Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Τι απεμεινε.





Την Κυριακή που μας πέρασε ήμουν ξανά στην πόλη που γεννήθηκα, την Δράμα. Όνομα εύκολο για συνειρμούς...

Ήμουν εκεί για το μνημόσυνο του παππού μου. Πριν μερικές ημέρες, 9 περίπου, έγινε η κηδεία του.

Αυτή η εικόνα μου ράγισε την καρδιά.

Ο πραγματικός σουρεαλισμός ήταν το βράδυ πριν την φετινή μου συναυλία με γιαπωνέζικες καρδούλες και ροζ συννεφάκια. Μέτα τα ταξίδια μου εκείνης της ημέρας και τα μαθήματα, επέστρεψα να κοιμηθώ σε ένα άδειο σπίτι. Αυτοί που κατοικούσαν συνήθως εκεί, έμεναν ξάγρυπνοι σε ένα νοσοκομείο. Όταν ξάπλωσα στο κρεβάτι, είδα από έξω το αναπηρικό καροτσάκι του παππού στο πλάι, να διαγράφεται με σκιές και φως από κάποια μεγάλη λάμπα, πίσω από το μισοκατεβασμένο στόρι. Πραγματικό υλικό για εφιάλτες. Πρώτα παραλύεις, μετά πεθαίνεις.

Ποσες φορες μεσα στην χρονια μου εκανες αστεια; Ποσο ΔΕΝ εχανες το κεφι σου. Ποσο αμηχανος ημουν; Ποσο προσπαθουσα να σε πειραζω πισω;

Κι οταν μαθαμε την διαγνωση, ποσο πιο αμιλητος γινομουν;

"Δεν ειναι καλα τα πραγματα Σαββααα!"

Αλήθεια, τι κουβέντα μπορείς να κάνεις με κάποιον που σιγά-σιγα ωθείται προς την έξοδο; Να τον ρωτήσεις τι κάνει; Μήπως πως πάνε τα κέφια; Πως αισθάνεται; Να του ζητήσεις να σου πει καμιά ιστορία για τότε ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΛΑ;

Απεφυγα αυτα τα ναρκοπεδια και η κουβεντα πηγαινε στην πολιτικη κατασταση, τους αλητες που μας κυβερνανε και ισως λιγο σε τηλεοπτικα προγραμματα.

Αμηχανος. Ποσο αμηχανος...

"Να σε παω στα μπεεε;", η ερωτηση στο παιδακι που δεν μπορει ακομη καλα-καλα να διαχωρισει τον ηχο απο αυτο που τον παραγει. "Να με πας παππου!" η απαντηση. Παντα ναι. Ποτε οχι. Παντα μπροστα. Ποτε πισω.

Υστερα ταξιδι σε αλλη χωρα, συμπτωματικα στην χωρα που μας καταδυναστευει, θεωρητικα παντα, και παραμονη αλλα 15 χρονια εκει για δουλεια. Ολα ειναι κυκλος και ο δικος του επαναλαμβανεται σε γνωριμα λημερια. Αλλοι καιροι, αλλα μυαλα. Πολυ φιλοτιμο.

Κι εχουν χαθει τα καλυτερα χρονια που θα μπορουσαμε να ειμαστε παρεα. Κι εχουν χαθει ξανα χρονια που  θα ησουνα παρεα με την δικη σου κορη. Ας πουμε χαλαλι κι ας προχωρησουμε.


Οσο περνουσε ο καιρος, πονουσες παντου. Επεφτες και δεν μπορουσα να σε σηκωσω. Με πονουσαν τα βογγητα σου.


Μετα αρχισες να χανεις και την φωνη σου. Στην αρχη ακουγοσουν κουρασμενος, εξαντλημενος. Μετα ησουν απλα αντιλαλος...

Δεν ειχες ανασες και το οξυγονο δεν εφτανε. Η μασκα σου αφηνε μεγαλες πληγες. Και πονουσες κι αλλο. Δεν το ηθελες, αλλα πια δεν μπορουσες αλλιως να αναπνευσεις. Ολα ηταν πιο θολα.


