.

Και κάτι άλλο σημαντικό. Αντίθεση με τον λαό της γειτονικής χώρας δεν είχε η μεγάλη μάζα του κόσμου που διαδήλωσε. Υφίστανται την προπαγάνδα του κράτους τους, όπως αντίστοιχα συμβαίνει σε κάθε χώρα. Αντίθετα, όλοι τα έβαζαν με τους δικούς μας "ηγέτες". Καθένας με στοιχειώδη νοημοσύνη καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό...

Μέσα στο μετρό, για την στάση Ζωγράφου, οι πατριώτες συνεχίζουν να τραγουδούν. Συνεχίζουν να είναι χαρούμενοι. Μαζί τους κι εγώ. Δεν βγάζει νόημα. Μόλις μας διέλυσαν.

Μετά μακρύ και κουραστικό ταξίδι επιστροφής. Τα καρντάσια βγάζουν ένα μπουκάλι ουίσκι και μας προσφέρουν. Πίνω μονοκοπανιά το ποτήρι μου στην υγεία τους. Στην υγειά μας. Συζήτηση και μεστές κουβέντες. Από εδώ και πέρα τι γίνεται παιδιά...

Από εδώ και πέρα τι γίνεται!




25η Μαρτίου 2019


Συμπληρώνονται φέτος 100 χρόνια από την γενοκτονία 353.000 Ελλήνων του Πόντου από το κεμαλικό κράτος. Ως ελάχιστο φόρο τιμής, αποφασίσαμε να παρελάσουμε με τον πατέρα μου, συμμετέχοντας με τον σύλλογο Ποντίων Ελευθερίου - Κορδελιού, ντυμένοι με τις παραδοσιακές ποντιακές φορεσιές. Ένιωσα ασύγκριτη υπερηφάνεια καθώς παρήλαυνα. Κι ας μην τις συμπαθούσα ποτέ ιδιαίτερα τις παρελάσεις. Όταν εκφράζουν κάτι αληθινό, αξίζουν και έχουν νόημα.

Ανέκαθεν πίστευα πως πραγματικά καλός άνθρωπος, είναι ο δυνατός άνθρωπος. Αυτός που παρ'όλο που είναι ικανός για καταστροφή κι όλεθρο, διαλέγει μόνος του και ανεμπόδιστα τον δρόμο της αρετής κι όχι της κακίας. Αυτή την αίσθηση αγριότητας αποπνέουν οι μορφές εκείνων των πολεμιστών, των κλεφτών και των αρματωλών κι άλλο τόσο των Πόντιων ανταρτών που αντιστάθηκαν, δίνοντας την ζωή τους σε έναν αγώνα στον οποίο κάποιες φορές δεν νίκησαν. Είναι αυτή η ίδια δυναμική και με  άγρια χαρά διάθεση για θυσία χωρίς υστεροβουλίες που συνεπαίρνει όταν κοιτάμε τις φωτογραφίες τους, εμάς τους λίγους ρομαντικούς. Αυτή η γοητευτική τρέλα.

Χθες θελήσαμε να τους μοιάσουμε έστω λίγο. Για λίγο. Όχι στην εμφάνιση. Ούτε στις πράξεις φυσικά. Μόνο στην συνείδηση του ποιοι πρέπει να είμαστε.

