Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017





Η ταραχή της ψυχής, κατευνάζεται ευτυχώς εύκολα με την μουσική.

Το αντίδοτο για τις κακοτυχίες της ζωής, η πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

Το μυστικό για την διατήρηση της ισορροπίας και η προσέγγιση της αιωνιότητας.




Η ευτυχία, η προσωπική ευτυχία, χωρίς απαραίτητα την συμμετοχή του Άλλου.

Η πραγματική ανεξαρτησία και ελευθερία.


Μια όαση χαράς. Μια όαση γαλήνης, και τα πάθη καταλαγιάζουν μέσα μας.



Καλό χειμώνα! Χαρούμενα Χριστούγεννα!

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017




The worst scars are on the inside. They never heal.





Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Ο ήρωας που μένει μόνος του (ένας δειλός αντιήρωας).

Ξεκίνησε με τις πιο αγαθές προθέσεις. Κυνήγησε τα όνειρα και την ευτυχία για τους γύρω του.


Περπάτησε μακριά κι έκανε τα αδύνατα δυνατά. Πολέμησε βαθιά τον εγωισμό. Εξουδετέρωσε τις αντιστάσεις του.

Έχτισε το αξιακό του σύστημα πάνω σε αδιαπραγμάτευτες σταθερές.



Πίστεψε κυριολεκτικά κάθε λέξη που του διδάξανε. Δεν αμφισβήτησε ποτέ την αυθεντία των δασκάλων. Γιατί πίστευε στα ιδανικά. Μονολιθικός μέχρι το τέλος. Με παρωπίδες που τον έφεραν στον θάνατο. Στην απόγνωση.



Τον πρόδωσαν. Πολλές φορές. Επαναλαμβανόμενα. Τον έφεραν στα όρια του.

Του έκαναν κακό. Πολύ κακό. Τόσο όσο δε θα μάθουν ποτέ. Και δεν πρέπει να μάθουν.




 Δέχτηκε τόσα χτυπήματα που στο τέλος άλλαξε. Έγινε πιο ανθεκτικός. Πιο σκληρός με τον εαυτό του. Πιο άδικος επίσης. Με όλους. Κάτι άλλαξε.  Στα σύνορα της λογικής τριγυρνάει. Δεν εμπιστεύεται. Ξέρει. Τον προδίδουν συνεχώς. Το είδε, το ένιωσε. Ξανά και ξανά. Και ξανά. Και το βλέπει παντού.


Δεν είναι άγιος. Κάθε άλλο. Δεν είναι καλύτερος από τους άλλους. Απλά έχει όρια που δεν τόλμησε ποτέ να ξεπεράσει. Κι ας ξέρει πως στο τέλος δε θα του μεινει ανάσα αν δε το κάνει.






Λένε ότι τιμωρεί. Κι όμως...

Ο Τιμωρός, τιμωρεί πρώτα τον εαυτό του.


Αδιάλειπτα μαστιγώνει την συνείδηση του.

Καρφώνει τα χέρια του με ενοχές.

Ξεριζώνει την καρδιά του κάθε μέρα για να μην νιώθει.

Καταλαβαίνει ότι δεν θα ζήσει για πάντα. Ούτε κι οι άλλοι. Περιμένει.




Μα δε μπορεί να ζήσει. Δε μπορεί να αφήσει το παρελθόν


Και το παρελθόν δεν τον αφήνει.





Η κόλαση είναι κάθε βράδυ. Κάθε φορά γύρω στα ξημερώματα.



Τα τέρατα είναι μέσα μας. Και δεν μπορούμε να τα πολεμήσουμε.




 Έχουμε καθήκον να μην συμφιλιωθούμε μαζί τους...


Παρά να ανοίξουμε το φως να μπει, για να σκορπίσουν. Να χαθούν.





Μη μου ξανακλείσεις το φως.












Τέλος

Κάθε φορά που χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, κυνηγώντας χίμαιρες, μετανιώνω. Κάθε φορά που βλέπω ότι κάνω λάθος, μετανιώνω. Κάθε φορά που σπάω τα μούτρα μου, μετανιώνω. Κάθε φορά που ζημιώνω τον εαυτό μου, μετανιώνω. Κάθε φορά που πέφτω σε τρύπα, μετανιώνω.

Και ξέρεις κάτι; Το μετανιώνω κι αυτό. Για αυτό η ζωή μου κάνει κύκλους που δεν τελειώνουν.


Μαθαίνω δύσκολα. Αλλά μαθαίνω.





