Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Loo-li, loo-li, lai-lay.




 Σ'αγαπώ και δεν μπορεί τίποτα ποτέ να το αλλάξει.




Τα δάκρυα μου δεν στέρεψαν και ούτε θα στερέψουν.



Δεν έχω τίποτα να προσφέρω στην καρδιά σου, παρά μόνο τις στάχτες μας.



Σκόρπισε τες στον αγέρα.

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Φθινόπωρο 2017



Γάμος φίλης.
Και λυκοφιλίες.
Αδιαφορία.


Ποιος νοιάζεται αλήθεια;






 




Τα δυο μου μάτια ανοιχτά οι δυο μου κόρες 
συντρόφευαν την νύχτα της αλήθειας που φέρνει δύσκολες ώρες .
Οι λέξεις σώπασαν χώρο ζητάν μινόρε 
να τραγουδήσουν πάνω σε μισώ μα σ' αγαπώ ρε!
 Έχω κλείσει συμφωνία αλήθεια πάντοτε να λέω,
 υπέθεσα την χρήση της θα δω σε δρόμο νέο.
Όταν κάθισα και μου 'πανε, όλοι μου λέγαν φταίω
 όμως δεν μίλησα, αναγκάστηκα, το 'ζησα σαν τροχαίο
 Η αλήθεια ίσως δείξει μονοπάτια,
 όμως ίσως πάρει και των βασιλιάδων τα παλάτια 
Τα στόματα δε λενε την αλήθεια ή την λένε σάπια,
γιαυτό και δεν μιλάμε, "ας μιλήσουν τα μάτια".


 Είμαι σε κόσμο που ένα ψέμα κερδίζει εμπιστοσύνη
 το πίστεψε ο κόσμος και χάνεται η καλοσύνη.
Η χρήση της αλήθειας στην περίπτωσή μου τείνει 
να γίνει το παράδειγμα το ψέμα να μικρύνει.

Χειμώνας 2013 ΙΙΙ

-Hey Savvas, are you listening to Rachmaninoff?
-No. I am listening to Greek hip-hop.
-...






Γυρεύω έρωτα, καυτές αγκαλιές, φιλιά... 
Μην μου γαμάτε την καρδιά είμαι παιδί ακόμα...
 Οι φίλοι μου που νοιάζονται αληθινά είναι λίγοι
 κι έχω χαρεί μαζί τους κάθε πιώμα,

 κάθε βόλτα στην Αθήνα, κάθε γκολ, κάθε ρίμα, 
κάθε συμβουλή που πήρα κι έδωσα σε κάθε βήμα...




 Είμαι ο Σάββας κι εγώ τα λέω χύμα
 κι αν με προδώσατε, σκεφτείτε το είναι κρίμα... 






Μωρό μου χάθηκες, φίλε μου χάθηκες...
 Ότι νιώθω γράφω συγγνώμη μα δεν κρατιέμαι...

Χειμώνας 2013 ΙΙ

Θλίψη.
Κρύο.
Ποινή


Ποπ-κορν στο φούρνο μικροκυμάτων.





Δε θα σε αφήσω μόνη σου αγάπη μου, μη κλαις.

Χειμώνας 2013



Βράδυ Σαββάτου. 
Απουσία. 
Μήνυμα.


Αδερφέ μου...





Μονος μιλαω, παρεα το παραπονο, μαζι του συζηταω.
Ενας νταλκας που δεν τελειωνει οσο ποτηρι κραταω.
Κι οσο ακουμπαω τα δυο μου χειλη σε αυτο
αναρωτιεμαι αν θα θυμαμαι πως βρηκα αυτο που ζητω.
 Ολα γυρνανε τοσο γλυκα που ξεχασα τι συζηταμε,
χρωματα μου δωσανε να ζησω, μα φοβαμαι.
 Βλεπεις, όλα καχυποπτα πως ειναι απλα δεν ξερεις.
Ειναι νυχτα, το αστερι σου λαμπει ομως θα πεσει.
Μην φοβασαι,οταν ανοιγεις ματια δεν θυμασαι, 
ενας κομπος το στομαχι σου που μιζερα ξυπνας
Ναι, ειναι νυχτα και νυχτα αν δεν ζεις αντε γαμησου,
την ανατολη δεν αφησες να μπει μες στην ζωη σου.
Ξημερωνει καινουρια μερα, μυρισα την σκονη
μυρωδιες νωχελικα που με υπνωτιζουν στο μπαλκονι
ένα διστιχο που μουρμουριζει αρχιζει να στοιχειώνει, αληθεια
χαρηκα που ησουν μαζι μου. Καληνυχτα....









Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Remember me to one who lives there,


Tell her to find me an acre of land:
parsley, sage, rosemary and thyme...
Between the salt water and the sea strands,
then she'll be a true love of mine.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

"...Κατά Χάριν του Θεου..."

Λένε πως τα ταξίδια αλλάζουν όποιον τα πραγματοποιεί. Πως ο ταξιδιώτης δίνει, αλλά και λαμβάνει. Νέες εμπειρίες, νέες γνώσεις, νέες απόψεις, νέες οπτικές.

Δυστυχώς δε ταξιδεύω όσο συχνά θα ήθελα. Μα το τελευταίο μου ταξίδι ήταν από τα πιο σημαντικά.

Βρέθηκα στο περιβόλι της Παναγιάς.


Στα αναρίθμητα χρόνια που πέρασαν και θα έρθουν, στεκόμαστε κοιτάζοντας πάντα μπροστά. Πες μου όμως, πως θα ξεχωρίσεις το πριν από το μετά μέσα στην αιωνιότητα;

Γεύτηκα για λίγο την αιωνιότητα. Κοιτάζοντας την θάλασσα. Τόσο γαλάζια... Τόσο όμορφη...

Κοιτάζοντας τους βράχους. Πόσες ιστορίες κρύβουν; Πόσα γεγονότα έζησαν;

Κάπου εδώ ο καθένας περιμένει να ακούσει μια ιστορία ακόμα. Μια που να συνέβη σε κάποιον που γνώρισε, κάποτε, παλιά, ίσως και ποτέ, μέσα στην ομίχλη της ζωής του.

Αυτη είναι η δική μου ιστορία.


Πήγα στο Όρος για να μιλήσω με τους σοφούς και αγαθούς γέροντες, να πάρω συμβουλή για την ζωή μου και να νιώσω χαρά. Ανέβηκα κι έκανα το ταξίδι. Περπάτησα τα μονοπάτια μέσα στο δάσος και το βουνό. Είδα τη θάλασσα από ψηλά. Ένιωσα τον αέρα να φυσά πάνω μου σαν δροσερή πνοή.  Συνάντησα προσκυνητές σαν κι εμένα. Πολλούς ταπεινούς, καλούς ανθρώπους. Ανθρώπους με ελαττώματα και καρδιές μικρών παιδιών. Και συνάντησα γέροντες αγαθούς, τίμιους κι ειλικρινείς, με μάτια άδολα, σαν να 'τανε μικρού παιδιού. Και το ένιωσα μέσα μου αμέσως, ότι πρώτη φορά αισθάνθηκα τόσους πολλούς τέτοιους ανθρώπους μαζεμένους σε ενα μέρος. Είδα άγιες μορφές να περπατάνε δίπλα μου, να στέκονται κοιτάζοντας με και να μου μιλάνε. Κι αν δεν πιστεύεις στο Θεό, μπορείς να μιλήσεις σε αυτούς.

Μίλησα με δυο γέροντες και έναν νέο γέροντα.

Εξομολογήθηκα σε έναν από αυτούς ότι πιάνω τον εαυτό μου να υπερηφανεύεται μέσα μου: Είμαι πολύ καλός άνθρωπος. Δε φοβάμαι, αν υπάρχει ζωή μετά, για τη σωτηρία μου. Υπάρχουν τόσο χειρότεροι από εμένα... Δεν αισθάνομαι ότι έχω κάνει κάτι τρομερά κακό. Είμαι καλός!

Κι ο γέροντας δεν θέλησε να με στεναχωρήσει. Με κοίταξε και μου είπε:

-Καλός άνθρωπος είσαι. Αλλά πρέπει να λες "καλός κατά Χάριν του Θεού". Κι όποιος πιστεύει και προσπαθεί, θα αξιωθεί να δει Παράδεισο.