 Η όλη κατάσταση μας ξύπνησε την διάθεση για αγώνα, για κάποιο ιδανικό, για κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς μας. Αυτό είναι το μοναδικό θετικό που βγήκε από την υπογραφή μιας τέτοιας συμφωνίας, με την οποία διαφωνούσε ένα τεράστιο κομμάτι του λαού αυτής της χώρας. Μιας συμφωνίας για την οποία εντελώς αντιδημοκρατικά στερήθηκε ο λαός το δικαίωμα του δημοψηφίσματος, της επιλογής από τον ίδιο για το τι πρέπει να γίνει. Μια πολιτική μετριοπάθειας, χαμηλών τόνων και πραγματικής ελευθερίας θα ήταν η απάντηση σε τέτοια θεμελιωδώς ουσιώδη ζητήματα. Αντίθετα αυτή η άρνηση, που συνιστά κατάλυση στην ουσία κι όχι στους τύπους της δημοκρατίας μας και ταυτόχρονα η συστηματική κατασυκοφάντηση της αντίθετης άποψης, απόρροια ενός στρεβλού και πονηρά παράλογου κατασκευασμένου πολιτικά ορθού, θα βαραίνει για πάντα αυτήν την γενιά πολιτικών, ανεξαρτήτως χώρου, γιατί στάθηκαν λίγοι και μικροί απέναντι στην ιστορική τους ευθύνη.


Ο καθένας βέβαια μπορεί να πιστεύει ότι θέλει και να ακολουθεί ότι τον προστάζει η καρδιά και το μυαλό του. Εμείς αυτοί είμαστε κι αυτές τις Ιδέες υπηρετούμε.

Χωρίς Όχι δεν γεννιούνται ήρωες.

Η ταπεινότητα σώζει.

Έξι μικρές ιστορίες.

Ι.


Ήσουν μικρός μικρέ μου και μεγάλωσες. Παιδάκι ακόμα σε θυμάμαι να μπαίνεις στην τάξη με ένα αθώο, αφελές χαμόγελο. "Γεια σας" λες και  οι λέξεις μετριούνται καθώς  ανεβαίνουν. Προσπαθείς και μαθαίνεις όσο μπορείς, αλλά τόσο αργά. Χαμογελάς πάλι, προσπαθείς ξανά. Ξανά. Και ξανά. Άλλα κάπου κολλάς. Κολλάει και το χαμόγελο σου. Εμφανίζεται δειλά σαν τον ήλιο σε συννεφιασμένη  ημέρα.

Ύστερα περνάει ένας χρόνος, αληθινά πολύς καιρός. Η προσπάθεια ίδια, το χαμόγελο αλλάζει σιγά-σιγά. Κουράζεσαι. Κι ο ήλιος σου σκοτεινιάζει. Άρχισες κι όλας να αλλάζεις. Φουσκώνεις. Θα είναι από τα φάρμακα. Φαρμακώνομαι που το σκέφτομαι. Μεγαλώνεις και μαζί ο θυμός σου. Τον αισθάνομαι, τον βλέπω. Θυμώνεις. Δεν ξέρεις τι σου φταίει. Ενώ εγώ νομίζω πως ξέρω και δεν μπορώ να σου πω... Μια ηλιαχτίδα χαμόγελου  σου θέλω να βγάλω κάθε φορά που σου δείχνω την θάλασσα της μουσικής. Δεν βουτάς χωρίς σωσίβιο κι ίσως η οργή σου όσο θεριεύεις, μεγαλώσει και πνίξει σπίτια και ψυχές που είναι ήδη κάτω στον βυθό.  Μα είναι πίκρα, όχι θυμός, σκέφτομαι καθώς πετάω σε νότες. Άσε με να στις δείξω. Δείξε μου πως αντέχεις όλη αυτήν την πίκρα!



ΙΙ.

Ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις. Έχεις ένα μετρημένο χαμόγελο. Είσαι αποφασισμένη. Γεια σας, λες, με λένε Ηλιαχτίδα και θέλω να χρωματίζω σκέψεις. Με αφήνεις αποσβολωμένο. Νόμιζα πως γίνεσαι δυνατός όταν το αποφασίσεις. Εσύ μοιάζεις να γεννήθηκες έτσι. Σε θαυμάζω καθώς μαθαίνεις να ανακατεύεις τα χρώματα στην παλέτα σου. Κάποια μέρα θα ζωγραφίζεις καλοκαιρινές καταιγίδες και εγώ θα κοιτάζω από ένα υπόστεγο στην άκρη του ορίζοντα τους κεραυνούς να διαλύουν ψευδαισθήσεις και είδωλα. Δικά μου θα είναι, εσύ θα διαβάζεις τον ουρανό. Μα θέλω να σου πω να μην βιαστείς να ψάξεις την βροχή! Πρόσεχε, αυτές οι σταγόνες καίνε! Δεν θα με ακούσεις. Ούτε εγώ  άκουγα.