 Ξερω, κι η μανα μου θα κλαψει οταν το διαβασει αυτο. Αποψε ομως, επρεπε να γραψω για εσενα. Να στειλω ενα μηνυμα στον ουρανο. Δεν εχω κι αλλον τροπο. Προσευχομαι γραφοντας.


Εζησες μια ζωη γεματη, οπως ηθελες να την ζησεις εσυ κι οπως σου επρεπε εσενα. Στο τελος ησουν μονο ατυχος. Πολυ.



Ησουν και τυχερος ομως γιατι διπλα σου ειχες παντα εναν ηρωα που χαμογελουσε πολυ κι εκλαιγε λιγο. Πολυ πιο λιγο απο οτι θα εκλαιγα εγω. Κι ηταν βραχος ως το τελος. Και σ'αγαπουσε ως το τελος. Χωρις δισταγμο. Κι οταν  σου εδινε το κουταλι για να χτυπησεις το καγκελο του κρεβατιου, αν χρειαστεις τιποτα. Δεν μπορουσες να μιλησεις πια παππου. Η αληθεια ομως ειναι οτι δεν μπορουσες ουτε το κουταλι να σφιξεις. Στο εσφιγγε αυτη και χτυπουσατε μαζι τα καγκελα.


Ελπιζω τωρα που το σωμα σου αναπαυτηκε, να βρηκες γαληνη και ξεκουραση.

Οσο για εμενα... δεν εκλαψα παππου, σφιχτηκα μεχρι επανω να μην σπασω. Εχω αλλαξει, θα δεις. Λεβεντης και σαν και εσενα, λιγο Θρακιωτης, αν και πολυ Ποντιος - θυμασαι που τα λεγαμε;

Σε αγαπαμε.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

"...Κατά Χάριν του Θεου..."

Λένε πως τα ταξίδια αλλάζουν όποιον τα πραγματοποιεί. Πως ο ταξιδιώτης δίνει, αλλά και λαμβάνει. Νέες εμπειρίες, νέες γνώσεις, νέες απόψεις, νέες οπτικές.

Δυστυχώς δε ταξιδεύω όσο συχνά θα ήθελα. Μα το τελευταίο μου ταξίδι ήταν από τα πιο σημαντικά.

Βρέθηκα στο περιβόλι της Παναγιάς.


Στα αναρίθμητα χρόνια που πέρασαν και θα έρθουν, στεκόμαστε κοιτάζοντας πάντα μπροστά. Πες μου όμως, πως θα ξεχωρίσεις το πριν από το μετά μέσα στην αιωνιότητα;

Γεύτηκα για λίγο την αιωνιότητα. Κοιτάζοντας την θάλασσα. Τόσο γαλάζια... Τόσο όμορφη...

Κοιτάζοντας τους βράχους. Πόσες ιστορίες κρύβουν; Πόσα γεγονότα έζησαν;

Κάπου εδώ ο καθένας περιμένει να ακούσει μια ιστορία ακόμα. Μια που να συνέβη σε κάποιον που γνώρισε, κάποτε, παλιά, ίσως και ποτέ, μέσα στην ομίχλη της ζωής του.

Αυτη είναι η δική μου ιστορία.


Πήγα στο Όρος για να μιλήσω με τους σοφούς και αγαθούς γέροντες, να πάρω συμβουλή για την ζωή μου και να νιώσω χαρά. Ανέβηκα κι έκανα το ταξίδι. Περπάτησα τα μονοπάτια μέσα στο δάσος και το βουνό. Είδα τη θάλασσα από ψηλά. Ένιωσα τον αέρα να φυσά πάνω μου σαν δροσερή πνοή.  Συνάντησα προσκυνητές σαν κι εμένα. Πολλούς ταπεινούς, καλούς ανθρώπους. Ανθρώπους με ελαττώματα και καρδιές μικρών παιδιών. Και συνάντησα γέροντες αγαθούς, τίμιους κι ειλικρινείς, με μάτια άδολα, σαν να 'τανε μικρού παιδιού. Και το ένιωσα μέσα μου αμέσως, ότι πρώτη φορά αισθάνθηκα τόσους πολλούς τέτοιους ανθρώπους μαζεμένους σε ενα μέρος. Είδα άγιες μορφές να περπατάνε δίπλα μου, να στέκονται κοιτάζοντας με και να μου μιλάνε. Κι αν δεν πιστεύεις στο Θεό, μπορείς να μιλήσεις σε αυτούς.