Και περάσαν μέρες κι εβδομάδες. Κι ακόμα σκέφτομαι το λόγο του. Να προσπαθείς. Να πιστεύεις. Κατά Χάριν του Θεού.


Όταν συνειδητοποιείς ότι η βάση που έχεις θέσει στη ζωή σου, είναι να είσαι καλός, αγαθός άνθρωπος, εμπεδώνεις και την ως τώρα πορεία σου. Τις πράξεις σου, τον τρόπο που έζησες. Και που θα ζήσεις.


Δεν έχει τέλος η ιστορία. Στο μυαλό μου είναι ακόμη αυτό το μοναστήρι, που βρέχεται από τη θάλασσα, χτίσμενο πάνω σε έναν βράχο. Ο μοναχός που πηγαινοέρχεται κάνοντας τον σταυρό του στην ίδια μονότονη διαδρομή και μας αποφεύγει όταν πηγαίνουμε στην άκρη της πέτρας, για να χαζέψουμε τα κύματα. Τα δωμάτια μας, που είναι άνετα και έχουν ένα βιβλίο στο κομοδίνο με τον άγιο Εφραιμ από τα Κατουνάκια, που μια ζωή υπηρετούσε τον γέροντα του κι ας ξέρανε όλη για την αγιότητα του, μέχρι να έρθει η ώρα να τον υπηρετήσουν για λίγα μόνο χρόνια, στα βαθιά πλέον γεράματα. Τον αδερφό Γεώργιο, που έζησε το θαύμα και σιγα-σιγά αγιάζει. Τον Αρχοντάρη, που μου είπε ότι κι αυτός κάνει τα ίδια λάθη και πως κανείς δε περιμένει από εμένα να γίνω άγιος.

Όμως, ο καθένας πρέπει να ζήσει την ιστορία του κι εγώ τη δική μου.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από παρεμβατικές οντότητες που να επηρεάζουν την ζωή του. Τη πορεία του όμως θα την χαράξει ο ίδιος.


Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Εσύ θα αρχίσεις το ταξίδι;


Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Angel eyes





Staring the absolute.

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Πριν το σκοτάδι καλύψει τα όνειρα μας




Άσπρα όνειρα, λευκά, κατάλευκα.



Οι δείκτες ενός ρολογιού γκρίζου χτυπάνε. Τικ τακ. Τικ τακ. Τικ τακ.

Βγαίνουν από το ρολόι κι έρχονται μπρος μου. Με κοιτάνε  στα μάτια και τους κοιτάω. Τικ τακ. Τικ τακ. Τικ τακ.


Περπατάνε στον αέρα και πετάνε στο μυαλό μου. Τικ τακ. Τικ τακ. Τικ τακ.


Πηγαίνουν πίσω. Πιο πίσω. Ακόμη πιο πίσω. Περπατάνε σταθερά. Τικ τακ. Τικ τακ. Τικ τακ.

Το παρόν, το παρελθόν είναι ένα. Δεν έχει νόημα να βάλουν σειρά κι εγώ αναπνέω σε κάθε βήμα, σε καθε πάτημα τους. Στο τικ. Στο τακ.


Νομίζω κι εγώ κι εσύ ξέρουμε που μας οδηγούσαν τα βήματα απο την αρχή. Πριν την αρχή. Πριν το ρολόι. Πριν τους δείκτες. Από την ώρα που γεννήθηκαν τα όνειρα. Τι άσπρο και λευκό είναι αυτό;


Γνωριζόμασταν πριν συναντηθούμε. Ψάχναμε ο ένας τον άλλο, σε κάθε βήμα, σε κάθε ανάσα. Το ξέραμε καλά ότι γεννηθήκαμε στο ίδιο σύννεφο. Εκεί τα βήματα δεν ακούγονται. Δεν έχει τικ. Δεν έχει τακ. Δεν.


Ξέραμε το μονοπάτι του ο καθένας. Το ξέραμε πολύ καλά. Εσυ είχες ξεκινήσει λίγες ανάσες πρωτύτερα. Ασήμαντη διαφορά... Συναντηθήκαμε κάπου εκεί που το σύννεφο διαλυοταν. Και πατήσαμε στα αστέρια. Και λάμπανε. Και λάμπουν ακόμα. Και θα συνεχίσουν να λάμπουν, γιατί τα περπατήσαμε πιασμένοι χερι-χέρι.