ΙΙΙ.

Εσύ ήσουν το πιο χαρούμενο λουλούδι του κάμπου! Χαρούμενα και τα τραγούδια σου! Ευτυχώς, χαμογελάς συνέχεια! Ανεβοκατέβαινε τις σκάλες! σου λέμε με ύφος προστακτικό... Χαμογελάς άλλη μια φορά κι όταν ξεκινάς, αφήνει δεξιά και αριστερά χρώματα το γέλιο σου! Συνέχισε να λες τον δικό σου σκοπό και μην ακούς τι σου λέμε. Ξέρεις περισσότερα από εμάς.



IV.

Ένα χαριτωμένο ποντικάκι είσαι. Τρομαγμένο, μα τόσο χαριτωμένο! Από την πρώτη μέρα που πάτησες άσπρα και μαύρα πλήκτρα, έβλεπα τα δαχτυλάκια σου να πηγαίνουν πάνω-κάτω κι έτρεμαν. Ήθελα να σου δώσω θάρρος και δεν τα κατάφερνα πουλάκι μου! Κι ο Θεός ο ίδιος θα δυσκολευόταν. Που να 'ξερα πως βίωσες τέτοια απώλεια; Μικρό μου ποντικάκι, που όταν φωνάζεις ίσα που σε ακούω. Τα λόγια σου είναι ψίθυρος από δροσερό αεράκι κάθε φορά  που μιλάς. Στήνω αυτί προσεκτικό, θέλω να ακούσω την σοφία που έχεις να προσφέρεις.



V.

Ευγενική φυσιογνωμία, μια κοπέλα αρχοντική, ψηλή, λεπτή και ντροπαλή. Φυσούσες, ξεφυσούσες και κοκκίνιζες πριν από κάθε σου λέξη και πράξη. Μην αγχώνεσαι είπα, κι αμέσως συνέχισες να αγχώνεσαι. Χαμογελούσες και στο έκλεβε και το χαμόγελο αυτό το σφίξιμο. Λυπόμουν κι όπως σχεδόν πάντα δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Είμαι ένας κομπογιαννίτης γιατρός χωρίς μαντζούνια. Δεν κάνω θαύματα, ούτε είμαι δάσκαλος πραγματικός, μόνο προσπαθώ να δίνω καλές συμβουλές. Μόνη σου, σου είχα πει,  θα βρεις ελευθερία από αυτήν την σκλαβιά. Και μια μέρα απλά ξύπνησες, πήρες φόρα και τα σάρωσες όλα. Το σφίξιμο είναι εκεί, αλλά πια θαυμάζω την μουσική σου. Καμιά φορά ξεχνιέμαι όταν σε ακούω να παίζεις. Στιγμές-στιγμές είσαι ήδη συνάδελφος. Πιο πολύ, θυμάμαι τον μικρό Σάββα.


VI.

Εσύ είσαι το αστέρι που κρυβόταν ή το κρύβανε πίσω από το φεγγάρι. Γεννήθηκες την σωστή στιγμή και έτυχε να περνάω από κοντά σου για να γίνω για λίγο ο δάσκαλος σου. Αφού καθάρισες την ομίχλη γύρω σου, άρχισες να λάμπεις όλο και περισσότερο. Είσαι αυτόφωτη και δεν θα μας χρειαστείς για πολύ ακόμα. Ετοιμάσου να δεις ταξίδια σε άλλους γαλαξίες. Κι όταν φτάσεις, βάλε καρδιά και λάμψε περισσότερο από όλους. Και χαμογέλα!

