Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Η σημασία του να χάνεις.


Καλήσπερα.Όλοι σε αυτή τη ζωή έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας. Τις στιγμές που αισθανόμαστε ευτυχισμένοι και τις φορές που αισθανόμαστε λυπημένοι. Τις φορές που τα πράγματα μας πηγαίνουν καλά και άλλες που όλα μας πάνε στραβά κι ανάποδα.

Κάποιες φορές λοιπόν κερδίζουμε. Πετυχαίνουμε . Νικάμε. Αυτές είναι στιγμές που νιώθουμε δυνατοί , σίγουροι για τον εαυτό μας ή απολαμβάνουμε ενδεχομένως τους καρπούς των κόπων μας.

Τι γίνεται όμως με τις φορές που αποτυγχάνουμε;

Το πιο μισητό συναίσθημα , η πιο άσχημη κατάσταση για μας, είναι εκεί, τότε! Όταν έχουμε προσπαθήσει , έχουμε βάλει τα δυνατά μας , έχουμε δώσει όλες μας τις δυνάμεις κι όμως... Το αποτέλεσμα αποτυχία!

Και ενώ μισούμε την αποτυχία , δεν έχουμε τις περισσότερες φορές τη δύναμη να σταθούμε απέναντι της , να την κοιτάξουμε κατάματα και να την αντιμετωπίσουμε. Δεν θέλουμε με εκκίνηση την αναγγελία και την άφιξη της να επενδύσουμε σε αυτήν, να τη ακουμπήσουμε , να τη νιώσουμε , να τη γευτούμε σε όλο της το μεγαλείο. Μη ξεχνάμε, όλες οι γεύσεις δεν είναι ίδιες στη ζωή και πολλές φορές, αυτές οι γεύσεις είναι πικρές. Πρέπει όμως αργά ή γρήγορα να φτάσουμε στην ουσία της αποτυχίας: στην γνώση της . Για αυτό το λόγο πρέπει να σηκώνοντας το κύπελο της ζωής ψηλά να πιούμε το πικρό πιοτό της αποτυχίας μονομιάς. Και αφού το πιούμε να κατεβάσουμε με δύναμη το κύπελο στο τραπέζι της ύπαρξης μας.

Αποφεύγουμε λοιπόν να γνωρίσουμε την ουσία της αποτυχίας μας , ενώ θα μπορούσαμε να επωφεληθούμε από αυτήν. Απωθούμε κάθε φορά τη δυσάρεστη ανάμνηση που μας αφήνει. Ποιος είναι όμως μεγαλύτερος δάσκαλος από αυτήν; Τακτικές και στρατηγικές για την επιτυχία πάντα θα έρχονται από την ήττα. Όχι από τη νίκη. Και αν ισχύει , για να κάνω και μια αναφορά σε προηγούμενο post , πως ζωές μας είναι ένα πεδίο μάχης ή όπως θα έλεγε κι ο Ηράκλειτος , πόλεμος πατήρ πάντων , πρέπει να μάθουμε να επιβιώνουμε συναισθηματικά από τις μάχες της ζωής.

Το μεγάλο πρόβλημα , ο μεγάλος κινδύνος , είναι να εγκλωβιστούμε σε μια τέτοια κατάσταση , όπου δεν μπορούμε να αποδεχτούμε την ήττα μας , και να την ξεφορτωθούμε αφού την αξιοποιήσουμε όσο πιο εποικοδομητικά γίνεται.

Η Λύση και σωτηρία μας είναι μία και μόνο στάση ζωής. Αυτή του στοχαστή. Ο στοχαστής βλέπει τις πράξεις του σαν έρευνες και ζητήματα που πρόκειται να του δώσουν λύσεις στο ένα ή στο άλλο ζήτημα. Η επιτυχία ή αποτυχία είναι για τον στοχαστή, πρώτα από όλα, απαντήσεις.


Τελικά μια από τις μεγαλύτερες αρετές είναι το να ξέρει κανείς να χάνει.

Όταν αποφασίσουμε να τραβήξουμε την κουρτίνα και να ρίξουμε μια ματιά από το παράθυρο θα καταλάβουμε πως όταν μιλάμε για επιτυχία ή αποτυχία , μιλάμε για τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Η τέχνη του πολέμου.





Ένα από τα βιβλία που άσκησαν τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω μου είναι Η τέχνη του πολέμου. Αντιγράφω από τη wikipedia:

Η Τέχνη του Πολέμου (κινέζικα: 孫子兵法, πινγίν: Σουν Ζι Μπινγκ Φα) είναι μια κινεζική στρατιωτική πραγματεία που γράφτηκε κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ. από τον Σουν Τσου. Αποτελείται από 13 κεφάλαια, καθένα από τα οποία καταπιάνεται με μια πτυχή του πολέμου, έχει χαρακτηριστεί ως καθοριστικό έργο για τις στρατιωτικές στρατηγικές και τακτικές της εποχής του.

Η Τέχνη του Πολέμου είναι επίσης ένα από τα αρχαιότερα βιβλία στρατιωτικής στρατηγικής στον κόσμο. Είναι το πρώτο κι ένα από τα πιο επίτυχημένα έργα για τη στρατηγική και άσκησε τεράστια επιρροή στην Ανατολική και Δυτική στρατιωτική σκέψη, επιχειρηματικές τακτικές αλλά ακόμα και σε άλλους τομείς. Ο Σουν Τσου ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την σημασία της θέσης στην στρατηγική και ότι η θέση επηρεάζεται και από αντικειμενικές συνθήκες στο φυσικό περιβάλλον και από τις υποκειμενικές απόψεις των ανταγωνιστικών δρώντων σε αυτό το περιβάλλον. Δίδαξε ότι η στρατηγική δεν ήταν ένας σχεδιασμός με την έννοια της εφαρμογής ενός καταλόγου ενεργειών αλλά μάλλον απαιτεί κατάλληλη και ταχεία ανταπόκριση σε μεταβαλλόμενες συνθήκες. Οι σχεδιασμοί φέρνουν αποτελέσματα σε ένα ελεγχόμενο αλλά ανταγωνιστικό περιβάλλον και αντιμαχόμενοι σχεδιασμοί συγκρούονται δημιουργώντας συνθήκες τις οποίες κανείς δεν είχε σχεδιάσει.

Το βιβλίο μεταφράστηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή γλώσσα το 1782 από τον Γάλλο Ιησουίτη Ζαν Ζοζέφ Μαρί Αμιό και είχε πιθανόν επηρεάσει τον Ναπολέοντα, ακόμα και το σχεδιασμό της Επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου. Ηγέτες τόσο διαφορετικοί όπως ο Μάο Τσετούνγκ, ο στρατηγός Βο Νγκιέν Γκιάπ και ο στρατηγός Ντάγκλας Μακάρθουρ ισχυρίστηκαν ότι άντλησαν έμπνευση από το έργο.

Η τέχνη του πολέμου έχει επίσης εφαρμοστεί σε επιχειρηματικές και διευθυντικές στρατηγικές.

Έχω τη πεποίθηση πως κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να διαβάσει και να επωφεληθεί από τις διδαχές αυτού του βιβλίου.Αν και η έκδοση που βρήκα δεν είναι η καλύτερη , είναι παρ' όλα αυτά στα ελληνικά. :)

Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