Μίλησα με δυο γέροντες και έναν νέο γέροντα.

Εξομολογήθηκα σε έναν από αυτούς ότι πιάνω τον εαυτό μου να υπερηφανεύεται μέσα μου: Είμαι πολύ καλός άνθρωπος. Δε φοβάμαι, αν υπάρχει ζωή μετά, για τη σωτηρία μου. Υπάρχουν τόσο χειρότεροι από εμένα... Δεν αισθάνομαι ότι έχω κάνει κάτι τρομερά κακό. Είμαι καλός!

Κι ο γέροντας δεν θέλησε να με στεναχωρήσει. Με κοίταξε και μου είπε:

-Καλός άνθρωπος είσαι. Αλλά πρέπει να λες "καλός κατά Χάριν του Θεού". Κι όποιος πιστεύει και προσπαθεί, θα αξιωθεί να δει Παράδεισο.





Και περάσαν μέρες κι εβδομάδες. Κι ακόμα σκέφτομαι το λόγο του. Να προσπαθείς. Να πιστεύεις. Κατά Χάριν του Θεού.


Όταν συνειδητοποιείς ότι η βάση που έχεις θέσει στη ζωή σου, είναι να είσαι καλός, αγαθός άνθρωπος, εμπεδώνεις και την ως τώρα πορεία σου. Τις πράξεις σου, τον τρόπο που έζησες. Και που θα ζήσεις.


Δεν έχει τέλος η ιστορία. Στο μυαλό μου είναι ακόμη αυτό το μοναστήρι, που βρέχεται από τη θάλασσα, χτίσμενο πάνω σε έναν βράχο. Ο μοναχός που πηγαινοέρχεται κάνοντας τον σταυρό του στην ίδια μονότονη διαδρομή και μας αποφεύγει όταν πηγαίνουμε στην άκρη της πέτρας, για να χαζέψουμε τα κύματα. Τα δωμάτια μας, που είναι άνετα και έχουν ένα βιβλίο στο κομοδίνο με τον άγιο Εφραιμ από τα Κατουνάκια, που μια ζωή υπηρετούσε τον γέροντα του κι ας ξέρανε όλη για την αγιότητα του, μέχρι να έρθει η ώρα να τον υπηρετήσουν για λίγα μόνο χρόνια, στα βαθιά πλέον γεράματα. Τον αδερφό Γεώργιο, που έζησε το θαύμα και σιγα-σιγά αγιάζει. Τον Αρχοντάρη, που μου είπε ότι κι αυτός κάνει τα ίδια λάθη και πως κανείς δε περιμένει από εμένα να γίνω άγιος.

Όμως, ο καθένας πρέπει να ζήσει την ιστορία του κι εγώ τη δική μου.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από παρεμβατικές οντότητες που να επηρεάζουν την ζωή του. Τη πορεία του όμως θα την χαράξει ο ίδιος.


Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Εσύ θα αρχίσεις το ταξίδι;


Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Τα γενέθλια.

Είθισται όταν έρχεται η μέρα των γενεθλίων μας να συλλογιζόμαστε τι έχουμε καταφέρει τη χρονιά που πέρασε, να αναλογιζόμαστε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε καλύτερα και να βάζουμε στόχους για το μέλλον. Μια ευκαιρία για ενδοσκόπηση. Τουλάχιστον για εμένα, μιας που τα γενέθλια μου σχεδόν συμπίπτουν με την αλλαγή του έτους, κάπως έτσι ήταν πάντοτε.

Τα τελευταία χρόνια, κάτι τέτοιο δε συνέβη για εμένα. Τα τελευταία χρόνια δεν είχα τη διάθεση ή την αντοχή να μπω σε μια τέτοια διαδικασία. Την απέφευγα επιμελώς. Την φοβόμουν.

Κι όμως... Όσα δε φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η στιγμή.

Σήμερα έστειλα χρόνια πολλά σε μια μαθήτρια μου για τα γενέθλια της, με την ευχή στο τέλος να γίνουν όλα της τα όνειρα στη μουσική πραγματικότητα.

