Είμαι ένας αδιόρθωτα ρομαντικός που κρύβει μέσα του την αφέλεια ενός μικρού παιδιού, χωρίς να υστερεί σε απατηλές προσδοκίες, ανώφελες ελπίδες και απροσδόκητη, αβάσιμη αισιοδοξία πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά.
Είμαι ένας άνθρωπος που διψάει για αγκαλιές. Για αποδοχή.
Κάθε φορά που χάνω έναν μαθητή, ακόμη κι αν ξέρω πως είναι για το καλό του, ακόμη κι αν δεν μπορεί άλλο μαζί μου ή δεν μπορώ εγώ, πάντα με πειράζει.
Η σχέση δασκαλου-μαθητη είναι πολύ δυνατή κι αν καλλιεργηθεί σωστά δίνει καρπούς που κρατάνε για πάντα.
Όμως τι γίνεται όταν ο μαθητής πρέπει να φύγει για μια καλύτερη κατάσταση;
Δεν μπορείς να σταματήσεις κανέναν από το να κάνει αυτό που θέλει. Πρέπει να τον αφήσεις να προχωρήσει, να πάρει κατεύθυνση για τον προορισμό του, οποίος κι αν είναι αυτός. Δεν έχεις δικαίωμα να τον επηρεάσεις, ούτε να δοκιμάσεις να τον πείσεις.
Πρέπει να τον αφήσεις να φύγει.
Όσο να 'ναι, νιώθεις ότι απετυχες, αν και δεν είναι καθόλου έτσι και το ξέρεις.
Μα έχεις πολλούς μαθητές, θα μου αντιτείνεις. Ναι, μα αυτή η ιδιαίτερη σχέση δεν θα συνεχιστεί, δεν θα ευοδωθεί, δεν θα ανθίσει.
Δε πειράζει σκέφτεσαι, καθώς κλείνεις το φως στο δωμάτιο.
Αυτά είναι τυχερά.
