Θυμάμαι τα χρόνια που πέρασαν.
Θυμάμαι τις στιγμές στο παλιό μου σπίτι. Μόνος, με παρέα τη μουσική και τότε, σε ένα μεγάλο, υπερδιπλο κρεβάτι. Κι όμως, δεν χωρούσα...
Όλα όσα με βασάνιζαν τότε μοιάζουν τόσο μακρινά. Αγαπώ όμως και την αίσθηση τους, το αποτύπωμα που είχαν πάνω μου. Κατά μία έννοια, είναι αυτά που με διαμόρφωσαν στον άνθρωπο που είμαι σήμερα.
Stop this train.
Μουσικές από άλλες εποχές, που όμως είναι πάντοτε το παρόν μου. Γλυκόπικρες αναμνήσεις, μα όχι άσχημες. Γιατί είναι οι δικές μου αναμνήσεις.
Με την αθωότητα τους, όσο και την δική μου, που τις κάνουν τόσο όμορφες. Δεν πεθαίνουν και κρατάνε κι εμένα ζωντανό και νέο, νεαροτατο, έτοιμο να μάθω τα πράγματα ξανά από την αρχή, να ζήσω την ημέρα λες και είναι η πρώτη μου. Να έχω την καρδιά μου ανοιχτή, δίχως να φοβάμαι και να ξέρω ότι αυτό είναι κάτι καλό.
Δε πειράζει αν δεν μπορώ να κάνω όσα ονειρεύτηκα αλήθεια. Μου έμεινε το όνειρο να με παραμυθιαζει γλυκά. Κι έτσι κι αλλιώς έκανα ότι μπορούσα. Κι έτσι κι αλλιώς κάνω ότι μπορώ. Δεν παραιτούμαι ποτέ κι αυτή μου η πράξη θα με βάλει στον παράδεισο. Πια, δεν βιάζομαι.
Κι αν η ζωή μου κάποιες φορές έμοιαζε με βασανιστήριο, δεν την άφησα ποτέ να γίνει κόλαση.
Για αυτό και τώρα ζω στον παράδεισο.
You can never stop this train.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.