Κι έλαβα αυτή την απάντηση:

"Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Σάββα να στε καλά μακάρι να γίνω σαν και σας!!!"



Κι αμέσως ασημένια μονοπάτια έλαμψαν σε όχι και τόσο χλωμά μάγουλα...


Α, σε ευχαριστώ πολύ παιδί μου. Που μου θύμισες κυρίως


"Οι άνθρωποι έχουν γίνει ο ένας για τον άλλο. Λοιπόν, δίδασκε ή υπέμενε..."



Κι ίσως αρχίσω να γιορτάζω στα δικά σου γενέθλια. Αν αποφασίσω να σβησω τα κεράκια.

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Εις εαυτόν I

"... Τι σημαίνουν αυτά; Μπήκες σε καράβι, ταξίδεψες, έφτασες. Κατέβα. Κι αν είναι για να πας σε άλλη ζωή, οι θεοί δε λείπουν από πουθενά - ούτε από κει...


... Μη σπαταλήσεις τη ζωή που σε μένει σε σκέψεις για τους άλλους, αν δεν τις αναγάγεις σε κάτι επωφελές για ολους. Γιατί θα στερηθείς κάποιο άλλο έργο...



... Μη περιπλανιέσαι πια. Ουτε τις σημειώσεις σου πρόκειται να διαβάσεις, ούτε τις πράξεις των αρχαίων Ρωμαίων και Ελλήνων ή τα αποσπάσματα που είχες επιλέξει και τα 'βαλες στην άκρη για τα γεράματα σου. Βιάσου να φτάσεις στον σκοπό, παράτα τις κούφιες ελπίδες και βοήθα τον εαυτό σου - αν σε νοιάζει ο εαυτός σου - οσο ακόμη μπορείς...

...Ξεφορτώσου την ιδέα που σχημάτισες, και θα ξεφορτωθείς και το  "έπαθα κακό". Αν αρθεί το "επαθα κακό", θα αρθεί και το κακό...

... Με τη θέληση σου παραδώσου στη Κλωθώ και άφησε την να σε συνυφάνει με όσα και όποια πράγματα θέλει αυτή...

...Τα πάντα εφήμερα. και εκείνος που θυμάται κάτι, και αυτό το κάτι...

... Έμα ποτάμι, ένας χείμαρρος από συμβάντα είναι ο χρόνος ζωής του ανθρώπου, όπου το καθετί, μόλις πάει να φανεί, έχει κιόλας φύγει, κι ακολουθεί αμέσως κάτι άλλο, που κι αυτό θα παρασυρθεί...



... Σαν το ακρωτήρι να είσαι, που σπάνε πάνω του τα κύματα δίχως σταματημό. Εκείνο μένει βραχος, ενώ γύρω του τα φουσκωμένα νερά έρχεται η στιγμή που γαληνεύουν...

Ορθός, παρά να σε ορθώνουν..."

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Η ειρήνη μέσα μας.

Πόλεμος πατήρ πάντων ελεγε ο Ηράκλειτος και πολλοί το άκουσαν, αλλά λίγοι τον κατανόησαν.
Κι από το λάθος τη τρομακτικής αυτης παρανόησης, ο κόσμος πίστεψε στη λογική της σύγκρουσης, της ισοπέδωσης, του αφανισμού.

Από το Πελοποννησιακό πόλεμο μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης κι όλης της υπόλοιπης Ελλάδας κι έπειτα, φαίνεται ο πόλεμος να άλλαξε, από μια σύντομη ιεροτελεστία, σε μια διαρκή ένταση που δεν επιτρέπει χαλάρωση ή αναπαυση. Ενώ δηλαδή μέχρι τότε ο πόλεμος ήταν πράγματι η συνέχεια της διπλωματίας με άλλα μέσα και καθόριζε συνήθως με μια και μόνο μάχη το δίκαιο (των όπλων) ποιου θα επικρατούσε, εγινε μια διαδικασία περίπλοκη, μακροχρόνια και ψυχοφθόρα. Δηλητηρίασε το πνεύμα του ανθρώπου και τον έκανε να τρέφεται από αυτή τη σύγκρουση σε βαθμό πρωτόγνωρο. Τα χρόνια περνούσαν κι ο πολεμος δε τελείωνε. Η γενιά που ξεκίνησε το πόλεμο, τον κληροδότησε στα παιδιά της, όπως είχε έγκαιρα προβλεφθεί από τους άμεσα εμπλεκόμενους. Ο πόλεμος τελικά τελείωσε 27 περίπου χρόνια μετά, με τους ηττημένους να απειλούνται με πλήρη αφανισμό και τους νικητές να χάνουν σύντομα τα κεκτημένα τους. Όλοι έχασαν κάτι. Άλλοι πάλι, χάθηκαν στο δρόμο...