Η επιτυχία από την αποτυχία απέχει όσο μια δροσοσταλίδα από το λουλούδι, στο έδαφος.
Μια στιγμή τα αλλάζει όλα. Κι αυτή η στιγμή είναι άδικη.

Όπως ήταν άδικο ότι μετά από 5 μήνες μελέτης σταμάτησα στο τελευταίο κομμάτι, στην τελευταία μου συναυλία. Δεν θα το δεις ποτέ. Φρόντισα να αφήσω την κάμερα στο ξενοδοχείο. Είχα κουραστεί. Από το κυνήγι και το άγχος. Από την αέναη πορεία προς το άπειρο. Εγώ, μόνος, ταξιδευτής σε πραγματικά άγνωστα μονοπάτια.What the fuck am I fighting for? I got no la vie...

Κάποιος μας ηχογράφησε όμως και έτσι η βραδιά δεν πήγε τελείως στράφι.




Άδικο ήταν που γύρω στη μέση της συναυλίας ένιωσα την μοναξιά πάνω στην σκηνή. Ένιωσα άδειος και ανώφελος. Ένιωσα αδύναμος και μικρός μπροστά στη μουσική. Ένιωσα ότι θα λιποθυμήσω.




Άδικο που στο προτελευταίο κομμάτι έπαιξα τόσο ωραία. Κι έκανα μουσική για δυο-τρία λεπτά. Κι έφτιαξα ένα όνειρο. Κι ονειρεύτηκαν μαζί μου κι άλλοι. Για μερικές μόνο στιγμές. Μόνο για μερικές στιγμές...



Είναι άδικο που συγκινήθηκα. Είναι άδικο που κάποιος το κατάλαβε. Είναι κι άδικο που χειροκρότησαν. Γιατι συγκινήθηκα περισσότερο.




Μα προπαντός πιο άδικο από όλα είναι που η στιγμή δεν χάθηκε. Γιατί τώρα θα πρέπει να την έχω μέσα μου για πάντα.



Και όσο και να πληγώθηκα, όσο κι αν αποφάσισα να τα παρατήσω, όσο και αν αποφάσισα να ωριμάσω με τον εαυτό μου, να δεχτώ την αλήθεια, να εισπράξω την απόρριψη, την αποτυχία, να προχωρήσω μπροστά, να κάνω αυτό που πρέπει σαν άντρας, σαν μουσικός και σαν σώφρων άνθρωπος, ξέρω ότι αυτή η στιγμή δεν θα με αφήσει.




Θα περάσει καιρός, ίσως αιώνες. Μα θα ξαναγυρέψω την στιγμή αυτή. Κι αυτό θα είναι η σωτηρία ή η καταστροφή μου.



Η μουσική υπάρχει για εμάς και κάποιοι από εμάς υπάρχουμε για την μουσική.





Οι άνθρωποι υπάρχουν ο ένας για τον άλλον.
Λοιπόν, δίδασκε ή υπέμενε, λέει ο δάσκαλος.





Συνεχίζω να διδάσκω από εδώ και στο εξής με την ελπίδα να μάθω.








Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Remember me to one who lives there,


Tell her to find me an acre of land:
parsley, sage, rosemary and thyme...
Between the salt water and the sea strands,
then she'll be a true love of mine.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

"...Κατά Χάριν του Θεου..."

Λένε πως τα ταξίδια αλλάζουν όποιον τα πραγματοποιεί. Πως ο ταξιδιώτης δίνει, αλλά και λαμβάνει. Νέες εμπειρίες, νέες γνώσεις, νέες απόψεις, νέες οπτικές.

Δυστυχώς δε ταξιδεύω όσο συχνά θα ήθελα. Μα το τελευταίο μου ταξίδι ήταν από τα πιο σημαντικά.

Βρέθηκα στο περιβόλι της Παναγιάς.


Στα αναρίθμητα χρόνια που πέρασαν και θα έρθουν, στεκόμαστε κοιτάζοντας πάντα μπροστά. Πες μου όμως, πως θα ξεχωρίσεις το πριν από το μετά μέσα στην αιωνιότητα;

Γεύτηκα για λίγο την αιωνιότητα. Κοιτάζοντας την θάλασσα. Τόσο γαλάζια... Τόσο όμορφη...

