Είδαμε διασκευασμένη μια τραγωδία, μια αδικία σε αθώους από τις τόσες που έχουν υποστεί οι άνθρωποι σε αυτήν την χώρα όλα αυτά τα χρόνια.
Γιατί οι νεκροί στην Ελλάδα, μαζί και οι ζωντανοί, ποτέ δεν δικαιώνονται.
Σε κάποια φάση από τον θυμό και την αδικία, μια πρωταγωνίστρια χτύπησε με δύναμη τη γροθιά της πάνω σε ότι βρήκε μπροστά της. Μετά αισθάνθηκε τον πόνο. Μετά έκλαψε. Και στο τέλος σιώπησε. Δε μπορούσε πια να κάνει τίποτα.
Θυμήθηκα πριν λίγα χρόνια που κι εγώ χτύπησα τη γροθιά μου σε μια ντουλάπα με όλη μου τη δύναμη.
Αδικία, θυμός, πόνος... Και μετά σιωπή.
Βουβός ο πόνος.
Για κάνα δυο μήνες, ειδικά όταν βραδιαζε και έπεφτε η θερμοκρασία, το χέρι μου πονούσε αφόρητα. Με τα μυαλά που είχα έτρωγα σοκολάτες για να μου καταπραυνουν τους πόνους. Δεν ήμουν έξυπνος, να πάω σε έναν γιατρό.
Δεν ήμουν έξυπνος, να διώξω τον πόνο.
Δεν ήμουν έξυπνος να με φροντίσω.
Και να που είμαι τώρα εδώ, χωρίς να έχω ρίξει γροθιά, με άλλους πόνους παρόντες και τις σοκολάτες να κάνουν ζημιά.
Δε γαμιεται ρε φίλε. Η δικαιοσύνη ποτέ δεν έρχεται.
Θα φροντίσω εγώ τον εαυτό μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.