Το ίδιο και στις μέρες μας. Ετοιμάζουμε πολέμους να παραδώσουμε σε αυτούς που μας ακολουθούν, χωρίς να βλέπουμε ότι καίμε τη γη που πατάμε. Και μοιάζει να είναι αυτή η δίψα για αντιπαράθεση και διένεξη που διακατέχει το πολιτισμό μας. Αυτή η τάση για εκμηδένιση του Άλλου, για να εξυψώσουμε κατόπιν τον εαυτό μας. Για να δειχτούμε καλύτεροι και άρα πιο άξιοι, πιο δυνατοί, κυρίαρχοι. Δυστυχώς, για να φανεί κανείς μεγάλος, πρέπει πρώτα από όλα να κάνει τους γύρω του να φαίνονται μικροί. Μα μικρός δε φαίνεται να θέλει κανείς να είναι...

Ο πόλεμος ξεκινά μέσα μας. Συνίσταται στη πάλη με το ιδεατό Εγώ μας, το μοντέλο του ανθρώπου που έχουμε στο μυαλό μας για τον εαυτό μας.
Είτε βασίζεται σε αυτά που απαιτούμε οι ίδιοι από τον εαυτό μας, είτε έχει να κάνει με όσα απαιτούν οι άλλοι από εμάς, δεν έχει διαφορά στο τέλος. Τοποθετούμε τα "πρέπει" και τα "θέλω" σε διάταξη  στο μυαλό μας και συνθέτουμε μια απατηλή εικόνα. Και την εικόνα αυτή δεν αντέχουμε να τη κοιτάξουμε. Κι αρχίζουμε να πολεμάμε μέσα μας, σε μια σύγκρουση χωρίς ανάπαυλα, με πολεμικούς παιάνες, για μια νίκη που δεν έρχεται.

"Μακάριοι οι ειρηνοποιοί". Κι αλήθεια, ποιος μπορεί να είναι πιο ευτυχισμένος από αυτόν που τα έχει βρει με τον εαυτό του και νιώθει την εσωτερική γαλήνη να τον αγκαλιάζει στοργικά; Κι αν μια μέρα ξυπνήσει κι ανακαλύψει ότι ο πόλεμος τελείωσε κι ήρθε ο καιρός τη ειρήνης; Αν αγαπήσει τον εαυτό του για αυτό που είναι; Δε θα πλέξει ένα στεφάνι από λουλούδια που δε μαραίνονται ποτέ; Και δε θα στεφανωθεί χωρίς μεγαλοπρέπειες, νικητής και νικημένος, ευτυχισμένος στο σύντομο πέρασμα του από το μονοπάτι της Χαράς;

Το φως της ανατολής αφήνει τα πιο κόκκινα σημάδια στα πιο χλωμά μάγουλα.

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

And I love her...

Darkness falls. Looking from behind the window of his soul, he is trying to understand how he missed his whole life. Just staring. Never acting.

Jazz in the background. Slow music and memories of love. Like a splinder in his mind. Love. That did not happen. He keeps staring.

It's getting darker now. The tune has changed to a mellow tune. The wind blows outside, taking everything away. His hand outside the window - Can you feel the wind? It's gone...

A drum beats out of time. It's time to wake up. His eyes begin to open. Before that happens, he tries to reach the sky outside that window. And everything turns blue.

His eyes are open now, but the light is too bright. So he closes his eyes, just one last time. Dreams are not easy or fair.

On the back of his head, this idea... He is going back there. What a relief!

You 've been here before.

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Το κλειδί

Ανοίγει κάθε πόρτα.