Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Loo-li, loo-li, lai-lay.




 Σ'αγαπώ και δεν μπορεί τίποτα ποτέ να το αλλάξει.




Τα δάκρυα μου δεν στέρεψαν και ούτε θα στερέψουν.



Δεν έχω τίποτα να προσφέρω στην καρδιά σου, παρά μόνο τις στάχτες μας.



Σκόρπισε τες στον αγέρα.

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Φθινόπωρο 2017



Γάμος φίλης.
Και λυκοφιλίες.
Αδιαφορία.


Ποιος νοιάζεται αλήθεια;






 




Τα δυο μου μάτια ανοιχτά οι δυο μου κόρες 
συντρόφευαν την νύχτα της αλήθειας που φέρνει δύσκολες ώρες .
Οι λέξεις σώπασαν χώρο ζητάν μινόρε 
να τραγουδήσουν πάνω σε μισώ μα σ' αγαπώ ρε!
 Έχω κλείσει συμφωνία αλήθεια πάντοτε να λέω,
 υπέθεσα την χρήση της θα δω σε δρόμο νέο.
Όταν κάθισα και μου 'πανε, όλοι μου λέγαν φταίω
 όμως δεν μίλησα, αναγκάστηκα, το 'ζησα σαν τροχαίο
 Η αλήθεια ίσως δείξει μονοπάτια,
 όμως ίσως πάρει και των βασιλιάδων τα παλάτια 
Τα στόματα δε λενε την αλήθεια ή την λένε σάπια,
γιαυτό και δεν μιλάμε, "ας μιλήσουν τα μάτια".


 Είμαι σε κόσμο που ένα ψέμα κερδίζει εμπιστοσύνη
 το πίστεψε ο κόσμος και χάνεται η καλοσύνη.
Η χρήση της αλήθειας στην περίπτωσή μου τείνει 
να γίνει το παράδειγμα το ψέμα να μικρύνει.

Χειμώνας 2013 ΙΙΙ

-Hey Savvas, are you listening to Rachmaninoff?
-No. I am listening to Greek hip-hop.
-...






Γυρεύω έρωτα, καυτές αγκαλιές, φιλιά... 
Μην μου γαμάτε την καρδιά είμαι παιδί ακόμα...
 Οι φίλοι μου που νοιάζονται αληθινά είναι λίγοι
 κι έχω χαρεί μαζί τους κάθε πιώμα,

 κάθε βόλτα στην Αθήνα, κάθε γκολ, κάθε ρίμα, 
κάθε συμβουλή που πήρα κι έδωσα σε κάθε βήμα...




 Είμαι ο Σάββας κι εγώ τα λέω χύμα
 κι αν με προδώσατε, σκεφτείτε το είναι κρίμα... 






Μωρό μου χάθηκες, φίλε μου χάθηκες...
 Ότι νιώθω γράφω συγγνώμη μα δεν κρατιέμαι...

Χειμώνας 2013 ΙΙ

Θλίψη.
Κρύο.
Ποινή


Ποπ-κορν στο φούρνο μικροκυμάτων.





Δε θα σε αφήσω μόνη σου αγάπη μου, μη κλαις.

Χειμώνας 2013



Βράδυ Σαββάτου. 
Απουσία. 
Μήνυμα.


Αδερφέ μου...





Μονος μιλαω, παρεα το παραπονο, μαζι του συζηταω.
Ενας νταλκας που δεν τελειωνει οσο ποτηρι κραταω.
Κι οσο ακουμπαω τα δυο μου χειλη σε αυτο
αναρωτιεμαι αν θα θυμαμαι πως βρηκα αυτο που ζητω.
 Ολα γυρνανε τοσο γλυκα που ξεχασα τι συζηταμε,
χρωματα μου δωσανε να ζησω, μα φοβαμαι.
 Βλεπεις, όλα καχυποπτα πως ειναι απλα δεν ξερεις.
Ειναι νυχτα, το αστερι σου λαμπει ομως θα πεσει.
Μην φοβασαι,οταν ανοιγεις ματια δεν θυμασαι, 
ενας κομπος το στομαχι σου που μιζερα ξυπνας
Ναι, ειναι νυχτα και νυχτα αν δεν ζεις αντε γαμησου,
την ανατολη δεν αφησες να μπει μες στην ζωη σου.
Ξημερωνει καινουρια μερα, μυρισα την σκονη
μυρωδιες νωχελικα που με υπνωτιζουν στο μπαλκονι
ένα διστιχο που μουρμουριζει αρχιζει να στοιχειώνει, αληθεια
χαρηκα που ησουν μαζι μου. Καληνυχτα....









Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Remember me to one who lives there,


Tell her to find me an acre of land:
parsley, sage, rosemary and thyme...
Between the salt water and the sea strands,
then she'll be a true love of mine.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

"...Κατά Χάριν του Θεου..."

Λένε πως τα ταξίδια αλλάζουν όποιον τα πραγματοποιεί. Πως ο ταξιδιώτης δίνει, αλλά και λαμβάνει. Νέες εμπειρίες, νέες γνώσεις, νέες απόψεις, νέες οπτικές.

Δυστυχώς δε ταξιδεύω όσο συχνά θα ήθελα. Μα το τελευταίο μου ταξίδι ήταν από τα πιο σημαντικά.

