Η πανσέληνος του Ιούνη

Μα στο φεγγάρι το γεμάτο τι να πεις; Τα βλέπει όλα!!!

Ξέρω πως είναι να μυρίζεις το φως.

Κι είναι ο παράδεισος μικρός για να χωρέσει το πώς.

Δε φοβάμαι

Τι βασανίζει το μυαλό μου κάθε βράδυ;

Και ποιες εικόνες με τρομάζουν στο σκοτάδι;

Και τόσοι φόβοι που παλεύουν να νικήσουν

τόσες φορές που κινδυνέψαν να κερδίσουν

με 'χουν κάνει μια για πάντα να πιστεύω

πως όταν θέλω κάτι πρέπει να παλεύω.

Η μελωδία του τραγουδιού είναι τέτοια που δεν αφήνει περιθώρια. Όπως λέει, ακούω βήματα απόψε στο όνειρο μου.

Τι μπορείς να κάνεις για να ξεφύγεις από τον εαυτό σου, την μοίρα σου και την ζωή;

Και γιατί να θέλεις να το κάνεις; 

Ζούμε κάτω από προστατευτικά στρώματα επιπλαστης ασφαλείας, ιδεατής, με τις καλύτερες προθέσεις. Μα ψεύτικα, ευάλωτα, εύθραυστα, όσο κι εμείς.

Ωραία, ας δώσουμε μια ευκαιρία στον εαυτό μας. Μα η ευκαιρία ξεγλιστρα μέσα από τα χέρια μας, δίχως να αφηνει σημάδια, δίχως προειδοποιήσεις, εκτός κι αν είσαι τυχερός και έχεις ανοιχτα αυτιά και μάτια. Μα τότε δεν είσαι ευτυχισμένος.

Μονόδρομα μονοπάτια που η ομίχλη δεν αφήνει να φανεί που οδηγούν. 

Με βάζω στον τοίχο και με ξεκοκαλίζω, 

δεν περιαυτολογώ και οπωσδήποτε δεν βαυκαλίζω.

Δε χαϊδεύω αυτιά, δεν είμαι ποιητής 

μονάχα αφηγητής

μιας ζωής γεμάτης μα και μοναχικής...

Φοβάμαι;

;