Τι απεμεινε.

Την Κυριακή που μας πέρασε ήμουν ξανά στην πόλη που γεννήθηκα, την Δράμα. Όνομα εύκολο για συνειρμούς...

Ήμουν εκεί για το μνημόσυνο του παππού μου. Πριν μερικές ημέρες, 9 περίπου, έγινε η κηδεία του.

Αυτή η εικόνα μου ράγισε την καρδιά.

Ο πραγματικός σουρεαλισμός ήταν το βράδυ πριν την φετινή μου συναυλία με γιαπωνέζικες καρδούλες και ροζ συννεφάκια. Μέτα τα ταξίδια μου εκείνης της ημέρας και τα μαθήματα, επέστρεψα να κοιμηθώ σε ένα άδειο σπίτι. Αυτοί που κατοικούσαν συνήθως εκεί, έμεναν ξάγρυπνοι σε ένα νοσοκομείο. Όταν ξάπλωσα στο κρεβάτι, είδα από έξω το αναπηρικό καροτσάκι του παππού στο πλάι, να διαγράφεται με σκιές και φως από κάποια μεγάλη λάμπα, πίσω από το μισοκατεβασμένο στόρι. Πραγματικό υλικό για εφιάλτες. Πρώτα παραλύεις, μετά πεθαίνεις.

Ποσες φορες μεσα στην χρονια μου εκανες αστεια; Ποσο ΔΕΝ εχανες το κεφι σου. Ποσο αμηχανος ημουν; Ποσο προσπαθουσα να σε πειραζω πισω;

Κι οταν μαθαμε την διαγνωση, ποσο πιο αμιλητος γινομουν;

"Δεν ειναι καλα τα πραγματα Σαββααα!"

Αλήθεια, τι κουβέντα μπορείς να κάνεις με κάποιον που σιγά-σιγα ωθείται προς την έξοδο; Να τον ρωτήσεις τι κάνει; Μήπως πως πάνε τα κέφια; Πως αισθάνεται; Να του ζητήσεις να σου πει καμιά ιστορία για τότε ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΛΑ;

Απεφυγα αυτα τα ναρκοπεδια και η κουβεντα πηγαινε στην πολιτικη κατασταση, τους αλητες που μας κυβερνανε και ισως λιγο σε τηλεοπτικα προγραμματα.

Αμηχανος. Ποσο αμηχανος...

"Να σε παω στα μπεεε;", η ερωτηση στο παιδακι που δεν μπορει ακομη καλα-καλα να διαχωρισει τον ηχο απο αυτο που τον παραγει. "Να με πας παππου!" η απαντηση. Παντα ναι. Ποτε οχι. Παντα μπροστα. Ποτε πισω.

Υστερα ταξιδι σε αλλη χωρα, συμπτωματικα στην χωρα που μας καταδυναστευει, θεωρητικα παντα, και παραμονη αλλα 15 χρονια εκει για δουλεια. Ολα ειναι κυκλος και ο δικος του επαναλαμβανεται σε γνωριμα λημερια. Αλλοι καιροι, αλλα μυαλα. Πολυ φιλοτιμο.

Κι εχουν χαθει τα καλυτερα χρονια που θα μπορουσαμε να ειμαστε παρεα. Κι εχουν χαθει ξανα χρονια που  θα ησουνα παρεα με την δικη σου κορη. Ας πουμε χαλαλι κι ας προχωρησουμε.


Οσο περνουσε ο καιρος, πονουσες παντου. Επεφτες και δεν μπορουσα να σε σηκωσω. Με πονουσαν τα βογγητα σου.


Μετα αρχισες να χανεις και την φωνη σου. Στην αρχη ακουγοσουν κουρασμενος, εξαντλημενος. Μετα ησουν απλα αντιλαλος...