Βρέθηκα στο περιβόλι της Παναγιάς.


Στα αναρίθμητα χρόνια που πέρασαν και θα έρθουν, στεκόμαστε κοιτάζοντας πάντα μπροστά. Πες μου όμως, πως θα ξεχωρίσεις το πριν από το μετά μέσα στην αιωνιότητα;

Γεύτηκα για λίγο την αιωνιότητα. Κοιτάζοντας την θάλασσα. Τόσο γαλάζια... Τόσο όμορφη...

Κοιτάζοντας τους βράχους. Πόσες ιστορίες κρύβουν; Πόσα γεγονότα έζησαν;

Κάπου εδώ ο καθένας περιμένει να ακούσει μια ιστορία ακόμα. Μια που να συνέβη σε κάποιον που γνώρισε, κάποτε, παλιά, ίσως και ποτέ, μέσα στην ομίχλη της ζωής του.

Αυτη είναι η δική μου ιστορία.


Πήγα στο Όρος για να μιλήσω με τους σοφούς και αγαθούς γέροντες, να πάρω συμβουλή για την ζωή μου και να νιώσω χαρά. Ανέβηκα κι έκανα το ταξίδι. Περπάτησα τα μονοπάτια μέσα στο δάσος και το βουνό. Είδα τη θάλασσα από ψηλά. Ένιωσα τον αέρα να φυσά πάνω μου σαν δροσερή πνοή.  Συνάντησα προσκυνητές σαν κι εμένα. Πολλούς ταπεινούς, καλούς ανθρώπους. Ανθρώπους με ελαττώματα και καρδιές μικρών παιδιών. Και συνάντησα γέροντες αγαθούς, τίμιους κι ειλικρινείς, με μάτια άδολα, σαν να 'τανε μικρού παιδιού. Και το ένιωσα μέσα μου αμέσως, ότι πρώτη φορά αισθάνθηκα τόσους πολλούς τέτοιους ανθρώπους μαζεμένους σε ενα μέρος. Είδα άγιες μορφές να περπατάνε δίπλα μου, να στέκονται κοιτάζοντας με και να μου μιλάνε. Κι αν δεν πιστεύεις στο Θεό, μπορείς να μιλήσεις σε αυτούς.

Μίλησα με δυο γέροντες και έναν νέο γέροντα.

Εξομολογήθηκα σε έναν από αυτούς ότι πιάνω τον εαυτό μου να υπερηφανεύεται μέσα μου: Είμαι πολύ καλός άνθρωπος. Δε φοβάμαι, αν υπάρχει ζωή μετά, για τη σωτηρία μου. Υπάρχουν τόσο χειρότεροι από εμένα... Δεν αισθάνομαι ότι έχω κάνει κάτι τρομερά κακό. Είμαι καλός!

Κι ο γέροντας δεν θέλησε να με στεναχωρήσει. Με κοίταξε και μου είπε:

-Καλός άνθρωπος είσαι. Αλλά πρέπει να λες "καλός κατά Χάριν του Θεού". Κι όποιος πιστεύει και προσπαθεί, θα αξιωθεί να δει Παράδεισο.





Και περάσαν μέρες κι εβδομάδες. Κι ακόμα σκέφτομαι το λόγο του. Να προσπαθείς. Να πιστεύεις. Κατά Χάριν του Θεού.


Όταν συνειδητοποιείς ότι η βάση που έχεις θέσει στη ζωή σου, είναι να είσαι καλός, αγαθός άνθρωπος, εμπεδώνεις και την ως τώρα πορεία σου. Τις πράξεις σου, τον τρόπο που έζησες. Και που θα ζήσεις.


Δεν έχει τέλος η ιστορία. Στο μυαλό μου είναι ακόμη αυτό το μοναστήρι, που βρέχεται από τη θάλασσα, χτίσμενο πάνω σε έναν βράχο. Ο μοναχός που πηγαινοέρχεται κάνοντας τον σταυρό του στην ίδια μονότονη διαδρομή και μας αποφεύγει όταν πηγαίνουμε στην άκρη της πέτρας, για να χαζέψουμε τα κύματα. Τα δωμάτια μας, που είναι άνετα και έχουν ένα βιβλίο στο κομοδίνο με τον άγιο Εφραιμ από τα Κατουνάκια, που μια ζωή υπηρετούσε τον γέροντα του κι ας ξέρανε όλη για την αγιότητα του, μέχρι να έρθει η ώρα να τον υπηρετήσουν για λίγα μόνο χρόνια, στα βαθιά πλέον γεράματα. Τον αδερφό Γεώργιο, που έζησε το θαύμα και σιγα-σιγά αγιάζει. Τον Αρχοντάρη, που μου είπε ότι κι αυτός κάνει τα ίδια λάθη και πως κανείς δε περιμένει από εμένα να γίνω άγιος.

Όμως, ο καθένας πρέπει να ζήσει την ιστορία του κι εγώ τη δική μου.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από παρεμβατικές οντότητες που να επηρεάζουν την ζωή του. Τη πορεία του όμως θα την χαράξει ο ίδιος.


Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Εσύ θα αρχίσεις το ταξίδι;