Κοιτάζω τα καθίσματα κι αμέσως μετά γυρίσω το βλέμμα μου στα φώτα. Μπορούν να νικήσουν τα γύρω σκοτάδια;
Στον εξώστη μόλις που διακρίνω τις σειρές και δίπλα τους σβησμενους προβολείς κι ένα κλιματιστικό. Πιο πίσω τα μικρά τετράγωνα παραθυράκια. Κοντά ή μακριά, ποιος ξέρει;
Στη σκηνή το πιάνο με ουρά, έτοιμο για νότες, να δεν μπορώ να παίξω. Οι κουρτίνες αποτραβηγμενες με πείσμα στις άκρες του χώρου. Το χαλί που αγκαλιάζει αταίριαστα το τραπέζι και τα ηχεία που κρέμονται από ψηλά.
Πόσες φορές να κοιτάξεις το κενό χωρίς να τρομάξεις; Πόσες φορές να παρηγορηθεις;
Τα νούμερα κυβερνάνε τη ζωή μας. Κι εμείς νομίζουμε πως είμαστε κύριοι της μοίρας μας.
Κι ύστερα τα νούμερα μεγαλώνουν...
Θα έλεγα πως κουράστηκα, παραιτούμαι πια, μα δεν παραιτούμαι ποτέ.
Υ.Γ. Μπήκε για μάθημα η Άννα, η τελευταία της ημέρας.
Σιγά μην παρατήσουμε τη μουσική.
Ή τη ζωή.
