Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Κάν' το για χάρη μου!

Σε παρακαλώ, κάντο για χάρη μου!
Έλα και πάρ' τους δαίμονες απ' το κεφάλι μου!


Θέλω μια παύση στο πόνο, μια στάση στο χρόνο,
έξω μου φλέγομαι λιώνω, απ'έξω μου παγώνω...



Όλο πρέπει, όλο μη,
όλο ίσως, όλο τι;


Φταίω! Το παραδέχομαι και το πληρώνω επιτόπου,
γιατί  το επιτόκιο πονάει του χρόνου!


Για αυτό ενοχές δε θέλω να κουβαλάω μωρό μου
όλα πάνω στο τραπέζι ανοιχτά, παιδί του δρόμου.










Μα είναι ανώφελο, δε θέλω πλέον να σε πολεμάω!




Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Ο ολιγόχρονος, αιωνιος Σίσυφος

Το νόημα της ζωής, είναι ο άνθρωπος να ανθίζει μέσω της επικοινωνίας, της κατανόησης και της προσφοράς.


Κι ο έρωτας σβήνει τα πάντα, λάθη και σωστά κι απομένει στη μνήμη χωρίς να πεθάνει ποτέ.

Ζωή και θάνατος. Η πέτρα μου κυλάει αργά και σταθερά προς τα κάτω.

 Εγώ επιλέγω να τη σπρώχνω υπεύθυνα και τιμωρητικά, ώσπου να έρθει η κάθαρσις κι αφού ξεψυχήσω να σωθώ.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

...


Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Εις εαυτόν I

"... Τι σημαίνουν αυτά; Μπήκες σε καράβι, ταξίδεψες, έφτασες. Κατέβα. Κι αν είναι για να πας σε άλλη ζωή, οι θεοί δε λείπουν από πουθενά - ούτε από κει...


... Μη σπαταλήσεις τη ζωή που σε μένει σε σκέψεις για τους άλλους, αν δεν τις αναγάγεις σε κάτι επωφελές για ολους. Γιατί θα στερηθείς κάποιο άλλο έργο...



... Μη περιπλανιέσαι πια. Ουτε τις σημειώσεις σου πρόκειται να διαβάσεις, ούτε τις πράξεις των αρχαίων Ρωμαίων και Ελλήνων ή τα αποσπάσματα που είχες επιλέξει και τα 'βαλες στην άκρη για τα γεράματα σου. Βιάσου να φτάσεις στον σκοπό, παράτα τις κούφιες ελπίδες και βοήθα τον εαυτό σου - αν σε νοιάζει ο εαυτός σου - οσο ακόμη μπορείς...

...Ξεφορτώσου την ιδέα που σχημάτισες, και θα ξεφορτωθείς και το  "έπαθα κακό". Αν αρθεί το "επαθα κακό", θα αρθεί και το κακό...

... Με τη θέληση σου παραδώσου στη Κλωθώ και άφησε την να σε συνυφάνει με όσα και όποια πράγματα θέλει αυτή...

...Τα πάντα εφήμερα. και εκείνος που θυμάται κάτι, και αυτό το κάτι...

... Έμα ποτάμι, ένας χείμαρρος από συμβάντα είναι ο χρόνος ζωής του ανθρώπου, όπου το καθετί, μόλις πάει να φανεί, έχει κιόλας φύγει, κι ακολουθεί αμέσως κάτι άλλο, που κι αυτό θα παρασυρθεί...



... Σαν το ακρωτήρι να είσαι, που σπάνε πάνω του τα κύματα δίχως σταματημό. Εκείνο μένει βραχος, ενώ γύρω του τα φουσκωμένα νερά έρχεται η στιγμή που γαληνεύουν...

Ορθός, παρά να σε ορθώνουν..."

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Η ειρήνη μέσα μας.

Πόλεμος πατήρ πάντων ελεγε ο Ηράκλειτος και πολλοί το άκουσαν, αλλά λίγοι τον κατανόησαν.
Κι από το λάθος τη τρομακτικής αυτης παρανόησης, ο κόσμος πίστεψε στη λογική της σύγκρουσης, της ισοπέδωσης, του αφανισμού.

