Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017





Η ταραχή της ψυχής, κατευνάζεται ευτυχώς εύκολα με την μουσική.

Το αντίδοτο για τις κακοτυχίες της ζωής, η πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

Το μυστικό για την διατήρηση της ισορροπίας και η προσέγγιση της αιωνιότητας.




Η ευτυχία, η προσωπική ευτυχία, χωρίς απαραίτητα την συμμετοχή του Άλλου.

Η πραγματική ανεξαρτησία και ελευθερία.


Μια όαση χαράς. Μια όαση γαλήνης, και τα πάθη καταλαγιάζουν μέσα μας.



Καλό χειμώνα! Χαρούμενα Χριστούγεννα!

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017




The worst scars are on the inside. They never heal.





Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Ο ήρωας που μένει μόνος του (ένας δειλός αντιήρωας).

Ξεκίνησε με τις πιο αγαθές προθέσεις. Κυνήγησε τα όνειρα και την ευτυχία για τους γύρω του.


Περπάτησε μακριά κι έκανε τα αδύνατα δυνατά. Πολέμησε βαθιά τον εγωισμό. Εξουδετέρωσε τις αντιστάσεις του.

Έχτισε το αξιακό του σύστημα πάνω σε αδιαπραγμάτευτες σταθερές.



Πίστεψε κυριολεκτικά κάθε λέξη που του διδάξανε. Δεν αμφισβήτησε ποτέ την αυθεντία των δασκάλων. Γιατί πίστευε στα ιδανικά. Μονολιθικός μέχρι το τέλος. Με παρωπίδες που τον έφεραν στον θάνατο. Στην απόγνωση.



Τον πρόδωσαν. Πολλές φορές. Επαναλαμβανόμενα. Τον έφεραν στα όρια του.

Του έκαναν κακό. Πολύ κακό. Τόσο όσο δε θα μάθουν ποτέ. Και δεν πρέπει να μάθουν.




 Δέχτηκε τόσα χτυπήματα που στο τέλος άλλαξε. Έγινε πιο ανθεκτικός. Πιο σκληρός με τον εαυτό του. Πιο άδικος επίσης. Με όλους. Κάτι άλλαξε.  Στα σύνορα της λογικής τριγυρνάει. Δεν εμπιστεύεται. Ξέρει. Τον προδίδουν συνεχώς. Το είδε, το ένιωσε. Ξανά και ξανά. Και ξανά. Και το βλέπει παντού.


Δεν είναι άγιος. Κάθε άλλο. Δεν είναι καλύτερος από τους άλλους. Απλά έχει όρια που δεν τόλμησε ποτέ να ξεπεράσει. Κι ας ξέρει πως στο τέλος δε θα του μεινει ανάσα αν δε το κάνει.






Λένε ότι τιμωρεί. Κι όμως...

Ο Τιμωρός, τιμωρεί πρώτα τον εαυτό του.


Αδιάλειπτα μαστιγώνει την συνείδηση του.

Καρφώνει τα χέρια του με ενοχές.

Ξεριζώνει την καρδιά του κάθε μέρα για να μην νιώθει.

Καταλαβαίνει ότι δεν θα ζήσει για πάντα. Ούτε κι οι άλλοι. Περιμένει.




Μα δε μπορεί να ζήσει. Δε μπορεί να αφήσει το παρελθόν


Και το παρελθόν δεν τον αφήνει.





Η κόλαση είναι κάθε βράδυ. Κάθε φορά γύρω στα ξημερώματα.



Τα τέρατα είναι μέσα μας. Και δεν μπορούμε να τα πολεμήσουμε.




 Έχουμε καθήκον να μην συμφιλιωθούμε μαζί τους...


Παρά να ανοίξουμε το φως να μπει, για να σκορπίσουν. Να χαθούν.





Μη μου ξανακλείσεις το φως.












Τέλος

Κάθε φορά που χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, κυνηγώντας χίμαιρες, μετανιώνω. Κάθε φορά που βλέπω ότι κάνω λάθος, μετανιώνω. Κάθε φορά που σπάω τα μούτρα μου, μετανιώνω. Κάθε φορά που ζημιώνω τον εαυτό μου, μετανιώνω. Κάθε φορά που πέφτω σε τρύπα, μετανιώνω.

Και ξέρεις κάτι; Το μετανιώνω κι αυτό. Για αυτό η ζωή μου κάνει κύκλους που δεν τελειώνουν.


Μαθαίνω δύσκολα. Αλλά μαθαίνω.





Η επιτυχία από την αποτυχία απέχει όσο μια δροσοσταλίδα από το λουλούδι, στο έδαφος.
Μια στιγμή τα αλλάζει όλα. Κι αυτή η στιγμή είναι άδικη.