Κοιτάζοντας τους βράχους. Πόσες ιστορίες κρύβουν; Πόσα γεγονότα έζησαν;

Κάπου εδώ ο καθένας περιμένει να ακούσει μια ιστορία ακόμα. Μια που να συνέβη σε κάποιον που γνώρισε, κάποτε, παλιά, ίσως και ποτέ, μέσα στην ομίχλη της ζωής του.

Αυτη είναι η δική μου ιστορία.


Πήγα στο Όρος για να μιλήσω με τους σοφούς και αγαθούς γέροντες, να πάρω συμβουλή για την ζωή μου και να νιώσω χαρά. Ανέβηκα κι έκανα το ταξίδι. Περπάτησα τα μονοπάτια μέσα στο δάσος και το βουνό. Είδα τη θάλασσα από ψηλά. Ένιωσα τον αέρα να φυσά πάνω μου σαν δροσερή πνοή.  Συνάντησα προσκυνητές σαν κι εμένα. Πολλούς ταπεινούς, καλούς ανθρώπους. Ανθρώπους με ελαττώματα και καρδιές μικρών παιδιών. Και συνάντησα γέροντες αγαθούς, τίμιους κι ειλικρινείς, με μάτια άδολα, σαν να 'τανε μικρού παιδιού. Και το ένιωσα μέσα μου αμέσως, ότι πρώτη φορά αισθάνθηκα τόσους πολλούς τέτοιους ανθρώπους μαζεμένους σε ενα μέρος. Είδα άγιες μορφές να περπατάνε δίπλα μου, να στέκονται κοιτάζοντας με και να μου μιλάνε. Κι αν δεν πιστεύεις στο Θεό, μπορείς να μιλήσεις σε αυτούς.

Μίλησα με δυο γέροντες και έναν νέο γέροντα.

Εξομολογήθηκα σε έναν από αυτούς ότι πιάνω τον εαυτό μου να υπερηφανεύεται μέσα μου: Είμαι πολύ καλός άνθρωπος. Δε φοβάμαι, αν υπάρχει ζωή μετά, για τη σωτηρία μου. Υπάρχουν τόσο χειρότεροι από εμένα... Δεν αισθάνομαι ότι έχω κάνει κάτι τρομερά κακό. Είμαι καλός!

Κι ο γέροντας δεν θέλησε να με στεναχωρήσει. Με κοίταξε και μου είπε:

-Καλός άνθρωπος είσαι. Αλλά πρέπει να λες "καλός κατά Χάριν του Θεού". Κι όποιος πιστεύει και προσπαθεί, θα αξιωθεί να δει Παράδεισο.





Και περάσαν μέρες κι εβδομάδες. Κι ακόμα σκέφτομαι το λόγο του. Να προσπαθείς. Να πιστεύεις. Κατά Χάριν του Θεού.


Όταν συνειδητοποιείς ότι η βάση που έχεις θέσει στη ζωή σου, είναι να είσαι καλός, αγαθός άνθρωπος, εμπεδώνεις και την ως τώρα πορεία σου. Τις πράξεις σου, τον τρόπο που έζησες. Και που θα ζήσεις.


Δεν έχει τέλος η ιστορία. Στο μυαλό μου είναι ακόμη αυτό το μοναστήρι, που βρέχεται από τη θάλασσα, χτίσμενο πάνω σε έναν βράχο. Ο μοναχός που πηγαινοέρχεται κάνοντας τον σταυρό του στην ίδια μονότονη διαδρομή και μας αποφεύγει όταν πηγαίνουμε στην άκρη της πέτρας, για να χαζέψουμε τα κύματα. Τα δωμάτια μας, που είναι άνετα και έχουν ένα βιβλίο στο κομοδίνο με τον άγιο Εφραιμ από τα Κατουνάκια, που μια ζωή υπηρετούσε τον γέροντα του κι ας ξέρανε όλη για την αγιότητα του, μέχρι να έρθει η ώρα να τον υπηρετήσουν για λίγα μόνο χρόνια, στα βαθιά πλέον γεράματα. Τον αδερφό Γεώργιο, που έζησε το θαύμα και σιγα-σιγά αγιάζει. Τον Αρχοντάρη, που μου είπε ότι κι αυτός κάνει τα ίδια λάθη και πως κανείς δε περιμένει από εμένα να γίνω άγιος.

Όμως, ο καθένας πρέπει να ζήσει την ιστορία του κι εγώ τη δική μου.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από παρεμβατικές οντότητες που να επηρεάζουν την ζωή του. Τη πορεία του όμως θα την χαράξει ο ίδιος.


Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Εσύ θα αρχίσεις το ταξίδι;