Ξέρουμε και τώρα που βαδίζουμε σταθερά. Με σιγουριά μυρίζω το καμένο δυόσμο. Καήκαμε αγάπη μου! Μου έβαλες φωτιά και εγώ σε αγκάλιασα να καούμε παρέα. Ας καούμε λοιπόν.


Κοιτάχτηκα πολλές φορές  κατάματα στο καθρέφτη και θέλησα να σβήσω αυτή τη θλίψη από τα μάτια σου. Καίει πολύ. Ακόμα καίει.


 Πονάει.



Ώσπου το πήρα απόφαση. Δε θα σβήσω τίποτα. Δε μπορώ να σβήσω τόσα βήματα. Δε σβήνει το φως. Κι ας γίνεται φωτιά. Κι ας είναι σε άλλη ήπειρο. Κι ας είναι σε άλλο κόσμο.





Το ξέραμε το μονοπάτι μας. Λίγοι το βλέπουν, κι εμείς το ξέραμε. Εγώ δε το παραδεχόμουν. Με έπεισες να το κοιτάξω. Τώρα καιρός να αλλάξεις το μονοπάτι και να περπάτησεις μόνο στο φως. Αν το κάνεις, θα αντανακλά από μέσα σου. Κάντο για χάρη μου. Είτε σου κρατω το χέρι, είτε όχι.

Και άσε να βγαίνει από μέσα σου το φως.






Μα οι δείκτες δείχνουν μία κι είναι αργά.

Ποιος χτυπά τη πόρτα του χρόνου γυμνός;
Ποιος αποφασίζει να σπάσει το ρολόι και να αλλάξει δείκτες;
Ποιος μετράει με φωτιάς ανάσες;


Ποιος;


Τικ τακ. Τικ τακ. Τικ τακ.

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Γαλήνη

Τι είναι η γαλήνη; Τι είναι η γαλήνη; Αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου
λένε πως βλέπεις την απάντηση γραμμένη στη σελήνη.

Καθένας βαδίζει μόνος στη ζωή, στον έρωτα, στο θάνατο... Η απόσταση από τη θεωρία στη πράξη είναι αδιανόητη κι είναι ανόητος όποιος δε ζήσει για να βιώσει στο πετσί του την ανάγκη για έρωτα. Κι όποιος νομίζει ότι μπορεί να κάνει το πιο επικίνδυνο πράγμα στο κόσμο. Να δίνει συμβουλές.
Ήμουν για πολλά χρόνια ανόητος. Κι ίσως ακόμη είμαι...

Ανεξάρτητα από την εποχή και  τις περιστάσεις, οι μεγάλες αλήθειες μένουν αναλλοίωτες, ευτυχώς για εμάς και την εφήμερη ζωή μας.

Κι όπως λέει ο Δάσκαλος μου:

" Κοντεύει ο καιρός που θα τα ξεχάσεις όλα. Κοντεύει ο καιρός που θα σε ξεχάσουν όλοι. Να στοχάζεσαι πάντοτε ότι σε λίγο θα είσαι ο καθένας στο πουθενά".

Κι είναι αλήθεια.
Σε 30 χρονια  θα είμαστε σκόνη. Δε μας χειραγωγεί κανείς, παρά μόνο ο χρόνος, που μας πλάθει και μας διαλύει σε λεπτούς κόκκους. Αυτή η ανάγκη στα υπολοιπόμενα χρόνια μας, πως να καλυφθεί με τραγούδια, στίχους και όμορφες αναμνήσεις;


Μη ξαναμπείς εδώ. Μπορεί όλες αυτές οι σκέψεις να απευθύνονται σε εσένα, αλλά δεν έχει νόημα να τις διαβάζεις εφόσον σε γυρίζουν πίσω. Βρες τη γαλήνη σου. Βρες τη χαρά. Βρες αυτό που ψάχνεις.
Περπάτα και μη κοιτάς πίσω.