Όπως ήταν άδικο ότι μετά από 5 μήνες μελέτης σταμάτησα στο τελευταίο κομμάτι, στην τελευταία μου συναυλία. Δεν θα το δεις ποτέ. Φρόντισα να αφήσω την κάμερα στο ξενοδοχείο. Είχα κουραστεί. Από το κυνήγι και το άγχος. Από την αέναη πορεία προς το άπειρο. Εγώ, μόνος, ταξιδευτής σε πραγματικά άγνωστα μονοπάτια.What the fuck am I fighting for? I got no la vie...

Κάποιος μας ηχογράφησε όμως και έτσι η βραδιά δεν πήγε τελείως στράφι.




Άδικο ήταν που γύρω στη μέση της συναυλίας ένιωσα την μοναξιά πάνω στην σκηνή. Ένιωσα άδειος και ανώφελος. Ένιωσα αδύναμος και μικρός μπροστά στη μουσική. Ένιωσα ότι θα λιποθυμήσω.




Άδικο που στο προτελευταίο κομμάτι έπαιξα τόσο ωραία. Κι έκανα μουσική για δυο-τρία λεπτά. Κι έφτιαξα ένα όνειρο. Κι ονειρεύτηκαν μαζί μου κι άλλοι. Για μερικές μόνο στιγμές. Μόνο για μερικές στιγμές...



Είναι άδικο που συγκινήθηκα. Είναι άδικο που κάποιος το κατάλαβε. Είναι κι άδικο που χειροκρότησαν. Γιατι συγκινήθηκα περισσότερο.




Μα προπαντός πιο άδικο από όλα είναι που η στιγμή δεν χάθηκε. Γιατί τώρα θα πρέπει να την έχω μέσα μου για πάντα.



Και όσο και να πληγώθηκα, όσο κι αν αποφάσισα να τα παρατήσω, όσο και αν αποφάσισα να ωριμάσω με τον εαυτό μου, να δεχτώ την αλήθεια, να εισπράξω την απόρριψη, την αποτυχία, να προχωρήσω μπροστά, να κάνω αυτό που πρέπει σαν άντρας, σαν μουσικός και σαν σώφρων άνθρωπος, ξέρω ότι αυτή η στιγμή δεν θα με αφήσει.




Θα περάσει καιρός, ίσως αιώνες. Μα θα ξαναγυρέψω την στιγμή αυτή. Κι αυτό θα είναι η σωτηρία ή η καταστροφή μου.



Η μουσική υπάρχει για εμάς και κάποιοι από εμάς υπάρχουμε για την μουσική.





Οι άνθρωποι υπάρχουν ο ένας για τον άλλον.
Λοιπόν, δίδασκε ή υπέμενε, λέει ο δάσκαλος.





Συνεχίζω να διδάσκω από εδώ και στο εξής με την ελπίδα να μάθω.








Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Loo-li, loo-li, lai-lay.




 Σ'αγαπώ και δεν μπορεί τίποτα ποτέ να το αλλάξει.




Τα δάκρυα μου δεν στέρεψαν και ούτε θα στερέψουν.



Δεν έχω τίποτα να προσφέρω στην καρδιά σου, παρά μόνο τις στάχτες μας.



Σκόρπισε τες στον αγέρα.

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Φθινόπωρο 2017



Γάμος φίλης.
Και λυκοφιλίες.
Αδιαφορία.


Ποιος νοιάζεται αλήθεια;






 




Τα δυο μου μάτια ανοιχτά οι δυο μου κόρες 
συντρόφευαν την νύχτα της αλήθειας που φέρνει δύσκολες ώρες .
Οι λέξεις σώπασαν χώρο ζητάν μινόρε 
να τραγουδήσουν πάνω σε μισώ μα σ' αγαπώ ρε!
 Έχω κλείσει συμφωνία αλήθεια πάντοτε να λέω,
 υπέθεσα την χρήση της θα δω σε δρόμο νέο.
Όταν κάθισα και μου 'πανε, όλοι μου λέγαν φταίω
 όμως δεν μίλησα, αναγκάστηκα, το 'ζησα σαν τροχαίο
 Η αλήθεια ίσως δείξει μονοπάτια,
 όμως ίσως πάρει και των βασιλιάδων τα παλάτια 
Τα στόματα δε λενε την αλήθεια ή την λένε σάπια,
γιαυτό και δεν μιλάμε, "ας μιλήσουν τα μάτια".


 Είμαι σε κόσμο που ένα ψέμα κερδίζει εμπιστοσύνη
 το πίστεψε ο κόσμος και χάνεται η καλοσύνη.
Η χρήση της αλήθειας στην περίπτωσή μου τείνει 
να γίνει το παράδειγμα το ψέμα να μικρύνει.