Από το Πελοποννησιακό πόλεμο μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης κι όλης της υπόλοιπης Ελλάδας κι έπειτα, φαίνεται ο πόλεμος να άλλαξε, από μια σύντομη ιεροτελεστία, σε μια διαρκή ένταση που δεν επιτρέπει χαλάρωση ή αναπαυση. Ενώ δηλαδή μέχρι τότε ο πόλεμος ήταν πράγματι η συνέχεια της διπλωματίας με άλλα μέσα και καθόριζε συνήθως με μια και μόνο μάχη το δίκαιο (των όπλων) ποιου θα επικρατούσε, εγινε μια διαδικασία περίπλοκη, μακροχρόνια και ψυχοφθόρα. Δηλητηρίασε το πνεύμα του ανθρώπου και τον έκανε να τρέφεται από αυτή τη σύγκρουση σε βαθμό πρωτόγνωρο. Τα χρόνια περνούσαν κι ο πολεμος δε τελείωνε. Η γενιά που ξεκίνησε το πόλεμο, τον κληροδότησε στα παιδιά της, όπως είχε έγκαιρα προβλεφθεί από τους άμεσα εμπλεκόμενους. Ο πόλεμος τελικά τελείωσε 27 περίπου χρόνια μετά, με τους ηττημένους να απειλούνται με πλήρη αφανισμό και τους νικητές να χάνουν σύντομα τα κεκτημένα τους. Όλοι έχασαν κάτι. Άλλοι πάλι, χάθηκαν στο δρόμο...

Το ίδιο και στις μέρες μας. Ετοιμάζουμε πολέμους να παραδώσουμε σε αυτούς που μας ακολουθούν, χωρίς να βλέπουμε ότι καίμε τη γη που πατάμε. Και μοιάζει να είναι αυτή η δίψα για αντιπαράθεση και διένεξη που διακατέχει το πολιτισμό μας. Αυτή η τάση για εκμηδένιση του Άλλου, για να εξυψώσουμε κατόπιν τον εαυτό μας. Για να δειχτούμε καλύτεροι και άρα πιο άξιοι, πιο δυνατοί, κυρίαρχοι. Δυστυχώς, για να φανεί κανείς μεγάλος, πρέπει πρώτα από όλα να κάνει τους γύρω του να φαίνονται μικροί. Μα μικρός δε φαίνεται να θέλει κανείς να είναι...

Ο πόλεμος ξεκινά μέσα μας. Συνίσταται στη πάλη με το ιδεατό Εγώ μας, το μοντέλο του ανθρώπου που έχουμε στο μυαλό μας για τον εαυτό μας.
Είτε βασίζεται σε αυτά που απαιτούμε οι ίδιοι από τον εαυτό μας, είτε έχει να κάνει με όσα απαιτούν οι άλλοι από εμάς, δεν έχει διαφορά στο τέλος. Τοποθετούμε τα "πρέπει" και τα "θέλω" σε διάταξη  στο μυαλό μας και συνθέτουμε μια απατηλή εικόνα. Και την εικόνα αυτή δεν αντέχουμε να τη κοιτάξουμε. Κι αρχίζουμε να πολεμάμε μέσα μας, σε μια σύγκρουση χωρίς ανάπαυλα, με πολεμικούς παιάνες, για μια νίκη που δεν έρχεται.

"Μακάριοι οι ειρηνοποιοί". Κι αλήθεια, ποιος μπορεί να είναι πιο ευτυχισμένος από αυτόν που τα έχει βρει με τον εαυτό του και νιώθει την εσωτερική γαλήνη να τον αγκαλιάζει στοργικά; Κι αν μια μέρα ξυπνήσει κι ανακαλύψει ότι ο πόλεμος τελείωσε κι ήρθε ο καιρός τη ειρήνης; Αν αγαπήσει τον εαυτό του για αυτό που είναι; Δε θα πλέξει ένα στεφάνι από λουλούδια που δε μαραίνονται ποτέ; Και δε θα στεφανωθεί χωρίς μεγαλοπρέπειες, νικητής και νικημένος, ευτυχισμένος στο σύντομο πέρασμα του από το μονοπάτι της Χαράς;

Το φως της ανατολής αφήνει τα πιο κόκκινα σημάδια στα πιο χλωμά μάγουλα.

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

And I love her...

Darkness falls. Looking from behind the window of his soul, he is trying to understand how he missed his whole life. Just staring. Never acting.

Jazz in the background. Slow music and memories of love. Like a splinder in his mind. Love. That did not happen. He keeps staring.

It's getting darker now. The tune has changed to a mellow tune. The wind blows outside, taking everything away. His hand outside the window - Can you feel the wind? It's gone...

A drum beats out of time. It's time to wake up. His eyes begin to open. Before that happens, he tries to reach the sky outside that window. And everything turns blue.

His eyes are open now, but the light is too bright. So he closes his eyes, just one last time. Dreams are not easy or fair.

On the back of his head, this idea... He is going back there. What a relief!

You 've been here before.