Δεν ειχες ανασες και το οξυγονο δεν εφτανε. Η μασκα σου αφηνε μεγαλες πληγες. Και πονουσες κι αλλο. Δεν το ηθελες, αλλα πια δεν μπορουσες αλλιως να αναπνευσεις. Ολα ηταν πιο θολα.


 Ξερω, κι η μανα μου θα κλαψει οταν το διαβασει αυτο. Αποψε ομως, επρεπε να γραψω για εσενα. Να στειλω ενα μηνυμα στον ουρανο. Δεν εχω κι αλλον τροπο. Προσευχομαι γραφοντας.


Εζησες μια ζωη γεματη, οπως ηθελες να την ζησεις εσυ κι οπως σου επρεπε εσενα. Στο τελος ησουν μονο ατυχος. Πολυ.



Ησουν και τυχερος ομως γιατι διπλα σου ειχες παντα εναν ηρωα που χαμογελουσε πολυ κι εκλαιγε λιγο. Πολυ πιο λιγο απο οτι θα εκλαιγα εγω. Κι ηταν βραχος ως το τελος. Και σ'αγαπουσε ως το τελος. Χωρις δισταγμο. Κι οταν  σου εδινε το κουταλι για να χτυπησεις το καγκελο του κρεβατιου, αν χρειαστεις τιποτα. Δεν μπορουσες να μιλησεις πια παππου. Η αληθεια ομως ειναι οτι δεν μπορουσες ουτε το κουταλι να σφιξεις. Στο εσφιγγε αυτη και χτυπουσατε μαζι τα καγκελα.


Ελπιζω τωρα που το σωμα σου αναπαυτηκε, να βρηκες γαληνη και ξεκουραση.

Οσο για εμενα... δεν εκλαψα παππου, σφιχτηκα μεχρι επανω να μην σπασω. Εχω αλλαξει, θα δεις. Λεβεντης και σαν και εσενα, λιγο Θρακιωτης, αν και πολυ Ποντιος - θυμασαι που τα λεγαμε;

Σε αγαπαμε.

The worst scars are on the inside. They never heal.

"...Κατά Χάριν του Θεου..."

Λένε πως τα ταξίδια αλλάζουν όποιον τα πραγματοποιεί. Πως ο ταξιδιώτης δίνει, αλλά και λαμβάνει. Νέες εμπειρίες, νέες γνώσεις, νέες απόψεις, νέες οπτικές.

Δυστυχώς δε ταξιδεύω όσο συχνά θα ήθελα. Μα το τελευταίο μου ταξίδι ήταν από τα πιο σημαντικά.

Βρέθηκα στο περιβόλι της Παναγιάς.

Στα αναρίθμητα χρόνια που πέρασαν και θα έρθουν, στεκόμαστε κοιτάζοντας πάντα μπροστά. Πες μου όμως, πως θα ξεχωρίσεις το πριν από το μετά μέσα στην αιωνιότητα;

Γεύτηκα για λίγο την αιωνιότητα. Κοιτάζοντας την θάλασσα. Τόσο γαλάζια... Τόσο όμορφη...

Κοιτάζοντας τους βράχους. Πόσες ιστορίες κρύβουν; Πόσα γεγονότα έζησαν;

Κάπου εδώ ο καθένας περιμένει να ακούσει μια ιστορία ακόμα. Μια που να συνέβη σε κάποιον που γνώρισε, κάποτε, παλιά, ίσως και ποτέ, μέσα στην ομίχλη της ζωής του.

Αυτη είναι η δική μου ιστορία.