Επέτρεψε μου να ζήσω για όσο ακόμα θέλω στο παρελθόν, είναι δικαίωμα μου και γλυκιά παραίσθηση, από την οποία δεν έχω τη δύναμη να ξεφύγω. Άσε να κάνω τους διαλόγους μας, το πιο πολύτιμο για μένα στο κόσμο, μόνος μου πλέον. Άσε με να γράφω, χωρίς να σε επηρεάζει. Κάπως πρέπει να ζω. Κάπως να συνεχίζω.

Οι ενοχές μου είναι βαριές. Δε μπορώ να συγχωρέσω τον εαυτό μου. Και για αυτό δε μπορώ να προχωρήσω.  Αυτή τη γαλήνη ψάχνω. Η δική σου δε χρειάζεται να είναι δύσκολη.







... Στη βεράντα εκεί στο φως
με κοιτούσες που κοιμόμουνα.



Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

A star in the sky, a universe within.





"Stars never fail to shine bright."

Τα γενέθλια.

Είθισται όταν έρχεται η μέρα των γενεθλίων μας να συλλογιζόμαστε τι έχουμε καταφέρει τη χρονιά που πέρασε, να αναλογιζόμαστε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε καλύτερα και να βάζουμε στόχους για το μέλλον. Μια ευκαιρία για ενδοσκόπηση. Τουλάχιστον για εμένα, μιας που τα γενέθλια μου σχεδόν συμπίπτουν με την αλλαγή του έτους, κάπως έτσι ήταν πάντοτε.

Τα τελευταία χρόνια, κάτι τέτοιο δε συνέβη για εμένα. Τα τελευταία χρόνια δεν είχα τη διάθεση ή την αντοχή να μπω σε μια τέτοια διαδικασία. Την απέφευγα επιμελώς. Την φοβόμουν.

Κι όμως... Όσα δε φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η στιγμή.

Σήμερα έστειλα χρόνια πολλά σε μια μαθήτρια μου για τα γενέθλια της, με την ευχή στο τέλος να γίνουν όλα της τα όνειρα στη μουσική πραγματικότητα.

Κι έλαβα αυτή την απάντηση:

"Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Σάββα να στε καλά μακάρι να γίνω σαν και σας!!!"



Κι αμέσως ασημένια μονοπάτια έλαμψαν σε όχι και τόσο χλωμά μάγουλα...


Α, σε ευχαριστώ πολύ παιδί μου. Που μου θύμισες κυρίως


"Οι άνθρωποι έχουν γίνει ο ένας για τον άλλο. Λοιπόν, δίδασκε ή υπέμενε..."



Κι ίσως αρχίσω να γιορτάζω στα δικά σου γενέθλια. Αν αποφασίσω να σβησω τα κεράκια.

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Κάν' το για χάρη μου!

Σε παρακαλώ, κάντο για χάρη μου!
Έλα και πάρ' τους δαίμονες απ' το κεφάλι μου!


Θέλω μια παύση στο πόνο, μια στάση στο χρόνο,
έξω μου φλέγομαι λιώνω, απ'έξω μου παγώνω...



Όλο πρέπει, όλο μη,
όλο ίσως, όλο τι;


Φταίω! Το παραδέχομαι και το πληρώνω επιτόπου,
γιατί  το επιτόκιο πονάει του χρόνου!


Για αυτό ενοχές δε θέλω να κουβαλάω μωρό μου
όλα πάνω στο τραπέζι ανοιχτά, παιδί του δρόμου.










Μα είναι ανώφελο, δε θέλω πλέον να σε πολεμάω!




Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Ο ολιγόχρονος, αιωνιος Σίσυφος

Το νόημα της ζωής, είναι ο άνθρωπος να ανθίζει μέσω της επικοινωνίας, της κατανόησης και της προσφοράς.


Κι ο έρωτας σβήνει τα πάντα, λάθη και σωστά κι απομένει στη μνήμη χωρίς να πεθάνει ποτέ.

Ζωή και θάνατος. Η πέτρα μου κυλάει αργά και σταθερά προς τα κάτω.

 Εγώ επιλέγω να τη σπρώχνω υπεύθυνα και τιμωρητικά, ώσπου να έρθει η κάθαρσις κι αφού ξεψυχήσω να σωθώ.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

...