Πήγα στο Όρος για να μιλήσω με τους σοφούς και αγαθούς γέροντες, να πάρω συμβουλή για την ζωή μου και να νιώσω χαρά. Ανέβηκα κι έκανα το ταξίδι. Περπάτησα τα μονοπάτια μέσα στο δάσος και το βουνό. Είδα τη θάλασσα από ψηλά. Ένιωσα τον αέρα να φυσά πάνω μου σαν δροσερή πνοή.  Συνάντησα προσκυνητές σαν κι εμένα. Πολλούς ταπεινούς, καλούς ανθρώπους. Ανθρώπους με ελαττώματα και καρδιές μικρών παιδιών. Και συνάντησα γέροντες αγαθούς, τίμιους κι ειλικρινείς, με μάτια άδολα, σαν να 'τανε μικρού παιδιού. Και το ένιωσα μέσα μου αμέσως, ότι πρώτη φορά αισθάνθηκα τόσους πολλούς τέτοιους ανθρώπους μαζεμένους σε ενα μέρος. Είδα άγιες μορφές να περπατάνε δίπλα μου, να στέκονται κοιτάζοντας με και να μου μιλάνε. Κι αν δεν πιστεύεις στο Θεό, μπορείς να μιλήσεις σε αυτούς.

Μίλησα με δυο γέροντες και έναν νέο γέροντα.

Εξομολογήθηκα σε έναν από αυτούς ότι πιάνω τον εαυτό μου να υπερηφανεύεται μέσα μου: Είμαι πολύ καλός άνθρωπος. Δε φοβάμαι, αν υπάρχει ζωή μετά, για τη σωτηρία μου. Υπάρχουν τόσο χειρότεροι από εμένα... Δεν αισθάνομαι ότι έχω κάνει κάτι τρομερά κακό. Είμαι καλός!

Κι ο γέροντας δεν θέλησε να με στεναχωρήσει. Με κοίταξε και μου είπε:

-Καλός άνθρωπος είσαι. Αλλά πρέπει να λες "καλός κατά Χάριν του Θεού". Κι όποιος πιστεύει και προσπαθεί, θα αξιωθεί να δει Παράδεισο.





Και περάσαν μέρες κι εβδομάδες. Κι ακόμα σκέφτομαι το λόγο του. Να προσπαθείς. Να πιστεύεις. Κατά Χάριν του Θεού.


Όταν συνειδητοποιείς ότι η βάση που έχεις θέσει στη ζωή σου, είναι να είσαι καλός, αγαθός άνθρωπος, εμπεδώνεις και την ως τώρα πορεία σου. Τις πράξεις σου, τον τρόπο που έζησες. Και που θα ζήσεις.


Δεν έχει τέλος η ιστορία. Στο μυαλό μου είναι ακόμη αυτό το μοναστήρι, που βρέχεται από τη θάλασσα, χτίσμενο πάνω σε έναν βράχο. Ο μοναχός που πηγαινοέρχεται κάνοντας τον σταυρό του στην ίδια μονότονη διαδρομή και μας αποφεύγει όταν πηγαίνουμε στην άκρη της πέτρας, για να χαζέψουμε τα κύματα. Τα δωμάτια μας, που είναι άνετα και έχουν ένα βιβλίο στο κομοδίνο με τον άγιο Εφραιμ από τα Κατουνάκια, που μια ζωή υπηρετούσε τον γέροντα του κι ας ξέρανε όλη για την αγιότητα του, μέχρι να έρθει η ώρα να τον υπηρετήσουν για λίγα μόνο χρόνια, στα βαθιά πλέον γεράματα. Τον αδερφό Γεώργιο, που έζησε το θαύμα και σιγα-σιγά αγιάζει. Τον Αρχοντάρη, που μου είπε ότι κι αυτός κάνει τα ίδια λάθη και πως κανείς δε περιμένει από εμένα να γίνω άγιος.

Όμως, ο καθένας πρέπει να ζήσει την ιστορία του κι εγώ τη δική μου.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από παρεμβατικές οντότητες που να επηρεάζουν την ζωή του. Τη πορεία του όμως θα την χαράξει ο ίδιος.


Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Εσύ θα αρχίσεις το ταξίδι;